Persea -
Krystyna - 20-11-2026
Persea
Persea to rodzaj obejmujący około 111 gatunków wiecznie zielonych drzew należących do rodziny wawrzynowatych ( Lauraceae)
Najbardziej znanym przedstawicielem rodzaju jest Awokado, Persea Americana, powszechnie uprawiane w regionach subtropikalnych ze względu na duże, jadalne owoce
Przegląd
Są to drzewa średniej wielkości, osiągające dojrzałość w wysokości 15–30 m (49,2–98,4 ft)
Liście są pojedyncze, lancetowate do szerokich lancetowatych, różniące się w zależności od gatunku od 5–30 cm (1,97–11,81 in) długości i 2–12 cm (0,79–4,72 in) szerokości, ułożone spiralnie lub naprzemiennie na łodygach.
Kwiaty znajdują się w krótkich wiechach, z sześcioma małymi zielonożółtymi segmentami okwiatu o długości 3–6 mm (0,12–0,24 in), dziewięcioma pręcikami i zalążnią z pojedynczym zarodkiem.
Owocem jest owalna lub gruszkowata jagoda z mięsistą zewnętrzną osłonką otaczającą pojedyncze nasiono ; wielkość jest bardzo zmienna wśród gatunków i waha się od 1–1,5 cm (0,39–0,59 cala) np. u Persea Indica do 10–20 cm (3,94–7,87 cala) u niektórych odmian Persea Americana .
Dystrybucja i ekologia
Gatunki Persea mają rozproszony zasięg występowania, z około 109 gatunkami neotropikalnymi, od Argentyny i Chile w Ameryce Południowej po Amerykę Środkową, Meksyk i Karaiby ; z dwoma gatunkami, Persea Indica i Persea Barbujana, pochodzącymi z Madery i Wysp Kanaryjskich u północno-zachodnich wybrzeży Afryki.
Żaden z gatunków nie jest zbyt odporny na srogie zimowe mrozy, a najwytrzymalszy, Persea Lingue, wytrzymuje temperatury do około −12 °C (10,4 °F) ; wymagają również stale wilgotnej gleby i nie tolerują suszy.
Wiele z tych gatunków występuje w lasach zagrożonych zniszczeniem lub wylesianiem, w tym P. Lingue w środkowym Chile.
Rodzina Lauraceae była częścią flory lądowej Gondwany, a wiele rodzajów migrowało do Ameryki Południowej przez Antarktydę po oceanicznych mostach lądowych do czasu paleocenu
Z Ameryki Południowej rozprzestrzeniły się na większość kontynentu.
Kiedy północnoamerykańska i południowoamerykańska płyta tektoniczna połączyły się w późnym neogenie, wulkaniczne budowanie gór stworzyło łańcuchy wysp, które później uformowały mezoamerykański most lądowy
Wysokość pliocenu stworzyła nowe siedliska dla specjacji.
Podczas gdy niektóre rodzaje wymarły w coraz bardziej kserofitycznym lądzie Afryki, począwszy od zamarznięcia Antarktydy około 20 milionów lat temu i powstania Prądu Benguelskiego, inne, które dotarły również do Ameryki Południowej i Mezoameryki, takie jak Beilschmiedia i Nectandra, nadal przetrwały w Afryce w wielu gatunkach.
Jednakże rodzaj ten wymarł w Afryce, z wyjątkiem Perea Indica i Persea Barbujana , które przetrwały w spowitych mgłą górach Wysp Kanaryjskich i Madery .
Dowody kopalne wskazują, że rodzaj ten powstał w Afryce Zachodniej w paleocenie, skąd rozprzestrzenił się do Azji, Ameryki Południowej, Europy, a stamtąd do Ameryki Północnej Uważa się, że stopniowe wysychanie Afryki, Azji Zachodniej i Morza Śródziemnego od oligocenu do plejstocenu oraz zlodowacenie Europy w plejstocenie spowodowały wyginięcie rodzaju w tych regionach, czego efektem jest obecny zasięg występowania.
Ponieważ siedlisko to jest stale zagrożone przez rozprzestrzenianie się rolnictwa, gatunki zwierząt i roślin z lasu wawrzynowego stały się rzadkością w wielu jego dawnych siedliskach i grozi im dalsza utrata siedlisk.
W Mezoameryce Persea rozmnożyła się w wiele nowych gatunków, a jagody niektórych z nich stanowią cenne źródło pożywienia dla kwezali, ptaków trogoniowatych zamieszkujących górskie lasy deszczowe Mezoameryki.
W szczególności ulubionymi owocami kwezala herbowego są jagody dzikich krewnych awokado
Ich różny czas dojrzewania w lesie mglistym determinuje migracje kwezali na różne wysokości w lasach.
Z rozwarciem otworu gębowego o szerokości 21 mm (0,83 cala), kwezal połyka w całości małą jagodę (aguacatillo), którą łapie podczas lotu przez dolną część korony drzewa, a następnie zwraca nasiono w odległości 100 metrów (328 stóp) od drzewa.
Wheelright w 1983 roku zaobserwował, że rodzice kwezali potrzebują znacznie mniej czasu na dostarczenie owoców młodemu potomstwu niż owady czy jaszczurki, co odzwierciedla łatwość zdobywania owoców w porównaniu z chwytaniem ofiar.
Ponieważ młode są karmione wyłącznie jagodami w ciągu pierwszych 2 tygodni po wykluciu, jagody te muszą charakteryzować się wysoką wartością odżywczą.
Ornitolodzy zazwyczaj podają jedynie całkowitą zawartość wody, cukru, azotu, tłuszczów surowych i węglowodanów
Gatunki Persea stanowią również pokarm dla larw niektórych gatunków motyli, w tym ćmy lamparciej , Coleophora octagonella (żywiącej się wyłącznie Persea Carolinensis )
i Hypercompe Indecisa .
https://en.wikipedia.org/wiki/Persea