Samica niedźwiedzia była postrzegana jako współczująca i rodzinna, podczas gdy samiec Niedźwiedzia kojarzył się przede wszystkim z siłą.

Fenrir (Fenrir w języku staronordyckim, Fenrisúlfr) to gigantyczny potwór, Wilk w mitologii północy. 

Jest jednym z głównych wrogów ludzkości i Bogów.

 Fenrir jest jednym z dzieci Lokiego, boga oszustwa i kłamstwa, oraz Angrbody, olbrzymki, Jötuna. 

Para ta miała być również uważana za rodziców Węża Morskiego Jörmungandra i Bogini Hel. 

Te postacie w Mitologii Nordyckiej należały do najbardziej przerażających stworzeń. 

Mogli przeciwstawić się samym Bogom.

Jako syn Lokiego, Wilk Fenrir należy do chtonicznych potworów, które uosabiają dziką siłę natury i świata podziemnego. 

Takie postacie zwykle mają wielką moc i brakuje im kreatywności. 

Często działają jako niszczyciele i przeciwstawiają się Bogom, którzy strzegą porządku. 

Fenrir i Ragnarok są rzeczywiście nierozerwalnie związane w mitach. 

Niemal natychmiast po narodzinach Fenrira przepowiedziano, że zabije Odyna. 

W Ragnaröku straszliwy wilk i inni członkowie jego rodziny sprowadzają na świat zagładę.

Dawno, dawno temu Fenrir żył wśród Asów, którzy początkowo nie widzieli w nim żadnego zagrożenia. 

Jednak z czasem bogowie zdali sobie sprawę, jak ogromny i potężny stał się Wilk. 

Fenrir został więc zakuty w łańcuchy i uwięziony pod ziemią. 

Niektóre źródła podają, że został zabrany na wyspę Lingvi i przywiązany do ogromnej kamiennej płyty. 

Kajdany Fenrira wyglądają jak cienki, miękki łańcuch, ale w rzeczywistości są bardzo mocne. 

Tylko taki łańcuch może pomieścić moc gigantycznego wilka.

W "Wizjach Gulvi" (Edda Młodsza) czytamy:

Zawołali więc wilka, pokazali mu jedwabną wstęgę i pobili go, aby ją rozerwał, i powiedzieli, że jest mocniejsza, niż można by sądzić o jej grubości, i podali ją sobie nawzajem, i spróbowali siłą swoich rąk, ale nie pękła. "Ale", mówili, "Wilk rozerwie go na strzępy". 

Wtedy Wilk odpowiada: "Kiedy patrzę na tę wstęgę, nie zdobędę przez nią chwały, nawet gdybym ją rozerwał na strzępy. 

Jeśli jest w tym jakiś sekret lub sztuczka, nawet jeśli wydaje się mała, nie pozwól, by spadła mi na nogi!"

Nordycki Wilk Fenrir nie został od razu uwięziony w podziemiu. 

Początkowo jednak Asowie nie uważali tego za niebezpieczne. Pozwolili Fenrirowi zamieszkać z nimi w ich mieście Asgardzie, a nawet traktowali go jak wilczę. 

Ale Wilk szybko rósł, a Asowie zaczęli się go bać. 

Tylko bóg Tyr, patron męstwa wojskowego, był na tyle odważny, by nakarmić Fenrira. 

W końcu mieszkańcy Asgardu zdecydowali, że syn Lokiego jest zbyt niebezpieczny, aby mogli dłużej żyć wśród Bogów. 

Musiał zostać zakuty w łańcuchy i uwięziony.

Pierwsze łańcuchy, które krępowały Fenrira, zostały wykonane przez samych Asów. 

Kajdany te nazywano Leding i Dromi. 

Kiedy łańcuchy były gotowe, bogowie zasugerowali, aby Fenrir spróbował je zerwać, a Wilk się zgodził. Czuł się wystarczająco silny, by to zrobić i chciał być sławny. 

Rzeczywiście, był w stanie zrzucić wszystkie kajdany i dość łatwo je zerwać.

Aby uczynić łańcuch Fenrira naprawdę mocnym, Asowie wysłali posłańca do Krasnoludów, które mieszkały na ziemiach Czarnych Alves. Nowy łańcuch, nazwany Gleipnir, był niezwykle mocny. 

Krasnoludki wykonały go z nietypowych materiałów, takich jak korzenie górskie, ptasia ślina i odgłos kocich kroków. 

Uważano, że zjawiska te zniknęły z Ziemi.

Kiedy Gleipnir była gotowa, Asowie pokazali Fenrirowi, jaka jest twarda. 

Pod spojrzeniem Wilka próbowali zerwać te kajdany. 

Ale Fenrir nie pozwolił się związać, dopóki jeden z Bogów nie włożył mu ręki do ust. 

Po raz kolejny Tyr był na tyle odważny, by to zrobić. 

Kiedy Wilk został związany, zaczął się łamać, ale łańcuch zaciskał się na nim coraz mocniej. 

Tyr w końcu stracił rękę.

Od tego czasu Fenrir leży przykuty łańcuchem. 

Gleipnir został przepuszczony przez kamienną płytę i przywiązany do innego kamienia. 

Zarówno płyta, jak i kamień zostały zakopane głęboko pod ziemią. 

Miecz zostaje wbity w usta Fenrira, opierając się o jego podniebienie. 

W ten sposób wilk nikogo nie ugryzie.
Legenda Tyra i Fenrira na tym się nie kończy. 
Wikingowie mieli eschatologiczne mity o końcu świata. 
W nich Tyr spotyka gigantycznego Psa o imieniu Garm w dniu Ragnaröku. 
Ten pies strzeże przejścia do królestwa umarłych. 
Tam zostaje przywiązany do skały, ale w dniu końca świata Garm będzie mógł się uwolnić, podobnie jak Fenrir. 
Wycie Garma jest jednym ze znaków zbliżającego się Ragnaröku. 
Ten pies i Tyr będą walczyć, dopóki się nie pozabijają. 
Czasami Garm i Fenrir byli uważani za tę samą postać.
W mitach dotyczących Ragnaroku i Wilka Fenrira, potworny Wilk w końcu zrywa swoje kajdany. 

Stanie się to w dniu końca świata. 

W skandynawskim eposie często pojawia się taki motyw. 

Potwór lub inny wróg Bogów jest gdzieś związany lub uwięziony. 

Kiedy Ragnarök przybywa, zostaje w końcu uwolniony. 

Jörmungandr również wynurza się z oceanu i czołga się na ziemię. 

Wszystkie dzieci Angrbody i Lokiego, w tym Hel, pani Helheimu, sprzeciwiają się Bogom.

Sam Fenrir zrodził jeszcze dwa chtoniczne stworzenia, również gigantyczne wilki (wargi):

Hati to Wilk, który nieustannie goni Księżyc. 
Kiedy jest w pobliżu, następuje zaćmienie Księżyca.

Światowy Wilk Fenrir jest jednym z głównych przeciwników Asów. 

W legendach jest przedstawiany jako potężny potwór, którego boją się nawet sami Bogowie. 

We Wróżbiarstwie Völuspá ujawnia się jego rola w Ragnaröku. 

W Mitologii Nordyckiej było to imię dnia, w którym zginie cały świat. 

Przetrwa tylko kilku bogów i dwóch ludzi. 

Świat odrodzi się na nowo, a pozostali przy życiu mężczyźni i kobiety dadzą początek nowemu rodzajowi ludzi.