<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Kamea]]> https://dobrytarot.pl/ Sun, 05 Apr 2026 00:00:19 +0000 MyBB <![CDATA[Szkło kameowe]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=11617 Tue, 05 Nov 2019 18:19:26 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=11617
.jpg 1.jpg Rozmiar: 33,99 KB  Pobrań: 168

Waza portlandzka. Fot.: British Museum.

Dekoracje kameowe wykonywane były przez Rzymian już w czasach starożytnych. 
Szklane naczynie, najczęściej o ciemnej barwie, pokrywano warstwami szkła o kolorze kontrastującym – najczęściej białym. 
Reliefową dekorację uzyskiwano przy pomocy szlifowania i rytowania. 
Jednym z najpiękniejszych dzieł w tej dziedzinie jest Waza Portlandzka datowana na I w. n. e.przywieziona do Wielkiej Brytanii ok. 1783 roku. 
W XIX wieku nastąpiło odrodzenie i rozkwit tej zapomnianej przez wieki techniki zdobniczej.

Wielka Brytania
Pojawienie się Wazy Portlandzkiej w Anglii spowodowało wzmożone zainteresowanie opraz swoistą modę na szkła kameowe z dekoracją o tematyce greckiej i rzymskiej.
Najsłynniejszym ośrodkiem produkcji takich szkieł w Anglii było Stourbridge, a jednym z największych mistrzów tej dziedziny był John Northwood. 
W 1859 roku założył on z bratem własną wytwórnię. 
Po 20 latach pracy nad projektem udało mu się wykonać dokładną kopię Wazy Portlandzkiej.
Innym znanym dziełem Northwooda była kameowa waza zwana „Milton”(inspiracją był „Raj utracony” Miltona). 
Waza zdobiona była wizerunkami Adama i Ewy oraz Archanioła Rafała.

.jpg 2.jpg Rozmiar: 26,07 KB  Pobrań: 160

Waza Milton. Fot. Chrysler Musem of Art.

Innym, równie ciekawym wyrobem zachwycającym swym kunsztem była waza „Pegaz”, inspirowana mitologią. 
Naczynie zdobiła postać królowej mórz – Amfitryty oraz personifikacja Świtu.

Jednym z najsłynniejszych rzeźbiarzy szkieł kameowych był żyjący w latach 1850 – 1925 George Woodall (uczeń Johna Northwooda), który razem z bratem Thomasem wykonał wiele tego rodzaju dekoracji dla angielskiej firmy Thomas Webb & Sons. 
Biała dekoracja na kolorowym tle zdobiła liczne plakiety, wazon, flakoniki do perfum i półmiski.

.jpg 7.jpg Rozmiar: 77,83 KB  Pobrań: 151

Szkło kameowe George Woodall. Fot. Chrysler Musem of Art.

Inspirację stanowiły dla niego rzeźby Canowy, mitologia grecka oraz sztuka chińska. 
Dekoracje Woodalla ukazują jego mistrzowski poziom: drobiazgowo oddany detal, ostre, czyste krawędzie, najwyższej jakości ręczne szlifowanie.

.jpg 6.jpg Rozmiar: 23,11 KB  Pobrań: 165

Flakon na perfumy. Fot. Birmingham Museum of Art.

Wzrost popytu na tego rodzaju szkła wymusił wprowadzenie ulepszeń i skrócenie czasu wytwarzania. 
Zaczęto więc używać do cięcia szkła tarczki o napędzie mechanicznym, lub też trawiono je kwasem. 
Tak dekorowane szkła, produkowane masowo i stosunkowo tańsze nazywano „fałszywymi”.

.jpg 5.jpg Rozmiar: 26,98 KB  Pobrań: 160

Flakon na perfumy. Fot. Birmingham Museum of Art.

Francja

.jpg 3.jpg Rozmiar: 22,71 KB  Pobrań: 168

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

Moda na szkła kameowe rozpowszechniła się także we Francji, a ich produkcją zajęła się min. znana wytwórnia Baccarat. Produkowano tam zarówno przedmioty dekorowane ręcznie, jak i znaczne ilości wyrobów tańszych. 
Wazony, półmiski i czary zdobiły najczęściej motywy roślinne lub wzór meandra.. 
Pod koniec XIX wieku po technikę kameową sięgnęli artyści Art Noveau Emil Galle oraz bracia Daum.

Czechy
Technika kameowa przypadła do gustu również Czechom, zyskując tam dużą popularność, przypominając tradycyjne metody dekorowania szkła warstwowego. 
Produkowano zarówno ręcznie rzeźbione, zachwycające kunsztem wykonania szkła, jak i wykonywane na skalę masową „fałszywe kamee”. 
Najczęściej podejmowanymi tematami były sceny leśne, myśliwskie, a także portrety niemieckich książąt i osobistości ze świata polityki. 
Jedną z bardziej znanych hut w Czecha specjalizującą się w w tej dziedzinie była Huta Harrachowska.

Stany Zjednoczone 
Technikę tę do Stanów wprowadził angielski szklarz Joseph Locke (1846 – 1936), który wyemigrował do USA w 1882 roku. 
Jako utalentowany rzemieślnik stworzył wiele pięknych szkieł, wynalazł wiele nowych odmian szkła kolorowego oraz wyszkolił liczną grupę szklarzy amerykańskich. 
Najsłynniejszymi hutami produkującymi szkła kameowe w Stanach były: New England Glass Co., History Flint Glass Manufactory czy Boston&Sandwich Glass Co.

.jpg 4.jpg Rozmiar: 19,15 KB  Pobrań: 160

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

źródło]]>
.jpg 1.jpg Rozmiar: 33,99 KB  Pobrań: 168

Waza portlandzka. Fot.: British Museum.

Dekoracje kameowe wykonywane były przez Rzymian już w czasach starożytnych. 
Szklane naczynie, najczęściej o ciemnej barwie, pokrywano warstwami szkła o kolorze kontrastującym – najczęściej białym. 
Reliefową dekorację uzyskiwano przy pomocy szlifowania i rytowania. 
Jednym z najpiękniejszych dzieł w tej dziedzinie jest Waza Portlandzka datowana na I w. n. e.przywieziona do Wielkiej Brytanii ok. 1783 roku. 
W XIX wieku nastąpiło odrodzenie i rozkwit tej zapomnianej przez wieki techniki zdobniczej.

Wielka Brytania
Pojawienie się Wazy Portlandzkiej w Anglii spowodowało wzmożone zainteresowanie opraz swoistą modę na szkła kameowe z dekoracją o tematyce greckiej i rzymskiej.
Najsłynniejszym ośrodkiem produkcji takich szkieł w Anglii było Stourbridge, a jednym z największych mistrzów tej dziedziny był John Northwood. 
W 1859 roku założył on z bratem własną wytwórnię. 
Po 20 latach pracy nad projektem udało mu się wykonać dokładną kopię Wazy Portlandzkiej.
Innym znanym dziełem Northwooda była kameowa waza zwana „Milton”(inspiracją był „Raj utracony” Miltona). 
Waza zdobiona była wizerunkami Adama i Ewy oraz Archanioła Rafała.

.jpg 2.jpg Rozmiar: 26,07 KB  Pobrań: 160

Waza Milton. Fot. Chrysler Musem of Art.

Innym, równie ciekawym wyrobem zachwycającym swym kunsztem była waza „Pegaz”, inspirowana mitologią. 
Naczynie zdobiła postać królowej mórz – Amfitryty oraz personifikacja Świtu.

Jednym z najsłynniejszych rzeźbiarzy szkieł kameowych był żyjący w latach 1850 – 1925 George Woodall (uczeń Johna Northwooda), który razem z bratem Thomasem wykonał wiele tego rodzaju dekoracji dla angielskiej firmy Thomas Webb & Sons. 
Biała dekoracja na kolorowym tle zdobiła liczne plakiety, wazon, flakoniki do perfum i półmiski.

.jpg 7.jpg Rozmiar: 77,83 KB  Pobrań: 151

Szkło kameowe George Woodall. Fot. Chrysler Musem of Art.

Inspirację stanowiły dla niego rzeźby Canowy, mitologia grecka oraz sztuka chińska. 
Dekoracje Woodalla ukazują jego mistrzowski poziom: drobiazgowo oddany detal, ostre, czyste krawędzie, najwyższej jakości ręczne szlifowanie.

.jpg 6.jpg Rozmiar: 23,11 KB  Pobrań: 165

Flakon na perfumy. Fot. Birmingham Museum of Art.

Wzrost popytu na tego rodzaju szkła wymusił wprowadzenie ulepszeń i skrócenie czasu wytwarzania. 
Zaczęto więc używać do cięcia szkła tarczki o napędzie mechanicznym, lub też trawiono je kwasem. 
Tak dekorowane szkła, produkowane masowo i stosunkowo tańsze nazywano „fałszywymi”.

.jpg 5.jpg Rozmiar: 26,98 KB  Pobrań: 160

Flakon na perfumy. Fot. Birmingham Museum of Art.

Francja

.jpg 3.jpg Rozmiar: 22,71 KB  Pobrań: 168

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

Moda na szkła kameowe rozpowszechniła się także we Francji, a ich produkcją zajęła się min. znana wytwórnia Baccarat. Produkowano tam zarówno przedmioty dekorowane ręcznie, jak i znaczne ilości wyrobów tańszych. 
Wazony, półmiski i czary zdobiły najczęściej motywy roślinne lub wzór meandra.. 
Pod koniec XIX wieku po technikę kameową sięgnęli artyści Art Noveau Emil Galle oraz bracia Daum.

Czechy
Technika kameowa przypadła do gustu również Czechom, zyskując tam dużą popularność, przypominając tradycyjne metody dekorowania szkła warstwowego. 
Produkowano zarówno ręcznie rzeźbione, zachwycające kunsztem wykonania szkła, jak i wykonywane na skalę masową „fałszywe kamee”. 
Najczęściej podejmowanymi tematami były sceny leśne, myśliwskie, a także portrety niemieckich książąt i osobistości ze świata polityki. 
Jedną z bardziej znanych hut w Czecha specjalizującą się w w tej dziedzinie była Huta Harrachowska.

Stany Zjednoczone 
Technikę tę do Stanów wprowadził angielski szklarz Joseph Locke (1846 – 1936), który wyemigrował do USA w 1882 roku. 
Jako utalentowany rzemieślnik stworzył wiele pięknych szkieł, wynalazł wiele nowych odmian szkła kolorowego oraz wyszkolił liczną grupę szklarzy amerykańskich. 
Najsłynniejszymi hutami produkującymi szkła kameowe w Stanach były: New England Glass Co., History Flint Glass Manufactory czy Boston&Sandwich Glass Co.

.jpg 4.jpg Rozmiar: 19,15 KB  Pobrań: 160

Szkło kameowe Galle. Fot. Corning Museum of Glass.

źródło]]> <![CDATA[Kolekcja rzymskich kamea.]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=11528 Thu, 10 Oct 2019 20:12:51 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=11528
.jpg comment_21w7uMz9Utf60yAZAWaJWAi23nFk7Ek9,w400.jpg Rozmiar: 77,34 KB  Pobrań: 173

Kolekcja rzymskich kamea. 
Na kamieniach widoczne są wyrzeźbione wizerunki rzymskich bóstw. 
Datowane na II-III wiek n.e. 
Przedmioty odnaleziono w rzymskim mieście Singidunum (obecny Belgrad, Serbia)
źródło]]>
.jpg comment_21w7uMz9Utf60yAZAWaJWAi23nFk7Ek9,w400.jpg Rozmiar: 77,34 KB  Pobrań: 173

Kolekcja rzymskich kamea. 
Na kamieniach widoczne są wyrzeźbione wizerunki rzymskich bóstw. 
Datowane na II-III wiek n.e. 
Przedmioty odnaleziono w rzymskim mieście Singidunum (obecny Belgrad, Serbia)
źródło]]> <![CDATA[Skarb Kleopatry?]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=11526 Thu, 10 Oct 2019 16:58:51 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=11526
.jpg PGJC0553-600x600.jpg Rozmiar: 71,77 KB  Pobrań: 228

.jpg farnese1.jpg Rozmiar: 203,62 KB  Pobrań: 235

W Muzeum Archeologicznym w Neapolu, w bocznej niewielkiej sali, w której wystawiana jest kolekcja antycznych gemm, znajduje się chyba jeden z najbardziej niezwykłych eksponatów – tzw. Tazza Farnese – kamienny talerzyk o średnicy około 20 cm. 
Ilekroć zaglądam do Neapolu i staję przed tym arcydziełem, nie mogę wyjść z podziwu nad kunsztem dawnych artystów-rzemieślników. 
Ale poza pięknem jest w niej coś jeszcze: niesamowita historia, która z powodzeniem nadawałaby się na scenariusz fascynującego filmu.
Ale po kolei: talerzyk powstał w Egipcie najpóźniej w I wieku p.n.e., zapewne u schyłku panowania Ptolemeuszy. 
Wykonano go z warstwowego, półprzezroczystego kamienia – onyksu, tak aby poszczególne warstwy utworzyły obraz, którego znaczenie dzisiaj nie jest do końca jasne. 
Interpretacji jest wiele. 
Stary mężczyzna po lewej z „rogiem obfitości” interpretowany jest jako bóg podziemi Hades lub jego egipski odpowiednik – Ozyrys. 
Młody mężczyzna w środku bywa identyfikowany jako Horus. 
Kobieta poniżej niego – to zapewne bogini Izyda (na co może wskazywać charakterystyczny węzeł szaty na piersiach), kobiety po prawej – zapewne alegoria obsianych pól lub pór roku, a u góry – męskie postaci symbolizują pomyślne wiatry. 
Grupę dopełnia znajdujący się na dole Sfinks (wyraźnie widać tylko jego głowę, ponieważ cały tułów wyrzeźbiony jest w kamieniu ciemniejszej barwy). 
Jedna z hipotez mówi, że półleżąca kobieca postać może przedstawiać wizerunek Kleopatry VII – ostatniej królowej Egiptu. 
Na spodzie talerzyka znajdziecie wizerunek gorgony Meduzy o wężowych włosach.
Szczegóły trudno dostrzec – wiele detali widać dopiero pod światło. Inne przeciwnie – oglądane pod światło przestają być widoczne.
Jakkolwiek interpretacji jest wiele, bez wątpienia wizerunki na talerzyku w jakiś sposób wyrażają szczęście i dobrobyt panujący w Egipcie pod panowaniem Ptolemeuszy.
Ten przedmiot nie był częścią wyposażenia zwykłego egipskiego domu. 
Nie był nawet własnością jakiegoś arystokraty lub innego bogacza. 
Najwyższa jakość jego wykonania nie pozostawia wątpliwości, że musiał był własnością królów Egiptu, jego dalsze losy wskazują, że należał zapewne do słynnej Kleopatry. 
Kto wie? 
Może ona sama trzymała go w dłoniach?

Kiedy czytałem o losach tego przedmiotu, przyszło mi do głowy skojarzenie z pięknym filmem Purpurowe Skrzypce (1998), którego bohaterem jest tytułowy instrument muzyczny – przechodzący z rąk do rąk przez pokolenia, i przez stulecia zmieniający właścicieli. 
Z niezwykłym onyksowym talerzykiem było podobnie – wraz z całym skarbcem Kleopatry dostał się w ręce Rzymian po aneksji Egiptu przez Oktawiana. Można zaryzykować twierdzenie, że pewnie wraz z innymi łupami wojennymi przewieziono go ulicami Rzymu w procesji triumfalnej, którą Oktawian uczcił pokonanie Antoniusza i Kleopatry. 
I odtąd stał się częścią rzymskiego skarbca cesarskiego.
 Można jedynie gdybać, przez ile rąk znanych Rzymian musiał przejść: Kaliguli? Nerona? Hadriana? Trajana? Marka Aureliusza? Kommodusa? 
Wiadomo, że później talerzyk znalazł się w Konstantynopolu i znajdował się tam aż do złupienia tego miasta przez krzyżowców. 
Nie mam bliższych danych na ten temat, ale przypuszczam, że przedmiot ten był tak cenny, że pozostawał nieprzerwanie własnością cesarzy najpierw rzymskich, potem bizantyjskich.

W XIII wieku, po złupieniu Konstantynopola, w posiadanie talerzyka weszli handlarze, którzy sprzedali go na dwór księcia Szwabii. 
Dwa stulecia później odnalazł się na dworze perskim, a jeszcze później na dworze króla Neapolu. Po drodze przez jakiś czas „gościł” także w Wenecji. Wreszcie stał się własnością rodziny Farnese, której wspaniała kolekcja antycznych dzieł sztuki stanowi obecnie podstawę ekspozycji Muzeum Archeologicznego w Neapolu.

Jak na ironię – ten wspaniały przedmiot przetrwał dwa tysiąclecia, przetrwał upadek Egiptu, Rzymu i Konstantynopola. 
Przetrwał starożytność i średniowiecze. 
Pół świata przebył we wszystkich kierunkach bez żadnego uszkodzenia. 
Niestety w dwudziestoleciu międzywojennym miał pecha – jakiś szaleniec rozbił muzealną gablotę, a wraz z nią talerzyk. 
Dzisiaj uważne oko dostrzeże miejsca, w których poszczególne kawałki zostały sklejone.
źródło
źródło]]>
.jpg PGJC0553-600x600.jpg Rozmiar: 71,77 KB  Pobrań: 228

.jpg farnese1.jpg Rozmiar: 203,62 KB  Pobrań: 235

W Muzeum Archeologicznym w Neapolu, w bocznej niewielkiej sali, w której wystawiana jest kolekcja antycznych gemm, znajduje się chyba jeden z najbardziej niezwykłych eksponatów – tzw. Tazza Farnese – kamienny talerzyk o średnicy około 20 cm. 
Ilekroć zaglądam do Neapolu i staję przed tym arcydziełem, nie mogę wyjść z podziwu nad kunsztem dawnych artystów-rzemieślników. 
Ale poza pięknem jest w niej coś jeszcze: niesamowita historia, która z powodzeniem nadawałaby się na scenariusz fascynującego filmu.
Ale po kolei: talerzyk powstał w Egipcie najpóźniej w I wieku p.n.e., zapewne u schyłku panowania Ptolemeuszy. 
Wykonano go z warstwowego, półprzezroczystego kamienia – onyksu, tak aby poszczególne warstwy utworzyły obraz, którego znaczenie dzisiaj nie jest do końca jasne. 
Interpretacji jest wiele. 
Stary mężczyzna po lewej z „rogiem obfitości” interpretowany jest jako bóg podziemi Hades lub jego egipski odpowiednik – Ozyrys. 
Młody mężczyzna w środku bywa identyfikowany jako Horus. 
Kobieta poniżej niego – to zapewne bogini Izyda (na co może wskazywać charakterystyczny węzeł szaty na piersiach), kobiety po prawej – zapewne alegoria obsianych pól lub pór roku, a u góry – męskie postaci symbolizują pomyślne wiatry. 
Grupę dopełnia znajdujący się na dole Sfinks (wyraźnie widać tylko jego głowę, ponieważ cały tułów wyrzeźbiony jest w kamieniu ciemniejszej barwy). 
Jedna z hipotez mówi, że półleżąca kobieca postać może przedstawiać wizerunek Kleopatry VII – ostatniej królowej Egiptu. 
Na spodzie talerzyka znajdziecie wizerunek gorgony Meduzy o wężowych włosach.
Szczegóły trudno dostrzec – wiele detali widać dopiero pod światło. Inne przeciwnie – oglądane pod światło przestają być widoczne.
Jakkolwiek interpretacji jest wiele, bez wątpienia wizerunki na talerzyku w jakiś sposób wyrażają szczęście i dobrobyt panujący w Egipcie pod panowaniem Ptolemeuszy.
Ten przedmiot nie był częścią wyposażenia zwykłego egipskiego domu. 
Nie był nawet własnością jakiegoś arystokraty lub innego bogacza. 
Najwyższa jakość jego wykonania nie pozostawia wątpliwości, że musiał był własnością królów Egiptu, jego dalsze losy wskazują, że należał zapewne do słynnej Kleopatry. 
Kto wie? 
Może ona sama trzymała go w dłoniach?

Kiedy czytałem o losach tego przedmiotu, przyszło mi do głowy skojarzenie z pięknym filmem Purpurowe Skrzypce (1998), którego bohaterem jest tytułowy instrument muzyczny – przechodzący z rąk do rąk przez pokolenia, i przez stulecia zmieniający właścicieli. 
Z niezwykłym onyksowym talerzykiem było podobnie – wraz z całym skarbcem Kleopatry dostał się w ręce Rzymian po aneksji Egiptu przez Oktawiana. Można zaryzykować twierdzenie, że pewnie wraz z innymi łupami wojennymi przewieziono go ulicami Rzymu w procesji triumfalnej, którą Oktawian uczcił pokonanie Antoniusza i Kleopatry. 
I odtąd stał się częścią rzymskiego skarbca cesarskiego.
 Można jedynie gdybać, przez ile rąk znanych Rzymian musiał przejść: Kaliguli? Nerona? Hadriana? Trajana? Marka Aureliusza? Kommodusa? 
Wiadomo, że później talerzyk znalazł się w Konstantynopolu i znajdował się tam aż do złupienia tego miasta przez krzyżowców. 
Nie mam bliższych danych na ten temat, ale przypuszczam, że przedmiot ten był tak cenny, że pozostawał nieprzerwanie własnością cesarzy najpierw rzymskich, potem bizantyjskich.

W XIII wieku, po złupieniu Konstantynopola, w posiadanie talerzyka weszli handlarze, którzy sprzedali go na dwór księcia Szwabii. 
Dwa stulecia później odnalazł się na dworze perskim, a jeszcze później na dworze króla Neapolu. Po drodze przez jakiś czas „gościł” także w Wenecji. Wreszcie stał się własnością rodziny Farnese, której wspaniała kolekcja antycznych dzieł sztuki stanowi obecnie podstawę ekspozycji Muzeum Archeologicznego w Neapolu.

Jak na ironię – ten wspaniały przedmiot przetrwał dwa tysiąclecia, przetrwał upadek Egiptu, Rzymu i Konstantynopola. 
Przetrwał starożytność i średniowiecze. 
Pół świata przebył we wszystkich kierunkach bez żadnego uszkodzenia. 
Niestety w dwudziestoleciu międzywojennym miał pecha – jakiś szaleniec rozbił muzealną gablotę, a wraz z nią talerzyk. 
Dzisiaj uważne oko dostrzeże miejsca, w których poszczególne kawałki zostały sklejone.
źródło
źródło]]>