<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Miejsca Mocy]]> https://dobrytarot.pl/ Wed, 15 Apr 2026 01:06:54 +0000 MyBB <![CDATA[Kamienne kręgi Gotów na Kaszubach]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13977 Wed, 30 Mar 2022 23:17:26 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13977
.jpg 11.jpg Rozmiar: 191,86 KB  Pobrań: 199

https://rowery.trojmiasto.pl/Kamienne-Kr...14649.html
https://www.tajemnice-swiata.pl/kamienne-kregi-gotow/]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 191,86 KB  Pobrań: 199

https://rowery.trojmiasto.pl/Kamienne-Kr...14649.html
https://www.tajemnice-swiata.pl/kamienne-kregi-gotow/]]> <![CDATA[Megalityczne straże doliny Bada]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13975 Wed, 30 Mar 2022 22:27:47 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13975
.jpg 11.jpg Rozmiar: 79,59 KB  Pobrań: 195

.jpg 12.jpg Rozmiar: 103,41 KB  Pobrań: 188

.jpg 13.jpg Rozmiar: 120,3 KB  Pobrań: 190

.jpg 14.jpg Rozmiar: 104,27 KB  Pobrań: 193

.jpg 15.jpg Rozmiar: 89,91 KB  Pobrań: 193

Megalityczne straże doliny Bada to posągi zlokalizowane na indonezyjskiej wyspie. 
Miejsce to znane jest również jako dolina Napu, znajduje się w obrębie Parku Narodowego Lore Lindu w Środkowym Celebesie Indonezyjskim. 
W miejscu tym zgromadzonych jest ponad sto niezwykłych posągów, których tajemnicy nie udało się rozwiązać do dzisiaj.
Ich badania i oględziny pozwoliły stwierdzić, że większość została wyrzeźbiona i przedstawiają sylwetki ludzkich postaci.
Mimo to niewiele na ich temat wiemy.
Nie znamy czasu ich pochodzenia ani cywilizacji, która odpowiadała za ich stworzenie tysiące lat temu.

Co wiemy o strażach z Bada?
Tajemnicze figury ułożone w otoczeniu równikowych lasów stanowią wielką zagadkę dla badaczy przeszłości.
Zostały wyryte z jednolitych kamiennych bloków.
Niektóre z nich tworzą grupy, w których zdaje się, że były ustawione, inne zaś pozostają „osamotnione”.
Ich lokalizacja jest zbliżona do miejsc dawnych pochówków.
Mają urozmaiconą wysokość, najmniejsze sięgają zaledwie kilkunastu centymetrów, a największe nawet czterech i pół metra.
Posągi zlokalizowane w indonezyjskiej dolinie Bada wyróżnia falliczna forma oraz rodzaj stylizacji na rysunki z niewyraźnie naniesionymi rękami.
Każda z figur ma wyłupiaste oczy, nos oraz brwi – elementy te wyrzeźbione zostały w jednym kawałku, co sprawia, że są w pewien sposób do siebie podobne.
Mimo tego faktu cechuje je ogromna doza indywidualizmu, każda jest inna, podobnie jak pośród ludzi.
Mają swoje własne nazwy.
Posągi mają określone cechy płci, które jesteśmy w stanie bez problemu rozpoznać, jednak tylko ¼ stanowią kobiety.

Nie tylko ludzie
Jeśli same postaci mogłyby nasuwać jakiekolwiek rozwiązanie zagadki, to trzeba podążyć dalej, gdyż nie wszystkie rzeźby przypominają ludzi.
W obrębie pola ryżowego znajduje się leżąca figura, która raczej przypomina bawołu, jest jednak do połowy zakopana w ziemi.
Wyróżniającą informacją jest również fakt, że przeważająca ilość kamiennych twarzy ma wzrok skierowany w stronę zachodzącego słońca i królestwa najwyższego bóstwa Puang Matua.

Jedna z hipotez
Zdaniem niektórych naukowców do powstania zadziwiających figur z doliny Bada doszło pomiędzy 3000 rokiem p.n.e. a 1600 rokiem n.e.
Przypuszczalnie były one wznoszone ku czci przodków i wyznaczały określoną lokalizację, gdzie ich dusze zstępowały na Ziemię, osoby żyjące miały możliwość komunikowania się z duchami, chwalenia, odprawiania modlitwy o ochronę lub urodzaj.
Mimo wszystko jednak odpowiedź na pytanie:
Jaka cywilizacja była twórcą tych niezwykłych posągów z Bada, pozostaje nieznana.
Na tym obszarze odnaleziono łącznie niemal 400, tego rodzaju granitowych megalitów.
W około 30 z nich można dopatrywać się odwzorowania ludzkich twarzy najstarszego pochodzenia.
Ich wysokość jest bardzo różna.
Niektóre mają zaledwie kilka centymetrów, inne sięgają 4,5 metra.
Mimo wszystko nie znamy jednak pierwotnego celu, jaki przyświecał twórcom tych form megalitycznych.

Inne przypuszczenia
W tym miejscu można odnaleźć również inne megality, chociażby mające formę dużych, okrągłych zbiorników – Kalamba czy płyt kamiennych – Tutu’na.
Można się spotkać z przekonaniem pewnej grupy naukowców, że stawianie megalitów miało miejsce w lokalizacji, gdzie znajdowały się masowe ludzkie ofiary.
Inni uważają natomiast, że wykonane z kamienia statuy chronią przed złymi duchami. Istnieje również opowieść, która określa posągi jako skamieniałych złoczyńców.
Co więcej, istnieją osoby, które uważają, że te megalityczne rzeźby mają zdolność do samodzielnego przemieszczania się.
Zagadkowy mimo wszystko pozostaje jeszcze co najmniej jeden fakt powiązany z megalitami z Bada.
Wykonane one zostały z kamiennego materiału, który nie jest wydobywany nigdzie w okolicy.
Tak więc dużych rozmiarów skały musiały zostać przetransportowane w to miejsce.
Nie wiemy też, czy dokonano tego przed ich obróbką, czy już po niej.

Odkrycie tajemniczych posągów
Figury w Dolinie Bada odkryto w 1908 roku, czyli tylko niewiele ponad 100 lat temu.
Mimo upływu czasu informacje na ich temat to raczej opisy i spekulacje naukowców.
Spory dotyczą m.in. daty ich powstania, a tu rozbieżność jest bardzo duża
Niektórzy bowiem twierdzą, że z pewnością zostały wykonane około 5 tys. lat temu, a inni, że około 1000 roku.
Pojawiają się również informacje, że wyglądem przypominają figury znane z Kambodży, Laosu oraz innych lokalizacji, które powstały około 2 tysiące lat temu.

Miejscowe wierzenia
Wśród historii miejscowej ludności można doszukiwać się wielu odpowiedzi.
Z całą pewnością również w ustnych, regionalnych podaniach występują ziarnka prawdy.
Jeden z posągów jest przykładowo mianowany Tokala’ea i ponoć dawniej był gwałcicielem, za co spotkała go surowa kara przemieniania w kamień. Znajdujące się na nim głębokie cięcia mogą sugerować ramienia nożem.

Inny miejscowy posąg znany jest pod nazwą Tadulako.
Miał on stanowić ochronę dla miejscowej ludności przed kradzieżą.
Niestety pewnego dnia jeden z nich sam dokonał kradzieży miski ryżu, co doprowadziło do poniesienia kary w postaci zamiany w kamień.

Zdaniem niektórych osób posągi mogły być powiązane ze składaniem ofiar.
Miało to polegać na tym, że jeśli dokonywało się złożenia posągom ofiary, to odpędzały one złe duchy.
Istnieją również informacje o rzekomej nadprzyrodzonej mocy posągów, które miały mieć umiejętność znikania oraz pojawiania się w innym miejscu.

Indonezyjska tajemnica
Czy kiedykolwiek uda się rozwikłać zagadkę niezwykłych megalitów zlokalizowanych w Dolinie Bada?
Być może, choć nie jest to kwestia w pełni przesądzona.
Na razie, pomimo iż upłynęło już przeszło 100 lat od ich odkrycia, rzeźby pozostają jedną wielką zagadką.
Wiele teorii na ich temat się wyklucza, a żadna nie została potwierdzona.
To właśnie idealny przykład tego, jak wiele tajemnic kryje nadal przed nami świat, jak jest fascynujący i niezgłębiony, pomimo poziomu wiedzy, jakim dysponujemy, może zaskoczyć nas przeszłość.
https://www.youtube.com/watch?v=llV-zGK6Iic
https://www.youtube.com/watch?v=dbOeeHF_TuY
źródło]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 79,59 KB  Pobrań: 195

.jpg 12.jpg Rozmiar: 103,41 KB  Pobrań: 188

.jpg 13.jpg Rozmiar: 120,3 KB  Pobrań: 190

.jpg 14.jpg Rozmiar: 104,27 KB  Pobrań: 193

.jpg 15.jpg Rozmiar: 89,91 KB  Pobrań: 193

Megalityczne straże doliny Bada to posągi zlokalizowane na indonezyjskiej wyspie. 
Miejsce to znane jest również jako dolina Napu, znajduje się w obrębie Parku Narodowego Lore Lindu w Środkowym Celebesie Indonezyjskim. 
W miejscu tym zgromadzonych jest ponad sto niezwykłych posągów, których tajemnicy nie udało się rozwiązać do dzisiaj.
Ich badania i oględziny pozwoliły stwierdzić, że większość została wyrzeźbiona i przedstawiają sylwetki ludzkich postaci.
Mimo to niewiele na ich temat wiemy.
Nie znamy czasu ich pochodzenia ani cywilizacji, która odpowiadała za ich stworzenie tysiące lat temu.

Co wiemy o strażach z Bada?
Tajemnicze figury ułożone w otoczeniu równikowych lasów stanowią wielką zagadkę dla badaczy przeszłości.
Zostały wyryte z jednolitych kamiennych bloków.
Niektóre z nich tworzą grupy, w których zdaje się, że były ustawione, inne zaś pozostają „osamotnione”.
Ich lokalizacja jest zbliżona do miejsc dawnych pochówków.
Mają urozmaiconą wysokość, najmniejsze sięgają zaledwie kilkunastu centymetrów, a największe nawet czterech i pół metra.
Posągi zlokalizowane w indonezyjskiej dolinie Bada wyróżnia falliczna forma oraz rodzaj stylizacji na rysunki z niewyraźnie naniesionymi rękami.
Każda z figur ma wyłupiaste oczy, nos oraz brwi – elementy te wyrzeźbione zostały w jednym kawałku, co sprawia, że są w pewien sposób do siebie podobne.
Mimo tego faktu cechuje je ogromna doza indywidualizmu, każda jest inna, podobnie jak pośród ludzi.
Mają swoje własne nazwy.
Posągi mają określone cechy płci, które jesteśmy w stanie bez problemu rozpoznać, jednak tylko ¼ stanowią kobiety.

Nie tylko ludzie
Jeśli same postaci mogłyby nasuwać jakiekolwiek rozwiązanie zagadki, to trzeba podążyć dalej, gdyż nie wszystkie rzeźby przypominają ludzi.
W obrębie pola ryżowego znajduje się leżąca figura, która raczej przypomina bawołu, jest jednak do połowy zakopana w ziemi.
Wyróżniającą informacją jest również fakt, że przeważająca ilość kamiennych twarzy ma wzrok skierowany w stronę zachodzącego słońca i królestwa najwyższego bóstwa Puang Matua.

Jedna z hipotez
Zdaniem niektórych naukowców do powstania zadziwiających figur z doliny Bada doszło pomiędzy 3000 rokiem p.n.e. a 1600 rokiem n.e.
Przypuszczalnie były one wznoszone ku czci przodków i wyznaczały określoną lokalizację, gdzie ich dusze zstępowały na Ziemię, osoby żyjące miały możliwość komunikowania się z duchami, chwalenia, odprawiania modlitwy o ochronę lub urodzaj.
Mimo wszystko jednak odpowiedź na pytanie:
Jaka cywilizacja była twórcą tych niezwykłych posągów z Bada, pozostaje nieznana.
Na tym obszarze odnaleziono łącznie niemal 400, tego rodzaju granitowych megalitów.
W około 30 z nich można dopatrywać się odwzorowania ludzkich twarzy najstarszego pochodzenia.
Ich wysokość jest bardzo różna.
Niektóre mają zaledwie kilka centymetrów, inne sięgają 4,5 metra.
Mimo wszystko nie znamy jednak pierwotnego celu, jaki przyświecał twórcom tych form megalitycznych.

Inne przypuszczenia
W tym miejscu można odnaleźć również inne megality, chociażby mające formę dużych, okrągłych zbiorników – Kalamba czy płyt kamiennych – Tutu’na.
Można się spotkać z przekonaniem pewnej grupy naukowców, że stawianie megalitów miało miejsce w lokalizacji, gdzie znajdowały się masowe ludzkie ofiary.
Inni uważają natomiast, że wykonane z kamienia statuy chronią przed złymi duchami. Istnieje również opowieść, która określa posągi jako skamieniałych złoczyńców.
Co więcej, istnieją osoby, które uważają, że te megalityczne rzeźby mają zdolność do samodzielnego przemieszczania się.
Zagadkowy mimo wszystko pozostaje jeszcze co najmniej jeden fakt powiązany z megalitami z Bada.
Wykonane one zostały z kamiennego materiału, który nie jest wydobywany nigdzie w okolicy.
Tak więc dużych rozmiarów skały musiały zostać przetransportowane w to miejsce.
Nie wiemy też, czy dokonano tego przed ich obróbką, czy już po niej.

Odkrycie tajemniczych posągów
Figury w Dolinie Bada odkryto w 1908 roku, czyli tylko niewiele ponad 100 lat temu.
Mimo upływu czasu informacje na ich temat to raczej opisy i spekulacje naukowców.
Spory dotyczą m.in. daty ich powstania, a tu rozbieżność jest bardzo duża
Niektórzy bowiem twierdzą, że z pewnością zostały wykonane około 5 tys. lat temu, a inni, że około 1000 roku.
Pojawiają się również informacje, że wyglądem przypominają figury znane z Kambodży, Laosu oraz innych lokalizacji, które powstały około 2 tysiące lat temu.

Miejscowe wierzenia
Wśród historii miejscowej ludności można doszukiwać się wielu odpowiedzi.
Z całą pewnością również w ustnych, regionalnych podaniach występują ziarnka prawdy.
Jeden z posągów jest przykładowo mianowany Tokala’ea i ponoć dawniej był gwałcicielem, za co spotkała go surowa kara przemieniania w kamień. Znajdujące się na nim głębokie cięcia mogą sugerować ramienia nożem.

Inny miejscowy posąg znany jest pod nazwą Tadulako.
Miał on stanowić ochronę dla miejscowej ludności przed kradzieżą.
Niestety pewnego dnia jeden z nich sam dokonał kradzieży miski ryżu, co doprowadziło do poniesienia kary w postaci zamiany w kamień.

Zdaniem niektórych osób posągi mogły być powiązane ze składaniem ofiar.
Miało to polegać na tym, że jeśli dokonywało się złożenia posągom ofiary, to odpędzały one złe duchy.
Istnieją również informacje o rzekomej nadprzyrodzonej mocy posągów, które miały mieć umiejętność znikania oraz pojawiania się w innym miejscu.

Indonezyjska tajemnica
Czy kiedykolwiek uda się rozwikłać zagadkę niezwykłych megalitów zlokalizowanych w Dolinie Bada?
Być może, choć nie jest to kwestia w pełni przesądzona.
Na razie, pomimo iż upłynęło już przeszło 100 lat od ich odkrycia, rzeźby pozostają jedną wielką zagadką.
Wiele teorii na ich temat się wyklucza, a żadna nie została potwierdzona.
To właśnie idealny przykład tego, jak wiele tajemnic kryje nadal przed nami świat, jak jest fascynujący i niezgłębiony, pomimo poziomu wiedzy, jakim dysponujemy, może zaskoczyć nas przeszłość.
https://www.youtube.com/watch?v=llV-zGK6Iic
https://www.youtube.com/watch?v=dbOeeHF_TuY
źródło]]> <![CDATA[Tajemnicze megality z Minorki]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13974 Wed, 30 Mar 2022 21:09:49 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13974
.jpg 11.jpg Rozmiar: 53,29 KB  Pobrań: 189

.jpg 12.jpg Rozmiar: 55,33 KB  Pobrań: 186

.jpg 13.jpg Rozmiar: 68,12 KB  Pobrań: 192

.jpg 14.jpg Rozmiar: 70,88 KB  Pobrań: 191

Tajemnicze megality z Minorki to kolejny przykład nietypowych budowli pochodzących z dawnych czasów. Architektoniczne zagadki sprzed tysięcy lat znajdują się w wielu lokalizacjach, również w Europie. 
Znalezione na Minorce megality mają kształt litery „T”.

Gdzie znajdują się nietypowe megality?
Minorka to niewielkich rozmiarów wyspa, leżąca w granicach państwa hiszpańskiego, wchodzi ona w skład archipelagu Balearów.
Znajdujemy tu całe mnóstwo wyjątkowych krajobrazów, które wręcz zapierają dech, można również korzystać z przepięknych plaż, z których słynie okolica.
Wyspa ma powierzchnię mniejszą niż 700 km2, czyli stosunkowo niewiele, jednak na tym silnie ograniczonym obszarze ustawionych zostało niemal 2 tysiące megalitycznych budowli.
Jest ich wiele, jednak mimo wszystko nasza wiedza na temat ich pochodzenia i przeznaczenia jest nadal silnie ograniczona.
Naukowcy uważają, że pierwsze osadnictwo na Minorce miało miejsce około 2000 r. p.n.e.
Powstać tu miała wówczas tzw. kultura talajocką.
Przedstawiciele tej kultury są najpowszechniej łączeni z budową tych nietypowych i niewyjaśnionych obiektów, choć ich twórcy nie pozostawili żadnych pisemnych śladów, które mogłyby naprowadzić nas na rozwiązanie zagadki.

Rodzaje budowli na Minorce
Znajdujące się na Minorce megalityczne twory można podzielić na trzy rodzaje: navety, talayoty oraz najbardziej nietypowe i zagadkowe taule, mające kształt litery „T”.
Dominującym rodzajem budowli jest tu talayot, który stanowi okrągłą konstrukcję wybudowaną z wielkich kamiennych bloków.
Możemy jednak spotkać się również z dziełami ówczesnej architektury, które powstały na planie kwadratu.
Przeciętne talayoty mają obwód rzędu 10-13 metrów.
Można je określić jako wielkie kamienne kopce, które dość powszechnie powstawały w ścisłym centrum osady i były otaczane murem.
Do dzisiaj nie udało się rozszyfrować przeznaczenia tych konstrukcji.
Naukowcy wysuwają przypuszczenia, jakoby mogły one stanowić miejsca zamieszkania, strażnice obronne lub magazyny.
Kolejnym rodzajem budowli, jaki spotykamy na Minorce, jest naveta.
Jest to rodzaj grobowca, który ma kształt odwróconej do góry dnem kamiennej łodzi.
W kształcie tej konstrukcji widzimy dwie ściany, które są w wyraźny sposób dłuższe oraz dwie znacznie krótsze.
Wykonane zostały one techniką muru cyklopowego.
Znajdują się w nich również niewielkich rozmiarów drzwi. Zdecydowanie największą budowlą z tego rodzaju jest Naveta d’EsTudons.
Ma ona niemal 5 metrów wysokości, 14 metrów długości oraz 6 szerokości.
Ten pokaźnych rozmiarów grobowiec stanowi obecnie jedną z najważniejszych turystycznych atrakcji na wyspie.
Miejsce to było wielokrotnie, dokładnie badane.
Archeolodzy hiszpańscy, już w latach 50. XX wieku odkryli we wnętrzu dwie komnaty, w których z kolei znajdowały się szczątki około setki osób.
W sąsiedztwie, w okolicy nawet, spostrzegawczy turysta odnajdzie kamienie, na których widoczne są otwory wydrążone sztucznie.
Z pewnością talayoty oraz navety stanowią ciekawe przykłady starożytnych budowli, jednak największą tajemnicą są znajdujące się na wyspie megality w kształcie litery „T”, których zagadka pozostaje nierozwikłana.

Zastanawiające monumenty
Na Minorce znajduje się 35 obiektów noszących nazwę taule.
Te wysoce wyróżniające się megality utworzone zostały z dwóch bloków skalnych, z których jeden ustawiony jest pionowo, a drugi poziomo w kształt litery „T”.
Takich nietypowych budowli nie spotykamy w żadnym innym miejscu w rejonie Morza Śródziemnego.
Kamień, który był ustawiony pionowo, umieszczano w zagłębieniu, które uprzednio wykopywano w ziemi.
Drugi, poziomy, był natomiast z największą starannością układany na wierzchu pierwszego.
Niektóre ze znalezionych na wyspie struktur mają nawet 5 metrów wysokości.
Największy Torralba d’en Salord wyróżnia się imponującą wagą przeszło 25 ton.
Dookoła tauli umieszczone są okrągłe mury, które w niektórych miejscach mają kształt litery „U”.
Badania archeologiczne wykazały, że struktury te były dość głęboko wkopywane w ziemię, zdaniem uczonych było to zamierzone działanie budowniczych.
Lud odpowiedzialny za stworzenie tych nietypowych konstrukcji, z całą pewnością włożył bardzo wiele pracy w ich budowę, jednak do dziś nie wiemy, jaki był ich cel.
Dzisiejsi naukowcy stworzyli mnóstwo hipotez, dotyczących funkcji tych tworów.

Hipotezy i wyjaśnienia
Zgodnie z pierwszym wysnuwanym założeniem mały one pełnić funkcję religijną.
Dowodem na to ma być m.in. odnaleziona przez archeologów, nieopodal Torralba d’en Salord niezwykle interesująca figurka prezentująca brązowego byka.
W obrębie wielu starożytnych kultur występował kult byka.
Tak więc znalezisko skłoniło uczonych do przedstawienia przypuszczenia, że być może taule były tworzone jako miejsce kultu związane właśnie z tym stworzeniem.
Pochodzący z Hiszpanii archeolog Mascaro Pasariusa uważa, że już sam kształt konstrukcji miał stanowić przedstawienie właśnie byka.
Według niego pionowa płyta stanowiła symboliczną prezentację głowy, natomiast pozioma rogów.
Dla wielu osób takie wyjaśnienie dotyczące istnienia tauli na Minorce było bardzo mało przekonujące, tak więc zrodziły się kolejne hipotezy.

Kolejne przypuszczenia
Inna hipoteza prezentuje pogląd, jakoby taule zostały zorientowane wobec niektórych gwiazd należących do gwiazdozbioru Centaura i Krzyża Południa.
W czasie, gdy tajemnicze konstrukcje powstawały, konstelacje te były dobrze widoczne na nocnym niebie.
Z biegiem czasu w wyniku precesji osi Ziemi przestaliśmy je dostrzegać.
Takie naturalne zmiany, z pewnością doprowadziłyby do tego, że osoby, które wzniosły monumenty uznałyby je za całkowicie bezwartościowe i spoczęłyby zasypane pod ziemią.
Pochodzący z Niemiec archeolog Waldemar Fenn w 1930 roku dokonał opracowania kolejnego wyjaśnienia istnienia tajemniczych monumentów na Minorce.
W czasie, gdy prowadził on badania w jednej z tamtejszych jaskiń, odnalazł naścienne malowidła, które prezentowały różne gwiazdozbiory.
Odkrycie to skłoniło go do stwierdzenia, że dawni mieszkańcy Minorki dobrze znali się na astronomii.
Ten sam uczony określił również, że wszystkie monumenty na wyspie zorientowane są w kierunku południowym.
Fenn dokonał szczegółowych obliczeń, na podstawie których uprawdopodobnił, że taule mogły pełnić funkcję kalendarza, poprzez obliczanie ruchu księżyca na niebie oraz wyliczanie jego zaćmień.

Zagadka nierozwiązana
Pomimo licznych prób naukowców, po dziś dzień zagadka niezwykłych budowli ze starożytnej Minorki pozostaje nierozwiązana.
Mimo wszystko o jednej sprawie musimy pamiętać.
Jak zostało wspomniane na samym początku, taule mają kształt wyjątkowy w rejonie Morza Śródziemnego, jednak budowle o bardzo zbliżonym wyglądzie odnajdujemy również w miejscu, które uznawane jest za kolebkę ludzkiej cywilizacji.
Dokładnie chodzi o stanowisko archeologiczne, noszące nazwę Gobekli Tepe zlokalizowanym na terenie Turcji.
Jest to najstarsze sanktuarium, jakie stworzył człowiek, które datuje się na około 10000 lat.
Miejsce to jest wręcz niezwykłe, a znajdują się w nim liczne budowle, w kształcie właśnie litery „T”.
Wyróżniające jest jednak, że zostały one celowo zasypane przez budowniczych.
Sytuacja ta miała miejsce w czasach bliskich ostatniemu zlodowaceniu.
Podobieństwo tych tworów do budowli z Minorki silnie zaskoczyło środowisko naukowe.
Jednak obowiązująca teoria określa je jako przypadkowe.
https://www.youtube.com/watch?v=MDd05W5xEck&t=2s
źródło]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 53,29 KB  Pobrań: 189

.jpg 12.jpg Rozmiar: 55,33 KB  Pobrań: 186

.jpg 13.jpg Rozmiar: 68,12 KB  Pobrań: 192

.jpg 14.jpg Rozmiar: 70,88 KB  Pobrań: 191

Tajemnicze megality z Minorki to kolejny przykład nietypowych budowli pochodzących z dawnych czasów. Architektoniczne zagadki sprzed tysięcy lat znajdują się w wielu lokalizacjach, również w Europie. 
Znalezione na Minorce megality mają kształt litery „T”.

Gdzie znajdują się nietypowe megality?
Minorka to niewielkich rozmiarów wyspa, leżąca w granicach państwa hiszpańskiego, wchodzi ona w skład archipelagu Balearów.
Znajdujemy tu całe mnóstwo wyjątkowych krajobrazów, które wręcz zapierają dech, można również korzystać z przepięknych plaż, z których słynie okolica.
Wyspa ma powierzchnię mniejszą niż 700 km2, czyli stosunkowo niewiele, jednak na tym silnie ograniczonym obszarze ustawionych zostało niemal 2 tysiące megalitycznych budowli.
Jest ich wiele, jednak mimo wszystko nasza wiedza na temat ich pochodzenia i przeznaczenia jest nadal silnie ograniczona.
Naukowcy uważają, że pierwsze osadnictwo na Minorce miało miejsce około 2000 r. p.n.e.
Powstać tu miała wówczas tzw. kultura talajocką.
Przedstawiciele tej kultury są najpowszechniej łączeni z budową tych nietypowych i niewyjaśnionych obiektów, choć ich twórcy nie pozostawili żadnych pisemnych śladów, które mogłyby naprowadzić nas na rozwiązanie zagadki.

Rodzaje budowli na Minorce
Znajdujące się na Minorce megalityczne twory można podzielić na trzy rodzaje: navety, talayoty oraz najbardziej nietypowe i zagadkowe taule, mające kształt litery „T”.
Dominującym rodzajem budowli jest tu talayot, który stanowi okrągłą konstrukcję wybudowaną z wielkich kamiennych bloków.
Możemy jednak spotkać się również z dziełami ówczesnej architektury, które powstały na planie kwadratu.
Przeciętne talayoty mają obwód rzędu 10-13 metrów.
Można je określić jako wielkie kamienne kopce, które dość powszechnie powstawały w ścisłym centrum osady i były otaczane murem.
Do dzisiaj nie udało się rozszyfrować przeznaczenia tych konstrukcji.
Naukowcy wysuwają przypuszczenia, jakoby mogły one stanowić miejsca zamieszkania, strażnice obronne lub magazyny.
Kolejnym rodzajem budowli, jaki spotykamy na Minorce, jest naveta.
Jest to rodzaj grobowca, który ma kształt odwróconej do góry dnem kamiennej łodzi.
W kształcie tej konstrukcji widzimy dwie ściany, które są w wyraźny sposób dłuższe oraz dwie znacznie krótsze.
Wykonane zostały one techniką muru cyklopowego.
Znajdują się w nich również niewielkich rozmiarów drzwi. Zdecydowanie największą budowlą z tego rodzaju jest Naveta d’EsTudons.
Ma ona niemal 5 metrów wysokości, 14 metrów długości oraz 6 szerokości.
Ten pokaźnych rozmiarów grobowiec stanowi obecnie jedną z najważniejszych turystycznych atrakcji na wyspie.
Miejsce to było wielokrotnie, dokładnie badane.
Archeolodzy hiszpańscy, już w latach 50. XX wieku odkryli we wnętrzu dwie komnaty, w których z kolei znajdowały się szczątki około setki osób.
W sąsiedztwie, w okolicy nawet, spostrzegawczy turysta odnajdzie kamienie, na których widoczne są otwory wydrążone sztucznie.
Z pewnością talayoty oraz navety stanowią ciekawe przykłady starożytnych budowli, jednak największą tajemnicą są znajdujące się na wyspie megality w kształcie litery „T”, których zagadka pozostaje nierozwikłana.

Zastanawiające monumenty
Na Minorce znajduje się 35 obiektów noszących nazwę taule.
Te wysoce wyróżniające się megality utworzone zostały z dwóch bloków skalnych, z których jeden ustawiony jest pionowo, a drugi poziomo w kształt litery „T”.
Takich nietypowych budowli nie spotykamy w żadnym innym miejscu w rejonie Morza Śródziemnego.
Kamień, który był ustawiony pionowo, umieszczano w zagłębieniu, które uprzednio wykopywano w ziemi.
Drugi, poziomy, był natomiast z największą starannością układany na wierzchu pierwszego.
Niektóre ze znalezionych na wyspie struktur mają nawet 5 metrów wysokości.
Największy Torralba d’en Salord wyróżnia się imponującą wagą przeszło 25 ton.
Dookoła tauli umieszczone są okrągłe mury, które w niektórych miejscach mają kształt litery „U”.
Badania archeologiczne wykazały, że struktury te były dość głęboko wkopywane w ziemię, zdaniem uczonych było to zamierzone działanie budowniczych.
Lud odpowiedzialny za stworzenie tych nietypowych konstrukcji, z całą pewnością włożył bardzo wiele pracy w ich budowę, jednak do dziś nie wiemy, jaki był ich cel.
Dzisiejsi naukowcy stworzyli mnóstwo hipotez, dotyczących funkcji tych tworów.

Hipotezy i wyjaśnienia
Zgodnie z pierwszym wysnuwanym założeniem mały one pełnić funkcję religijną.
Dowodem na to ma być m.in. odnaleziona przez archeologów, nieopodal Torralba d’en Salord niezwykle interesująca figurka prezentująca brązowego byka.
W obrębie wielu starożytnych kultur występował kult byka.
Tak więc znalezisko skłoniło uczonych do przedstawienia przypuszczenia, że być może taule były tworzone jako miejsce kultu związane właśnie z tym stworzeniem.
Pochodzący z Hiszpanii archeolog Mascaro Pasariusa uważa, że już sam kształt konstrukcji miał stanowić przedstawienie właśnie byka.
Według niego pionowa płyta stanowiła symboliczną prezentację głowy, natomiast pozioma rogów.
Dla wielu osób takie wyjaśnienie dotyczące istnienia tauli na Minorce było bardzo mało przekonujące, tak więc zrodziły się kolejne hipotezy.

Kolejne przypuszczenia
Inna hipoteza prezentuje pogląd, jakoby taule zostały zorientowane wobec niektórych gwiazd należących do gwiazdozbioru Centaura i Krzyża Południa.
W czasie, gdy tajemnicze konstrukcje powstawały, konstelacje te były dobrze widoczne na nocnym niebie.
Z biegiem czasu w wyniku precesji osi Ziemi przestaliśmy je dostrzegać.
Takie naturalne zmiany, z pewnością doprowadziłyby do tego, że osoby, które wzniosły monumenty uznałyby je za całkowicie bezwartościowe i spoczęłyby zasypane pod ziemią.
Pochodzący z Niemiec archeolog Waldemar Fenn w 1930 roku dokonał opracowania kolejnego wyjaśnienia istnienia tajemniczych monumentów na Minorce.
W czasie, gdy prowadził on badania w jednej z tamtejszych jaskiń, odnalazł naścienne malowidła, które prezentowały różne gwiazdozbiory.
Odkrycie to skłoniło go do stwierdzenia, że dawni mieszkańcy Minorki dobrze znali się na astronomii.
Ten sam uczony określił również, że wszystkie monumenty na wyspie zorientowane są w kierunku południowym.
Fenn dokonał szczegółowych obliczeń, na podstawie których uprawdopodobnił, że taule mogły pełnić funkcję kalendarza, poprzez obliczanie ruchu księżyca na niebie oraz wyliczanie jego zaćmień.

Zagadka nierozwiązana
Pomimo licznych prób naukowców, po dziś dzień zagadka niezwykłych budowli ze starożytnej Minorki pozostaje nierozwiązana.
Mimo wszystko o jednej sprawie musimy pamiętać.
Jak zostało wspomniane na samym początku, taule mają kształt wyjątkowy w rejonie Morza Śródziemnego, jednak budowle o bardzo zbliżonym wyglądzie odnajdujemy również w miejscu, które uznawane jest za kolebkę ludzkiej cywilizacji.
Dokładnie chodzi o stanowisko archeologiczne, noszące nazwę Gobekli Tepe zlokalizowanym na terenie Turcji.
Jest to najstarsze sanktuarium, jakie stworzył człowiek, które datuje się na około 10000 lat.
Miejsce to jest wręcz niezwykłe, a znajdują się w nim liczne budowle, w kształcie właśnie litery „T”.
Wyróżniające jest jednak, że zostały one celowo zasypane przez budowniczych.
Sytuacja ta miała miejsce w czasach bliskich ostatniemu zlodowaceniu.
Podobieństwo tych tworów do budowli z Minorki silnie zaskoczyło środowisko naukowe.
Jednak obowiązująca teoria określa je jako przypadkowe.
https://www.youtube.com/watch?v=MDd05W5xEck&t=2s
źródło]]> <![CDATA[Góra Nemrut-Turcja]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13972 Wed, 30 Mar 2022 20:13:39 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13972
.jpg 11.jpg Rozmiar: 76,04 KB  Pobrań: 208

.jpg 12.jpg Rozmiar: 79,63 KB  Pobrań: 206

.jpg 13.jpg Rozmiar: 112,91 KB  Pobrań: 201

.jpg 14.jpg Rozmiar: 122,91 KB  Pobrań: 202

Góra Nemrut położona jest w południowo-wschodniej Turcji. 
Na wysokości ponad 2000 m n.p.m. tysiące lat temu, a dokładnie w 62 r. p.n.e. król Antioch I Epifanes wzniósł tajemniczy królewski grobowiec otoczony monumentalnymi rzeźbami. 
Od 1987 roku miejsce to znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, jako ważne stanowisko archeologiczne okresu hellenistycznego.

Góra Nemrut, czyli ósmy cud świata
Góra Nemrut (tur. Nemrut Dagi) jest niezwykłym miejscem w południowo-wschodniej Turcji, które od lat bywa określane mianem ósmego cudu świata.
Wznosi się na wysokości 2134 metrów n.p.m. w paśmie Antytaurus.
Naukowego odkrycia tegoż ważnego dla archeologii i okresu hellenistycznego miejsca dokonał  dopiero w 1881 roku niemiecki inżynier Karl Sester.
Na szczycie góry Nemrut znajduje się monumentalny kurhan w postaci charakterystycznego stożka.
Ten olbrzymi grobowiec o wysokości 50 m został usypany z odłamków skalnych na zlecenie króla Antiocha I Epifanesa – władcy Kommageny.
Całość kompleksu składa się nie tylko z kurhanu, ale także z trzech tarasów przylegających do niego od wschodu, zachodu i północy.
Każdy taras zdobią ogromne posągi, które budzą największy podziw wśród odwiedzających górę turystów.

Megalityczne kamienne głowy
Kiedy niemiecki inżynier odkrył tajemnicze miejsce na górze Nemrtu, megalityczne posągi były ponoć nienaruszone.
Dziś po licznych trzęsieniach ziemi i dewastacjach, na trzech tarasach rozsiane w różnych miejscach są kamienne głowy, które wyglądają jakby zostały specjalnie odcięte od tułowia.
Każdy taras ozdobiony jest grupą pięciu wysokich na 8-9 metrów rzeźb przedstawiających samego króla oraz różnych greckich i perskich bogów.
W dawnych czasach do każdego tarasu prowadziła osobna procesyjna droga, która była chroniona przez liczne posągi orłów i lwów, które broniły dostępu do kurhanu.
Każdy taras ozdobiony jest grupą pięciu wysokich na 8-9 metrów rzeźb przedstawiających samego króla oraz różnych greckich i perskich bogów.

W dawnych czasach do każdego tarasu prowadziła osobna procesyjna droga, która była chroniona przez liczne posągi orłów i lwów, które broniły dostępu do kurhanu.
Jednak trwające od pół wieku badania nie przybliżyły naukowców do odkrycia prawdy.
Nawet użycie dynamitu, przez który kurhan obniżył się o 5 m, nie ujawniło ani grobowca, ani skarbu.
Archeolodzy znaleźli jednak wbudowany w górę szyb, który według ekspertów wskazuje na wyjątkową wiedzę o zaawansowanej astronomii ludzi tamtego okresu.
Biegnie on w stronę zbocza pod kątem 35 stopni i ma około 150 metrów długości.
Analiza komputerowa wykazała, że dwa dni w roku promienie słoneczne oświetlają dno szybu – jeden raz, zgodnie z konstelacją Lwa i raz, zgodnie z Orionem.
Chociaż góra Nemrut wciąż skrywa w sobie tajemnice, to nie mniej jednak jest najlepiej zachowanym zespołem świątynno-sepulkralny tzw. hierotezjonem.
https://www.youtube.com/watch?v=ENDfrMj0Stg&t=16s
źródło]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 76,04 KB  Pobrań: 208

.jpg 12.jpg Rozmiar: 79,63 KB  Pobrań: 206

.jpg 13.jpg Rozmiar: 112,91 KB  Pobrań: 201

.jpg 14.jpg Rozmiar: 122,91 KB  Pobrań: 202

Góra Nemrut położona jest w południowo-wschodniej Turcji. 
Na wysokości ponad 2000 m n.p.m. tysiące lat temu, a dokładnie w 62 r. p.n.e. król Antioch I Epifanes wzniósł tajemniczy królewski grobowiec otoczony monumentalnymi rzeźbami. 
Od 1987 roku miejsce to znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, jako ważne stanowisko archeologiczne okresu hellenistycznego.

Góra Nemrut, czyli ósmy cud świata
Góra Nemrut (tur. Nemrut Dagi) jest niezwykłym miejscem w południowo-wschodniej Turcji, które od lat bywa określane mianem ósmego cudu świata.
Wznosi się na wysokości 2134 metrów n.p.m. w paśmie Antytaurus.
Naukowego odkrycia tegoż ważnego dla archeologii i okresu hellenistycznego miejsca dokonał  dopiero w 1881 roku niemiecki inżynier Karl Sester.
Na szczycie góry Nemrut znajduje się monumentalny kurhan w postaci charakterystycznego stożka.
Ten olbrzymi grobowiec o wysokości 50 m został usypany z odłamków skalnych na zlecenie króla Antiocha I Epifanesa – władcy Kommageny.
Całość kompleksu składa się nie tylko z kurhanu, ale także z trzech tarasów przylegających do niego od wschodu, zachodu i północy.
Każdy taras zdobią ogromne posągi, które budzą największy podziw wśród odwiedzających górę turystów.

Megalityczne kamienne głowy
Kiedy niemiecki inżynier odkrył tajemnicze miejsce na górze Nemrtu, megalityczne posągi były ponoć nienaruszone.
Dziś po licznych trzęsieniach ziemi i dewastacjach, na trzech tarasach rozsiane w różnych miejscach są kamienne głowy, które wyglądają jakby zostały specjalnie odcięte od tułowia.
Każdy taras ozdobiony jest grupą pięciu wysokich na 8-9 metrów rzeźb przedstawiających samego króla oraz różnych greckich i perskich bogów.
W dawnych czasach do każdego tarasu prowadziła osobna procesyjna droga, która była chroniona przez liczne posągi orłów i lwów, które broniły dostępu do kurhanu.
Każdy taras ozdobiony jest grupą pięciu wysokich na 8-9 metrów rzeźb przedstawiających samego króla oraz różnych greckich i perskich bogów.

W dawnych czasach do każdego tarasu prowadziła osobna procesyjna droga, która była chroniona przez liczne posągi orłów i lwów, które broniły dostępu do kurhanu.
Jednak trwające od pół wieku badania nie przybliżyły naukowców do odkrycia prawdy.
Nawet użycie dynamitu, przez który kurhan obniżył się o 5 m, nie ujawniło ani grobowca, ani skarbu.
Archeolodzy znaleźli jednak wbudowany w górę szyb, który według ekspertów wskazuje na wyjątkową wiedzę o zaawansowanej astronomii ludzi tamtego okresu.
Biegnie on w stronę zbocza pod kątem 35 stopni i ma około 150 metrów długości.
Analiza komputerowa wykazała, że dwa dni w roku promienie słoneczne oświetlają dno szybu – jeden raz, zgodnie z konstelacją Lwa i raz, zgodnie z Orionem.
Chociaż góra Nemrut wciąż skrywa w sobie tajemnice, to nie mniej jednak jest najlepiej zachowanym zespołem świątynno-sepulkralny tzw. hierotezjonem.
https://www.youtube.com/watch?v=ENDfrMj0Stg&t=16s
źródło]]> <![CDATA[Hagar Qim, czyli „stojące głazy” tomegalityczny kompleks świątynny na Malcie.]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13970 Wed, 30 Mar 2022 18:55:30 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13970
.jpg 11.jpg Rozmiar: 48,63 KB  Pobrań: 192

.jpg 12.jpg Rozmiar: 109,97 KB  Pobrań: 206

.jpg 13.jpg Rozmiar: 110,17 KB  Pobrań: 194

Hagar Qim, czyli „stojące głazy” to megalityczny kompleks świątynny na Malcie. 
Pozostałości odkryte po raz pierwszy w 1839 roku sugerują, że należy on do epoki neolitu, tj. 3600 – 3200 p.n.e.  
I chociaż nie jest to jedyny megalityczny kompleks na tej wyspie, to jednak ze względu na dobry stan jest on najchętniej odwiedzany przez turystów.

Neolityczny kompleks
Świątynia Hagar Qim stoi na szczycie wzgórza z widokiem na morze i wysepkę Fifla, nie więcej niż 2 km na południowy-zachód od maltańskiej wioski Qrendi.
Chociaż nigdy nie była całkowicie pochowana (najwyższe kamienie wystawały z ziemi), po raz pierwszy odkryto ją dopiero w 1839 roku.
Wtedy też znaleziono m.in. figurki Maltańskiej Wenus i Siedzącej Kobiety, które dziś można podziwiać  w Muzeum Archeologicznym w La Valletta.
Uważa się, że Hagar Qim należy do epoki neolitu, tj. 3600 – 3200 p.n.e. i jest jednym z najpiękniejszych neolitycznych kompleksów świątynnych na Malcie.
W 1992 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

Świątynia Hagar Qim
Kompleks świątynny Hagar Qim składa się z budynku centralnego i pozostałości co najmniej dwóch innych struktur.
Został zbudowany z twardego, kredowego wapienia koralowego oraz bardziej miękkiego wapienia globigerina.
Duży dziedziniec i monumentalna fasada centralnej struktury nawiązują do wzoru typowego dla maltańskich prehistorycznych świątyń.
Wzdłuż zewnętrznej ściany można znaleźć jedne z największych megalitów używanych w budowli takich konstrukcji, np. kamień o wysokości 5,2 m i wielki megalit o wadze około 20 ton.
Sama świątynia Hagar Qim składa się z szeregu pokoi na rzucie półkola zwanych apsydami.
Apsydy są rozmieszczone po obu stronach centralnej, brukowanej przestrzeni świątyni.
W dużej przestrzeni po lewej stronie znajdują się trzy wysokie ołtarze i drzwi do dodatkowej komory, do której prowadzą trzy kamienne stopnie.
Na terenie kompleksu odnaleziono także świątynię dla kobiet oraz pomieszczenia gospodarcze, a wśród nich bardzo ważne cysterny, w których do dziś zbiera się woda deszczowa.

Obserwatorium astronomiczne czy miejsce rytuałów?
Apsyda po prawej stronie w Hagar Qim wydaje się pełnić funkcję astronomiczną.
Charakteryzuje ją dziwne ustawienie niskich, kamiennych płyt, które tworzą coś w rodzaju wewnętrznej obudowy.
W tylnej części tej apsydy znajduje się niewielka dziura w kształcie elipsy.
Zaobserwowano, że podczas letniego przesilenia promienie wschodzącego słońca przechodzą przez tę dziurę i oświetlają jedną z kamiennych, niskich płyt w komorze.

Być może to miejsce w kompleksie świątynnym Hagar Qim było używane do celebrowania święta Słońca i odprawiania rytuałów związanych z płodnością.
Mogłyby to potwierdzać liczne terakotowe artefakty odnalezione w świątyni, a wśród nich postać kobiety o pełnych kształtach, symbolu płodności, czyli figurka Maltańskiej Wenus.
https://www.youtube.com/watch?v=mjICqd-vn8s
źródło]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 48,63 KB  Pobrań: 192

.jpg 12.jpg Rozmiar: 109,97 KB  Pobrań: 206

.jpg 13.jpg Rozmiar: 110,17 KB  Pobrań: 194

Hagar Qim, czyli „stojące głazy” to megalityczny kompleks świątynny na Malcie. 
Pozostałości odkryte po raz pierwszy w 1839 roku sugerują, że należy on do epoki neolitu, tj. 3600 – 3200 p.n.e.  
I chociaż nie jest to jedyny megalityczny kompleks na tej wyspie, to jednak ze względu na dobry stan jest on najchętniej odwiedzany przez turystów.

Neolityczny kompleks
Świątynia Hagar Qim stoi na szczycie wzgórza z widokiem na morze i wysepkę Fifla, nie więcej niż 2 km na południowy-zachód od maltańskiej wioski Qrendi.
Chociaż nigdy nie była całkowicie pochowana (najwyższe kamienie wystawały z ziemi), po raz pierwszy odkryto ją dopiero w 1839 roku.
Wtedy też znaleziono m.in. figurki Maltańskiej Wenus i Siedzącej Kobiety, które dziś można podziwiać  w Muzeum Archeologicznym w La Valletta.
Uważa się, że Hagar Qim należy do epoki neolitu, tj. 3600 – 3200 p.n.e. i jest jednym z najpiękniejszych neolitycznych kompleksów świątynnych na Malcie.
W 1992 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

Świątynia Hagar Qim
Kompleks świątynny Hagar Qim składa się z budynku centralnego i pozostałości co najmniej dwóch innych struktur.
Został zbudowany z twardego, kredowego wapienia koralowego oraz bardziej miękkiego wapienia globigerina.
Duży dziedziniec i monumentalna fasada centralnej struktury nawiązują do wzoru typowego dla maltańskich prehistorycznych świątyń.
Wzdłuż zewnętrznej ściany można znaleźć jedne z największych megalitów używanych w budowli takich konstrukcji, np. kamień o wysokości 5,2 m i wielki megalit o wadze około 20 ton.
Sama świątynia Hagar Qim składa się z szeregu pokoi na rzucie półkola zwanych apsydami.
Apsydy są rozmieszczone po obu stronach centralnej, brukowanej przestrzeni świątyni.
W dużej przestrzeni po lewej stronie znajdują się trzy wysokie ołtarze i drzwi do dodatkowej komory, do której prowadzą trzy kamienne stopnie.
Na terenie kompleksu odnaleziono także świątynię dla kobiet oraz pomieszczenia gospodarcze, a wśród nich bardzo ważne cysterny, w których do dziś zbiera się woda deszczowa.

Obserwatorium astronomiczne czy miejsce rytuałów?
Apsyda po prawej stronie w Hagar Qim wydaje się pełnić funkcję astronomiczną.
Charakteryzuje ją dziwne ustawienie niskich, kamiennych płyt, które tworzą coś w rodzaju wewnętrznej obudowy.
W tylnej części tej apsydy znajduje się niewielka dziura w kształcie elipsy.
Zaobserwowano, że podczas letniego przesilenia promienie wschodzącego słońca przechodzą przez tę dziurę i oświetlają jedną z kamiennych, niskich płyt w komorze.

Być może to miejsce w kompleksie świątynnym Hagar Qim było używane do celebrowania święta Słońca i odprawiania rytuałów związanych z płodnością.
Mogłyby to potwierdzać liczne terakotowe artefakty odnalezione w świątyni, a wśród nich postać kobiety o pełnych kształtach, symbolu płodności, czyli figurka Maltańskiej Wenus.
https://www.youtube.com/watch?v=mjICqd-vn8s
źródło]]> <![CDATA[Kaminienne Sanktuarium Beglik Tash w Bułgarii]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13968 Wed, 30 Mar 2022 13:48:02 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13968
.jpg 11.jpg Rozmiar: 91,47 KB  Pobrań: 219

.jpg 12.jpg Rozmiar: 137,15 KB  Pobrań: 222

.jpg 13.jpg Rozmiar: 103,08 KB  Pobrań: 224

.jpg 14.jpg Rozmiar: 121,16 KB  Pobrań: 213

.jpg 15.jpg Rozmiar: 129,52 KB  Pobrań: 211

Kamienne sanktuarium Beglik Tash położone jest w Bułgarii na południowym wybrzeżu Morza Czarnego około 5 km od Primorska. 
Bułgarskie media nazywają to przecudne miejsce bułgarskim Stonehenge. 
Ten niesamowitym obiekt obrazujący wierzenia oraz kulturę prehistorycznej ludzkości jest godny polecenia tym wszystkim, którzy uwielbiają podziwiać niesamowite pozostałości kultur dawnych cywilizacji.

Historia megalitycznego sanktuarium
Archeologowie przypuszczają, że to niezwykłe kamienne sanktuarium powstało około XIV w. p. n.e. i funkcjonowało do około IV w. n. e.
Obiekt ten służył, jako świątynia, kalendarz astronomiczny oraz funkcjonalny zegar słoneczny.
Często odbywały się tam rytuały na część Boga Słońca, Bogini Matki Ziemi oraz Boga Dionizosa.
Ten kamienny kompleks złożony jest z 16 grup głazów, które robią ogromne wrażenie swoją wielkością oraz zmuszają każdego turystę do zamysłu, w jaki sposób ludziom nieposiadającym maszyn mechanicznych udało się zbudować z tak ogromnych głazów takie majestatyczne miejsce.
Wszystkie skały ułożone są na okręgu o średnicy około 56 metrów.
Beglik Tash jest najmłodszym tego typu znaleziskiem, gdyż unikalność tego miejsca odkryto dopiero w 2003 roku.
Przyczyną takiego stanu rzeczy był bułgarski komunista Todor Żiwkow, ponieważ tereny, na których znajduje się sanktuarium Beglik Tash były jego własnością, dlatego były niedostępne dla badaczy naukowych aż do czasu upadku komuny w Bułgarii.

Jak dotrzeć do świątyni Beglik Tash?
Ci, którzy chcą odwiedzić megalityczną świątynię, powinni zatrzymać się w Bułgarii na południowym wybrzeżu Morza Czarnego, w okolicach Primorska.
Tu bowiem można nie tylko rozkoszować się kąpielami w słonej, morskiej wodzie, lecz w wolnej chwili wybrać się do niezwykłego sanktuarium kamiennego Beglik Tash.
Jest ono położone pośrodku lasu na ogromnej polanie.
Początek niesamowitej wycieczki rozpoczyna się w Primorsku na drodze asfaltowej wiodącej do tego niesamowitego miejsca.
Już po przejściu pierwszego kilometra warto obrócić się do tyłu, by móc podziwiać cudowny widok Primorska otoczonego Morzem Czarnym.
Po przejściu czterech kilometrów należy skręcić w prawo i po pokonaniu kolejnego kilometra turysta znajduje się na miejscu.
Tu ukazuje się zdumiewający widok ogromnych głazów mających swoje symboliczne znaczenie.

Rytualne oraz symboliczne głazy
Już po wejściu do sanktuarium Beglik Tash widzimy szereg miejsc o rytualnym i symbolicznym wymiarze.
Warto zatrzymać się przy pierwszym z nich, gdzie można podziwiać łoże małżeńskie otoczone wielkimi głazami ofiarnymi z wydrążonymi kanałami na różnorodne rytualne płyny takie jak: wino, mleko, oliwę czy wodę.
W tym miejscu kapłan wraz z kapłanką reprezentowali Boga Słońca oraz Boginię Matkę w noc, która to poprzedzała letnie przesilenie.
Nieopodal pomiędzy wielkimi głazami ustawiony jest tron, na którym mógł zasiadać tylko i wyłącznie Tracki Kapłan-Król.
W miejscu tym każdy turysta może zostawić symboliczny grosik.
Tuż obok tronu na wielkim stu tonowym menhirze znajduje się odciśnięta stopa Boga Słońca.
Natomiast po przeciwnej stronie kręgu znajduje się odcisk stopy Bogini Matki.
Z kolei w tylnej części kręgu można podziwiać zegar słoneczny, który to jest złożony z 16 płyt i posiada obelisk w środku.

Warto również obejrzeć labirynt, w którym znajduje się właściwy kierunek do Podziemnego Królestwa Hadesu.
U podstawy skały wydrążony jest otwór przez który „wtajemniczony” wchodził do podziemnego świata.
Nieopodal znajduje się główny dolmen, jakim jest Święta Grota – Grota Łono.
Kamiennie sanktuarium Beglik Tash jest niezwykle ciekawym miejscem.
Ten jedyny w swoim rodzaju obiekt jest doskonałym świadectwem prehistorycznych czasów oraz wierzeń z pogranicza świata duchowego i materialnego dawnej ludzkości.
Dzięki temu można dostrzec, że owe dwa światy już w czasach najdawniejszych współistniały ze sobą, a przechadzając się pomiędzy ogromnymi skałami, można na własnej skórze poczuć wierzenia dawnych cywilizacji.
https://www.youtube.com/watch?v=Eeqm58PR1dM
źródło]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 91,47 KB  Pobrań: 219

.jpg 12.jpg Rozmiar: 137,15 KB  Pobrań: 222

.jpg 13.jpg Rozmiar: 103,08 KB  Pobrań: 224

.jpg 14.jpg Rozmiar: 121,16 KB  Pobrań: 213

.jpg 15.jpg Rozmiar: 129,52 KB  Pobrań: 211

Kamienne sanktuarium Beglik Tash położone jest w Bułgarii na południowym wybrzeżu Morza Czarnego około 5 km od Primorska. 
Bułgarskie media nazywają to przecudne miejsce bułgarskim Stonehenge. 
Ten niesamowitym obiekt obrazujący wierzenia oraz kulturę prehistorycznej ludzkości jest godny polecenia tym wszystkim, którzy uwielbiają podziwiać niesamowite pozostałości kultur dawnych cywilizacji.

Historia megalitycznego sanktuarium
Archeologowie przypuszczają, że to niezwykłe kamienne sanktuarium powstało około XIV w. p. n.e. i funkcjonowało do około IV w. n. e.
Obiekt ten służył, jako świątynia, kalendarz astronomiczny oraz funkcjonalny zegar słoneczny.
Często odbywały się tam rytuały na część Boga Słońca, Bogini Matki Ziemi oraz Boga Dionizosa.
Ten kamienny kompleks złożony jest z 16 grup głazów, które robią ogromne wrażenie swoją wielkością oraz zmuszają każdego turystę do zamysłu, w jaki sposób ludziom nieposiadającym maszyn mechanicznych udało się zbudować z tak ogromnych głazów takie majestatyczne miejsce.
Wszystkie skały ułożone są na okręgu o średnicy około 56 metrów.
Beglik Tash jest najmłodszym tego typu znaleziskiem, gdyż unikalność tego miejsca odkryto dopiero w 2003 roku.
Przyczyną takiego stanu rzeczy był bułgarski komunista Todor Żiwkow, ponieważ tereny, na których znajduje się sanktuarium Beglik Tash były jego własnością, dlatego były niedostępne dla badaczy naukowych aż do czasu upadku komuny w Bułgarii.

Jak dotrzeć do świątyni Beglik Tash?
Ci, którzy chcą odwiedzić megalityczną świątynię, powinni zatrzymać się w Bułgarii na południowym wybrzeżu Morza Czarnego, w okolicach Primorska.
Tu bowiem można nie tylko rozkoszować się kąpielami w słonej, morskiej wodzie, lecz w wolnej chwili wybrać się do niezwykłego sanktuarium kamiennego Beglik Tash.
Jest ono położone pośrodku lasu na ogromnej polanie.
Początek niesamowitej wycieczki rozpoczyna się w Primorsku na drodze asfaltowej wiodącej do tego niesamowitego miejsca.
Już po przejściu pierwszego kilometra warto obrócić się do tyłu, by móc podziwiać cudowny widok Primorska otoczonego Morzem Czarnym.
Po przejściu czterech kilometrów należy skręcić w prawo i po pokonaniu kolejnego kilometra turysta znajduje się na miejscu.
Tu ukazuje się zdumiewający widok ogromnych głazów mających swoje symboliczne znaczenie.

Rytualne oraz symboliczne głazy
Już po wejściu do sanktuarium Beglik Tash widzimy szereg miejsc o rytualnym i symbolicznym wymiarze.
Warto zatrzymać się przy pierwszym z nich, gdzie można podziwiać łoże małżeńskie otoczone wielkimi głazami ofiarnymi z wydrążonymi kanałami na różnorodne rytualne płyny takie jak: wino, mleko, oliwę czy wodę.
W tym miejscu kapłan wraz z kapłanką reprezentowali Boga Słońca oraz Boginię Matkę w noc, która to poprzedzała letnie przesilenie.
Nieopodal pomiędzy wielkimi głazami ustawiony jest tron, na którym mógł zasiadać tylko i wyłącznie Tracki Kapłan-Król.
W miejscu tym każdy turysta może zostawić symboliczny grosik.
Tuż obok tronu na wielkim stu tonowym menhirze znajduje się odciśnięta stopa Boga Słońca.
Natomiast po przeciwnej stronie kręgu znajduje się odcisk stopy Bogini Matki.
Z kolei w tylnej części kręgu można podziwiać zegar słoneczny, który to jest złożony z 16 płyt i posiada obelisk w środku.

Warto również obejrzeć labirynt, w którym znajduje się właściwy kierunek do Podziemnego Królestwa Hadesu.
U podstawy skały wydrążony jest otwór przez który „wtajemniczony” wchodził do podziemnego świata.
Nieopodal znajduje się główny dolmen, jakim jest Święta Grota – Grota Łono.
Kamiennie sanktuarium Beglik Tash jest niezwykle ciekawym miejscem.
Ten jedyny w swoim rodzaju obiekt jest doskonałym świadectwem prehistorycznych czasów oraz wierzeń z pogranicza świata duchowego i materialnego dawnej ludzkości.
Dzięki temu można dostrzec, że owe dwa światy już w czasach najdawniejszych współistniały ze sobą, a przechadzając się pomiędzy ogromnymi skałami, można na własnej skórze poczuć wierzenia dawnych cywilizacji.
https://www.youtube.com/watch?v=Eeqm58PR1dM
źródło]]> <![CDATA[Kurhany w Wietrzychowicach]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13963 Wed, 30 Mar 2022 00:14:02 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13963
.jpg 11.jpg Rozmiar: 94,36 KB  Pobrań: 184

.jpg 12.jpg Rozmiar: 133,67 KB  Pobrań: 191

.jpg 13.jpg Rozmiar: 137,42 KB  Pobrań: 181

.jpg 14.jpg Rozmiar: 115,58 KB  Pobrań: 177

Kurhany w Wietrzychowicach
Kurhany w Wietrzychowicach znajdują się niedaleko Izbicy Kujawskiej. 
To właśnie we wsi Wietrzychowice powstał rezerwat archeologiczny, czyli cmentarzysko szkieletowe. 
Można tam znaleźć pięć grobowców. Jaką skrywają tajemnicę i dlaczego się tam znalazły?

Cmentarzysko szkieletowe
Cmentarzysko szkieletowe zostało wzniesione 5500 lat temu przez plemiona pasterzy oraz rolników, którzy wtedy zamieszkiwali tamtejsze tereny.
Grobowce te z powodu swojej wielkości nazywane są „piramidami polskimi”.
Zazwyczaj określenie „piramidy” jest zarezerwowane dla faraonów egipskich, ale te megality kujawskie mają takie same skojarzenia, gdyż „megas” oznacza „wielki”, a „lithos” oznacza „kamień”.
Ich monumentalność widać przeważnie od szerszej części, czyli od czoła.
Takie grobowce, które były budowane przez ludność kultury pucharów lejkowatych, były tworzone z ogromnych głazów.
W Polsce najczęściej stosowaną formą była forma wydłużonego trapezu.
Te megality występowały przeważnie na Kujawach, a także na Pomorzu i stąd wzięła się ich nazwa.
Głazy te tworzyły obstawę, dzięki której mogiły miały być chronione przed rozmyciem, ale także miały ograniczać obszar, który byłby poświęcony czci zmarłego oraz czynnościom kultowym.
Poza tym nad mogiłami były usypywane ogromne wały ziemne, które miały ponad 1000 metrów sześciennych objętości, a do tego ponad 100 metrów długości oraz do 3 metrów wysokości.
W grobach tych chowano głównie mężczyzn i była to zazwyczaj osoba wysoko postawiona w hierarchii plemiennej, a grzebano go w pozycji wyprostowanej w czole grobowca.
Czasami chowano w ten sposób równocześnie 2 lub 3 osoby.
Jeśli chodzi o wyposażenie zmarłego w drogę pośmiertną, to było ono skromne.
Z tego zachowały się naczynia i łyżki gliniane, zabytki z krzemienia, a w tym również groty do strzał, siekiery oraz topory bojowe.
W budowę tych grobowców wkładano ogromny wysiłek, a to świadczy o tym, że istniała pomiędzy tymi ludźmi silna więź plemienna, ale także wskazuje na zróżnicowanie społeczne albo świadczy o istnieniu władców plemiennych.
Aby można było zachować cmentarzyska w obecnej postaci, zostały one objęte ochroną prawną, a na ich terenie utworzono rezerwaty archeologiczne w Wietrzychowicach, Sarnowie oraz Gaju.

Pięć grobowców
Obecnie w Wietrzychowicach w rezerwacie archeologicznym znajduje się pięć grobowców.
Tamtejsze nasypy ziemne, które przed wykopaliskami miały podobno od 80 cm do 1 metra wysokości, a po odtworzeniu mają ponad 2 metry, zostały ujęte w obstawy z kamieni.
Z zewnętrznej podstawy głazy obstawy były stabilizowane klinami z płaskich kamieni, a poprzez to można było odtworzyć zarys kopca i to nawet w tych miejscach, gdzie już brakowało samych głazów.
Najwyższe nasypy są z czoła grobowców, czyli od południa, a po pewnym czasie zaczynają się obniżać oraz zwężać w charakterystyczne tzw. ogony.
Jednak wszystkie mają przerwę w środku ściany czołowej, która kiedyś prowadziła do komory grobowej (prawdopodobnie czasami można tam było znaleźć resztki konstrukcji drewnianych).
Cmentarzysko megalityczne w Wietrzychowicach było badane w latach 1935 oraz 1966 – 1974 przez Konrada Jażdżewskiego oraz Stanisława Madejskiego.

Prof. Konrad Jażdżewski przebadał wiele grobowców na terenie Kujaw, które nie zachowały się do naszych czasów.
Jego prace potwierdziły, że w latach 3800 – 3000 r. p.n.e. na tym terenie żyła ludność kultury naczyń lejkowatych.
Badane przez niego grobowce składały się z trzech części.
Był to nasyp ziemny, który miał długość nawet powyżej 100 metrów i był otoczony głazami, tworzącymi obrys trapezu.
W środku znajdował się jeden grób albo było ich więcej i otoczone były mniejszymi kamieniami, a w grobowcach tych chowano głównie mężczyzn.
*Grobowiec 1 ma długość 76 metrów oraz szerokość od czoła 10 metrów i prawdopodobnie zostały w nim pochowane 2 osoby.
Do tego w poszczególnych warstwach ziemi zostało znalezione około 400 przedmiotów, np. fragmenty naczyń glinianych, część przęślika oraz narzędzia krzemienne.
*Z kolei grobowiec 2 ma długość 93 metrów oraz 9 metrów szerokości i został w nim pochowany 1 mężczyzna w wieku około 50 lat, który został położony bezpośrednio na ziemi.
*Jest jeszcze grobowiec 3, który ma długość 115 metrów oraz szerokość 10 metrów i do tego jest otoczony 8 głazami o wysokości do 1,4 metra.
Natomiast w środku znajdowały się dwa prostokątne groby, które były otoczone mniejszymi głazami, a do tego przykryte ziemią oraz kamiennym brukiem.
Obok grobów można było znaleźć ślady stypy pogrzebowej, a w tym nasypie udało się znaleźć 80 fragmentów naczyń, które były charakterystyczne dla kultury pucharów lejkowatych, ale też topór kamienny o długości 19,5 cm oraz szerokości 8,5 cm i wysokości 7 cm, a także wiele innych wyrobów z krzemienia i kości.
*W grobowcu 4, który ma długość 30 metrów  i szerokość 6,5 metra znaleziono fragment czaszki mężczyzny w wieku około 30 lat, a mężczyzna ten zmarł najprawdopodobniej na powikłania po przewlekłym zapaleniu ucha wewnętrznego.
*Jest jeszcze grobowiec 5, gdzie w środku znaleziono szczątki dwóch mężczyzn.
Młodszy z nich miał około 35 lat  i przeszedł 4 operacje trepanacji czaszki, a starszy miał około 50 lat i również miał ten zabieg, ale jeden.
Naukowcy uważają, że podczas takich zabiegów mężczyźni mogli być odurzani dymem z palonych liści konopi indyjskich, gdyż w pobliżu nich znaleziono sporo nasion tej rośliny.
W grobowcu tym były również fragmenty naczyń z różnych kultur.

Eugeniusz Paliwoda
Tutaj nie można zapominać o Eugeniuszu Paliwodzie, który brał udział w badaniach grobowców w latach 60. XX wieku, a następnie stał się ich społecznym opiekunem oraz propagatorem tego zabytku.
Poza tym oprowadzał turystów i pokazywał znaleziska, które nigdzie nie były wystawiane, np. naczynia gliniane i krzemienne.
To właśnie m.in. dzięki niemu powstał rezerwat archeologiczny w Wietrzychowicach.
źródło
https://www.youtube.com/watch?v=PuW5TH6R7_c
https://www.youtube.com/watch?v=vrZAxhyQ1AQ&t=3s]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 94,36 KB  Pobrań: 184

.jpg 12.jpg Rozmiar: 133,67 KB  Pobrań: 191

.jpg 13.jpg Rozmiar: 137,42 KB  Pobrań: 181

.jpg 14.jpg Rozmiar: 115,58 KB  Pobrań: 177

Kurhany w Wietrzychowicach
Kurhany w Wietrzychowicach znajdują się niedaleko Izbicy Kujawskiej. 
To właśnie we wsi Wietrzychowice powstał rezerwat archeologiczny, czyli cmentarzysko szkieletowe. 
Można tam znaleźć pięć grobowców. Jaką skrywają tajemnicę i dlaczego się tam znalazły?

Cmentarzysko szkieletowe
Cmentarzysko szkieletowe zostało wzniesione 5500 lat temu przez plemiona pasterzy oraz rolników, którzy wtedy zamieszkiwali tamtejsze tereny.
Grobowce te z powodu swojej wielkości nazywane są „piramidami polskimi”.
Zazwyczaj określenie „piramidy” jest zarezerwowane dla faraonów egipskich, ale te megality kujawskie mają takie same skojarzenia, gdyż „megas” oznacza „wielki”, a „lithos” oznacza „kamień”.
Ich monumentalność widać przeważnie od szerszej części, czyli od czoła.
Takie grobowce, które były budowane przez ludność kultury pucharów lejkowatych, były tworzone z ogromnych głazów.
W Polsce najczęściej stosowaną formą była forma wydłużonego trapezu.
Te megality występowały przeważnie na Kujawach, a także na Pomorzu i stąd wzięła się ich nazwa.
Głazy te tworzyły obstawę, dzięki której mogiły miały być chronione przed rozmyciem, ale także miały ograniczać obszar, który byłby poświęcony czci zmarłego oraz czynnościom kultowym.
Poza tym nad mogiłami były usypywane ogromne wały ziemne, które miały ponad 1000 metrów sześciennych objętości, a do tego ponad 100 metrów długości oraz do 3 metrów wysokości.
W grobach tych chowano głównie mężczyzn i była to zazwyczaj osoba wysoko postawiona w hierarchii plemiennej, a grzebano go w pozycji wyprostowanej w czole grobowca.
Czasami chowano w ten sposób równocześnie 2 lub 3 osoby.
Jeśli chodzi o wyposażenie zmarłego w drogę pośmiertną, to było ono skromne.
Z tego zachowały się naczynia i łyżki gliniane, zabytki z krzemienia, a w tym również groty do strzał, siekiery oraz topory bojowe.
W budowę tych grobowców wkładano ogromny wysiłek, a to świadczy o tym, że istniała pomiędzy tymi ludźmi silna więź plemienna, ale także wskazuje na zróżnicowanie społeczne albo świadczy o istnieniu władców plemiennych.
Aby można było zachować cmentarzyska w obecnej postaci, zostały one objęte ochroną prawną, a na ich terenie utworzono rezerwaty archeologiczne w Wietrzychowicach, Sarnowie oraz Gaju.

Pięć grobowców
Obecnie w Wietrzychowicach w rezerwacie archeologicznym znajduje się pięć grobowców.
Tamtejsze nasypy ziemne, które przed wykopaliskami miały podobno od 80 cm do 1 metra wysokości, a po odtworzeniu mają ponad 2 metry, zostały ujęte w obstawy z kamieni.
Z zewnętrznej podstawy głazy obstawy były stabilizowane klinami z płaskich kamieni, a poprzez to można było odtworzyć zarys kopca i to nawet w tych miejscach, gdzie już brakowało samych głazów.
Najwyższe nasypy są z czoła grobowców, czyli od południa, a po pewnym czasie zaczynają się obniżać oraz zwężać w charakterystyczne tzw. ogony.
Jednak wszystkie mają przerwę w środku ściany czołowej, która kiedyś prowadziła do komory grobowej (prawdopodobnie czasami można tam było znaleźć resztki konstrukcji drewnianych).
Cmentarzysko megalityczne w Wietrzychowicach było badane w latach 1935 oraz 1966 – 1974 przez Konrada Jażdżewskiego oraz Stanisława Madejskiego.

Prof. Konrad Jażdżewski przebadał wiele grobowców na terenie Kujaw, które nie zachowały się do naszych czasów.
Jego prace potwierdziły, że w latach 3800 – 3000 r. p.n.e. na tym terenie żyła ludność kultury naczyń lejkowatych.
Badane przez niego grobowce składały się z trzech części.
Był to nasyp ziemny, który miał długość nawet powyżej 100 metrów i był otoczony głazami, tworzącymi obrys trapezu.
W środku znajdował się jeden grób albo było ich więcej i otoczone były mniejszymi kamieniami, a w grobowcach tych chowano głównie mężczyzn.
*Grobowiec 1 ma długość 76 metrów oraz szerokość od czoła 10 metrów i prawdopodobnie zostały w nim pochowane 2 osoby.
Do tego w poszczególnych warstwach ziemi zostało znalezione około 400 przedmiotów, np. fragmenty naczyń glinianych, część przęślika oraz narzędzia krzemienne.
*Z kolei grobowiec 2 ma długość 93 metrów oraz 9 metrów szerokości i został w nim pochowany 1 mężczyzna w wieku około 50 lat, który został położony bezpośrednio na ziemi.
*Jest jeszcze grobowiec 3, który ma długość 115 metrów oraz szerokość 10 metrów i do tego jest otoczony 8 głazami o wysokości do 1,4 metra.
Natomiast w środku znajdowały się dwa prostokątne groby, które były otoczone mniejszymi głazami, a do tego przykryte ziemią oraz kamiennym brukiem.
Obok grobów można było znaleźć ślady stypy pogrzebowej, a w tym nasypie udało się znaleźć 80 fragmentów naczyń, które były charakterystyczne dla kultury pucharów lejkowatych, ale też topór kamienny o długości 19,5 cm oraz szerokości 8,5 cm i wysokości 7 cm, a także wiele innych wyrobów z krzemienia i kości.
*W grobowcu 4, który ma długość 30 metrów  i szerokość 6,5 metra znaleziono fragment czaszki mężczyzny w wieku około 30 lat, a mężczyzna ten zmarł najprawdopodobniej na powikłania po przewlekłym zapaleniu ucha wewnętrznego.
*Jest jeszcze grobowiec 5, gdzie w środku znaleziono szczątki dwóch mężczyzn.
Młodszy z nich miał około 35 lat  i przeszedł 4 operacje trepanacji czaszki, a starszy miał około 50 lat i również miał ten zabieg, ale jeden.
Naukowcy uważają, że podczas takich zabiegów mężczyźni mogli być odurzani dymem z palonych liści konopi indyjskich, gdyż w pobliżu nich znaleziono sporo nasion tej rośliny.
W grobowcu tym były również fragmenty naczyń z różnych kultur.

Eugeniusz Paliwoda
Tutaj nie można zapominać o Eugeniuszu Paliwodzie, który brał udział w badaniach grobowców w latach 60. XX wieku, a następnie stał się ich społecznym opiekunem oraz propagatorem tego zabytku.
Poza tym oprowadzał turystów i pokazywał znaleziska, które nigdzie nie były wystawiane, np. naczynia gliniane i krzemienne.
To właśnie m.in. dzięki niemu powstał rezerwat archeologiczny w Wietrzychowicach.
źródło
https://www.youtube.com/watch?v=PuW5TH6R7_c
https://www.youtube.com/watch?v=vrZAxhyQ1AQ&t=3s]]> <![CDATA[Menhiry w Callanish-Szkocki Krąg Megalitów]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13960 Tue, 29 Mar 2022 21:45:32 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13960

[Obrazek: Depositphotos_109530210_s-2019.jpg]
Menhiry w Callanish-Szkocki Krąg  Megalitów
Menhiry w Callanish, megalityczne kamienne kręgi zostały wzniesione tysiące lat temu i do dziś zastanawiają badaczy, jak doszło do ich powstania. 
Na ten temat powstało już kilka teorii. Znajdują się one w Szkocji na zachodnim wybrzeżu Lewis.

Czym są menichry w Callanish?
Menihry w Callanish to stojące kamienie, które zostały ułożone w kształcie krzyża z centralnym kamiennym kręgiem.
Wzniesiono je w późnym neolicie i stały się przedmiotem rytualnych czynności w epoce brązu.
Można je znaleźć niedaleko wioski Callanish na zachodnim wybrzeżu Lewis w Szkocji.
To kamienny krąg, na który składa się trzynaście kamieni z monolitem pośrodku i ma średnicę 11,4 metra.
Jednak ten kamienny krąg nie tworzy idealnego okręgu, gdyż jest to pierścień ze spłaszczoną stroną wschodnią – 13,4 metra z północy na południe oraz 12 metrów ze wschodu na zachód.
Średnia wysokość tych kamieni to trzy metry, a pierścień zajmuje powierzchnię 124 metrów kwadratowych.

Powstanie i znaczenie szkockiego kręgu
Powstanie kamiennego kręgu datuje się pomiędzy 2900 a 2600 r. p.n.e.
Później po wzniesieniu tych kamieni we wschodniej części kamiennego kręgu został wstawiony niewielki komorowy grobowiec.
Znaleziono w nim liczne fragmenty ceramiki, co może świadczyć o tym, że ten grobowiec był używany przez kilka stuleci.
Następnie pomiędzy 1500 a 1000 r. p.n.e. kompleks ten przestał być wykorzystywany, a rolnicy z epoki brązu dokonali jego splądrowania.
Prawdopodobnie miejsce to zostało opuszczone około 800 r. p.n.e.
Alexander Thom oraz Gerald Hawkins przypuszczali, że te kamienie stanowiły prehistoryczne obserwatorium księżycowe.
Z kolei tradycja głosi, że kamienie Callanish to skamieniałe giganty, które nie nawróciły się na chrześcijaństwo
źródło
https://www.youtube.com/watch?v=X2WwgtWkpbM]]>

[Obrazek: Depositphotos_109530210_s-2019.jpg]
Menhiry w Callanish-Szkocki Krąg  Megalitów
Menhiry w Callanish, megalityczne kamienne kręgi zostały wzniesione tysiące lat temu i do dziś zastanawiają badaczy, jak doszło do ich powstania. 
Na ten temat powstało już kilka teorii. Znajdują się one w Szkocji na zachodnim wybrzeżu Lewis.

Czym są menichry w Callanish?
Menihry w Callanish to stojące kamienie, które zostały ułożone w kształcie krzyża z centralnym kamiennym kręgiem.
Wzniesiono je w późnym neolicie i stały się przedmiotem rytualnych czynności w epoce brązu.
Można je znaleźć niedaleko wioski Callanish na zachodnim wybrzeżu Lewis w Szkocji.
To kamienny krąg, na który składa się trzynaście kamieni z monolitem pośrodku i ma średnicę 11,4 metra.
Jednak ten kamienny krąg nie tworzy idealnego okręgu, gdyż jest to pierścień ze spłaszczoną stroną wschodnią – 13,4 metra z północy na południe oraz 12 metrów ze wschodu na zachód.
Średnia wysokość tych kamieni to trzy metry, a pierścień zajmuje powierzchnię 124 metrów kwadratowych.

Powstanie i znaczenie szkockiego kręgu
Powstanie kamiennego kręgu datuje się pomiędzy 2900 a 2600 r. p.n.e.
Później po wzniesieniu tych kamieni we wschodniej części kamiennego kręgu został wstawiony niewielki komorowy grobowiec.
Znaleziono w nim liczne fragmenty ceramiki, co może świadczyć o tym, że ten grobowiec był używany przez kilka stuleci.
Następnie pomiędzy 1500 a 1000 r. p.n.e. kompleks ten przestał być wykorzystywany, a rolnicy z epoki brązu dokonali jego splądrowania.
Prawdopodobnie miejsce to zostało opuszczone około 800 r. p.n.e.
Alexander Thom oraz Gerald Hawkins przypuszczali, że te kamienie stanowiły prehistoryczne obserwatorium księżycowe.
Z kolei tradycja głosi, że kamienie Callanish to skamieniałe giganty, które nie nawróciły się na chrześcijaństwo
źródło
https://www.youtube.com/watch?v=X2WwgtWkpbM]]> <![CDATA[Dolmen z Guadalperal-Hiszpańskie Stonehenge]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13957 Tue, 29 Mar 2022 20:14:03 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13957

[Obrazek: 1364254Master-1024x768.jpg]

[Obrazek: 97c9fb2d7d6b50ab3c63d16c5606af6e.jpg]
Dolmen z Guadalperal-Hiszpańskie Stonehenge
Dolmen z Guadalperal znane jest również jako Hiszpańskie Stonehenge, a także jako skarb Guadalperal.
Jest to megalityczny pomnik, który ma pomiędzy 5000 a 7000 lat.
Dokładnie znajduje się on w Peraleda de la Mata w regionie Campo Arañuelo we wschodniej Estremadurze w Hiszpanii. Pomnik ten można oglądać tylko i wyłącznie wtedy, gdy pozwoli na to woda, ponieważ znajduje się on w zbiorniku Valdecañas na rzece Tag.

Charakterystyka hiszpańskich Stonehenge
W skład tego pomnika wchodzi 150 granitowych kamieni, które nazywa się ortostatami.
Zostały one umieszczone w układzie pionowym i poprzez to tworzą jajowatą komorę, która ma średnicę 5 metrów.
Do tego poprzedza je korytarz, który ma długość około 21 metrów oraz 1,4 metra szerokości.
Na samym końcu tego korytarza, gdzie jest wejście do komory, można podziwiać menhir o wysokości około 2 metrów, na którym wyrzeźbiony został wąż i kilka kielichów.

Odkrycie hiszpańskich Stonehenge
Hiszpańskie Stonehenge odkryto w 1926 roku w czasie trwania kampanii badawczo-wykopaliskowej, którą prowadził niemiecki archeolog Hugo Obermaier, a miało to miejsce w latach 1925 – 1927.
Przypuszcza się, że pomnik ten mógł służyć jako świątynia słoneczna, ale też jako enklawa grobowa.
Zostały tam znalezione rzymskie szczątki.
Z kolei moneta, fragmenty ceramiki oraz kamień szlifierski mogą wskazywać na to, że w tamtym czasie był on bardzo dobrze chroniony przed grabieżą.

Do tego na wysypisku, które znajdowało się niedaleko, zostało znalezionych: jedenaście toporów, a także ceramikę, noże krzemienne oraz miedziany stempel.
Poza tym odnaleziono osadę z czasów budowy Stonehenge, w której prawdopodobnie mogły mieszkać osoby budujące ten pomnik.
Archeolog Obermaier odkrył również domy, plamy z drzewa kamiennego i popiołu, a także ceramikę, młyny oraz kamienie do ostrzenia siekier.
źródło]]>

[Obrazek: 1364254Master-1024x768.jpg]

[Obrazek: 97c9fb2d7d6b50ab3c63d16c5606af6e.jpg]
Dolmen z Guadalperal-Hiszpańskie Stonehenge
Dolmen z Guadalperal znane jest również jako Hiszpańskie Stonehenge, a także jako skarb Guadalperal.
Jest to megalityczny pomnik, który ma pomiędzy 5000 a 7000 lat.
Dokładnie znajduje się on w Peraleda de la Mata w regionie Campo Arañuelo we wschodniej Estremadurze w Hiszpanii. Pomnik ten można oglądać tylko i wyłącznie wtedy, gdy pozwoli na to woda, ponieważ znajduje się on w zbiorniku Valdecañas na rzece Tag.

Charakterystyka hiszpańskich Stonehenge
W skład tego pomnika wchodzi 150 granitowych kamieni, które nazywa się ortostatami.
Zostały one umieszczone w układzie pionowym i poprzez to tworzą jajowatą komorę, która ma średnicę 5 metrów.
Do tego poprzedza je korytarz, który ma długość około 21 metrów oraz 1,4 metra szerokości.
Na samym końcu tego korytarza, gdzie jest wejście do komory, można podziwiać menhir o wysokości około 2 metrów, na którym wyrzeźbiony został wąż i kilka kielichów.

Odkrycie hiszpańskich Stonehenge
Hiszpańskie Stonehenge odkryto w 1926 roku w czasie trwania kampanii badawczo-wykopaliskowej, którą prowadził niemiecki archeolog Hugo Obermaier, a miało to miejsce w latach 1925 – 1927.
Przypuszcza się, że pomnik ten mógł służyć jako świątynia słoneczna, ale też jako enklawa grobowa.
Zostały tam znalezione rzymskie szczątki.
Z kolei moneta, fragmenty ceramiki oraz kamień szlifierski mogą wskazywać na to, że w tamtym czasie był on bardzo dobrze chroniony przed grabieżą.

Do tego na wysypisku, które znajdowało się niedaleko, zostało znalezionych: jedenaście toporów, a także ceramikę, noże krzemienne oraz miedziany stempel.
Poza tym odnaleziono osadę z czasów budowy Stonehenge, w której prawdopodobnie mogły mieszkać osoby budujące ten pomnik.
Archeolog Obermaier odkrył również domy, plamy z drzewa kamiennego i popiołu, a także ceramikę, młyny oraz kamienie do ostrzenia siekier.
źródło]]> <![CDATA[Alentejo-Portugalskie Zagłębie Megalitów]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13956 Tue, 29 Mar 2022 19:41:43 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13956

[Obrazek: Depositphotos_213094372_s-2019.jpg]

[Obrazek: Depositphotos_334708556_s-2019.jpg]
Alentejo-Portugalskie Zagłębie Megalitów
Alentejo – to tam znajduje się największa grupa zorganizowanych menhirów na Półwyspie Iberyjskim.
Na to stanowisko archeologiczne składają się różne megalityczne struktury, takie jak: kromlechy oraz kamienie menhirowe. 

Wiek megalitów Alentejo
Megality, które znajdują się w południowej Portugalii, datuje się na pierwszą połowę 4 tysiąclecia p.n.e.
Jednak te najstarsze mogły pojawić się w Alentejo już w 5 tysiącleciu p.n.e.
źródło]]>

[Obrazek: Depositphotos_213094372_s-2019.jpg]

[Obrazek: Depositphotos_334708556_s-2019.jpg]
Alentejo-Portugalskie Zagłębie Megalitów
Alentejo – to tam znajduje się największa grupa zorganizowanych menhirów na Półwyspie Iberyjskim.
Na to stanowisko archeologiczne składają się różne megalityczne struktury, takie jak: kromlechy oraz kamienie menhirowe. 

Wiek megalitów Alentejo
Megality, które znajdują się w południowej Portugalii, datuje się na pierwszą połowę 4 tysiąclecia p.n.e.
Jednak te najstarsze mogły pojawić się w Alentejo już w 5 tysiącleciu p.n.e.
źródło]]> <![CDATA[Rościn-Głaz Klickstein zwany też Czarcim lub Diabelskim.]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13979 Tue, 29 Mar 2022 13:28:39 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13979
Rościn, głazy narzutowe
(Rostin)
Województwo zachodniopomorskie, powiat myśliborski, gmina Myślibórz.
Wieś położona 6 km na południowy-zachód od Myśliborza.
W kompleksie leśnym położonym w odległości ok. 0,9 km na południowy-zachód od wsi, który stanowi jeden oddział nr 127, znajdują się ciekawe głazy narzutowe.

1. Największy z nich to Głaz "Klickstein" (klikający kamień) zwany też Czarcim lub Diabelskim.
Jego lokalizacja jako Erratischer Block została oznaczona na mapie Messtischblatt już w 1927 roku.
Został on uznany za pomnik przyrody Uchwałą RM w Myśliborzu w 2004 r.
Wg aktu ustanawiającego jego obwód wynosi 12,5 m a wysokość 2,15 m.
Wokół głazu uformowany jest krąg o średnicy ok. 15 m składający się z małych kamieni.
Dojazd do głazu jest oznaczony tabliczkami.
2. Głaz zwany jako Ołtarz, położony  na górce w sąsiedztwie innych, mniejszych głazów, niedaleko od głazu Klickstein. 
3. Głaz przy drodze do głazu Klickstein.
źródło]]>
Rościn, głazy narzutowe
(Rostin)
Województwo zachodniopomorskie, powiat myśliborski, gmina Myślibórz.
Wieś położona 6 km na południowy-zachód od Myśliborza.
W kompleksie leśnym położonym w odległości ok. 0,9 km na południowy-zachód od wsi, który stanowi jeden oddział nr 127, znajdują się ciekawe głazy narzutowe.

1. Największy z nich to Głaz "Klickstein" (klikający kamień) zwany też Czarcim lub Diabelskim.
Jego lokalizacja jako Erratischer Block została oznaczona na mapie Messtischblatt już w 1927 roku.
Został on uznany za pomnik przyrody Uchwałą RM w Myśliborzu w 2004 r.
Wg aktu ustanawiającego jego obwód wynosi 12,5 m a wysokość 2,15 m.
Wokół głazu uformowany jest krąg o średnicy ok. 15 m składający się z małych kamieni.
Dojazd do głazu jest oznaczony tabliczkami.
2. Głaz zwany jako Ołtarz, położony  na górce w sąsiedztwie innych, mniejszych głazów, niedaleko od głazu Klickstein. 
3. Głaz przy drodze do głazu Klickstein.
źródło]]> <![CDATA[Święta Góra w Gdyni]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13955 Tue, 29 Mar 2022 11:52:39 +0200 Efrem11]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=13955 W Gdyni Chyloni znajduje się Święta Góra, zwana też Górą Świętego Mikołaja (od znajdującej się tam kapliczki świętego Mikołaja). Dość popularna od lat jest teoria, że wzgórze to jest w rzeczywistości piramidą, tak twierdzi między innymi pani Zofia Eleonora Piepiórka.
W Internecie znajduje się na ten temat masa artykułów i wpisów, często zawierających sprzeczne informacje. Każdy może sam wyrobić sobie własne zdanie. Oczko A kto ma taką możliwość powinien sam się tam wybrać i sprawdzić, czy czuje tam specyficzną energię... Gdy byłem tam 3 lata temu, odczuwałem tam szczególną atmosferę. Mogę dodać, że spełniły się wszystkie dwie moje istotne prośby, które tam przedstawiłem Wszechświatowi. W najbliższym czasie planuję wybrać się tam ponownie.
[Obrazek: %25C5%259Bwi%25C4%2599ta%2Bg%25C3%25B3ra.JPG]
[Obrazek: 6260_swieta-gora-2_thb.jpg]
]]> W Gdyni Chyloni znajduje się Święta Góra, zwana też Górą Świętego Mikołaja (od znajdującej się tam kapliczki świętego Mikołaja). Dość popularna od lat jest teoria, że wzgórze to jest w rzeczywistości piramidą, tak twierdzi między innymi pani Zofia Eleonora Piepiórka.
W Internecie znajduje się na ten temat masa artykułów i wpisów, często zawierających sprzeczne informacje. Każdy może sam wyrobić sobie własne zdanie. Oczko A kto ma taką możliwość powinien sam się tam wybrać i sprawdzić, czy czuje tam specyficzną energię... Gdy byłem tam 3 lata temu, odczuwałem tam szczególną atmosferę. Mogę dodać, że spełniły się wszystkie dwie moje istotne prośby, które tam przedstawiłem Wszechświatowi. W najbliższym czasie planuję wybrać się tam ponownie.
[Obrazek: %25C5%259Bwi%25C4%2599ta%2Bg%25C3%25B3ra.JPG]
[Obrazek: 6260_swieta-gora-2_thb.jpg]
]]> <![CDATA[Dolmeny - megalityczne grobowce]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12843 Sat, 06 Feb 2021 20:42:20 +0100 bogdanek]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12843
.jpg 60734451_1010588472663020_3198651742367514624_o.jpg Rozmiar: 125,68 KB  Pobrań: 246

Dolmeny to prehistoryczne budowle - grobowce, postawione ponad 7000 lat temu ( 5000 lat p.n.e.), głównie w okresie neolitu.
Składają się na nie dwa lub więcej bloków skalnych ustawionych pionowo i przykryte jednym dużym kamieniem od góry, które były przysypane ziemią.
Dzisiaj większość dolmenów (pod wpływem czasu) jest odkrytych, pozbawionych ziemi.
Większość dolmenów została wybudowana na terenach dzisiejszej Anglii i Irlandii, ale można je spotkać w wielu krajach, nie tylko w Europie wschodniej. 
Choć nazwa pochodzi od słów celtyckich to zostały na długo postawione przed celtami.
Dolmeny były stawiane głównie jako grobowce, ale i też jako miejsca rytualne i kultowe.
Do dziś wielu naukowców nie jest pewna w jaki sposób, w tamtych czasach, zostały postawione te megalityczne głazy ważące nawet 100 ton (waga dachu najcięższego dolmenu w europie, Brownshill Dolmen, koło Carlow w Irlandii).
Na zdjęciu Gaulstown Dolmen, koło Waterford w Irlandii.
Zdjęcie i artykuł własny.]]>
.jpg 60734451_1010588472663020_3198651742367514624_o.jpg Rozmiar: 125,68 KB  Pobrań: 246

Dolmeny to prehistoryczne budowle - grobowce, postawione ponad 7000 lat temu ( 5000 lat p.n.e.), głównie w okresie neolitu.
Składają się na nie dwa lub więcej bloków skalnych ustawionych pionowo i przykryte jednym dużym kamieniem od góry, które były przysypane ziemią.
Dzisiaj większość dolmenów (pod wpływem czasu) jest odkrytych, pozbawionych ziemi.
Większość dolmenów została wybudowana na terenach dzisiejszej Anglii i Irlandii, ale można je spotkać w wielu krajach, nie tylko w Europie wschodniej. 
Choć nazwa pochodzi od słów celtyckich to zostały na długo postawione przed celtami.
Dolmeny były stawiane głównie jako grobowce, ale i też jako miejsca rytualne i kultowe.
Do dziś wielu naukowców nie jest pewna w jaki sposób, w tamtych czasach, zostały postawione te megalityczne głazy ważące nawet 100 ton (waga dachu najcięższego dolmenu w europie, Brownshill Dolmen, koło Carlow w Irlandii).
Na zdjęciu Gaulstown Dolmen, koło Waterford w Irlandii.
Zdjęcie i artykuł własny.]]> <![CDATA[Własne miejsce mocy]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12248 Sun, 07 Jun 2020 13:16:15 +0200 nastek96]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=12248 Dużo czytałem o miejscach mocy. Można zrobić sobie takie prywatne miejsce w ogródku, gdzie można wypoczywać i się regenerować. 
Czy ma ktoś doświadczenie z czymś takim? Zrobiliście coś takiego?]]> Dużo czytałem o miejscach mocy. Można zrobić sobie takie prywatne miejsce w ogródku, gdzie można wypoczywać i się regenerować. 
Czy ma ktoś doświadczenie z czymś takim? Zrobiliście coś takiego?]]> <![CDATA[Kapliczki]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=9209 Sat, 20 Jan 2018 19:56:23 +0100 Hazar]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=9209
.jpg 10613082_IMG_20180120_153408.jpg Rozmiar: 64,12 KB  Pobrań: 495


Pierwsza
Jedna z wielu kapliczek umieszczona przy trakcie kupieckim, nie uczęszczanym od wielu wielu lat. Kapliczki są w niewielkich odległościach, prawdopodobnie stanowiły drogowskazy i miejsca odpoczynku. Na chwilę obecną jest to stara zarośnięta droga, gdzie jedynym śladem obecności życia są tropy zwierząt.]]>
.jpg 10613082_IMG_20180120_153408.jpg Rozmiar: 64,12 KB  Pobrań: 495


Pierwsza
Jedna z wielu kapliczek umieszczona przy trakcie kupieckim, nie uczęszczanym od wielu wielu lat. Kapliczki są w niewielkich odległościach, prawdopodobnie stanowiły drogowskazy i miejsca odpoczynku. Na chwilę obecną jest to stara zarośnięta droga, gdzie jedynym śladem obecności życia są tropy zwierząt.]]>