<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Zioła, kwiaty i inne rośliny zielne]]>

<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Zioła, kwiaty i inne rośliny zielne]]> https://dobrytarot.pl/ Wed, 15 Apr 2026 05:23:20 +0000 MyBB <![CDATA[Modrzewnica]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16192 Thu, 20 Mar 2025 16:05:47 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16192

11.jpg Rozmiar: 97,11 KB Pobrań: 111

12.jpg Rozmiar: 110 KB Pobrań: 111

13.jpg Rozmiar: 65,66 KB Pobrań: 117

14.jpg Rozmiar: 29,87 KB Pobrań: 115

15.jpg Rozmiar: 32,7 KB Pobrań: 112

11.jpg Rozmiar: 97,11 KB Pobrań: 111

12.jpg Rozmiar: 110 KB Pobrań: 111

13.jpg Rozmiar: 65,66 KB Pobrań: 117

14.jpg Rozmiar: 29,87 KB Pobrań: 115

15.jpg Rozmiar: 32,7 KB Pobrań: 112

Modrzewnica (Andromeda L.)
Rodzaj roślin należący do rodziny wrzosowatych.
We współczesnej florze wyróżniany jest jeden gatunek występujący w północnej części Europy, Azji i Ameryki Północnej[4], należący także do flory Polski – Modrzewnica Pospolita Andromeda Polifolia
Rodzaj ten był jednak znacznie bardziej zróżnicowany w przeszłości.
Zaliczano do niego skamieliny datowane już na cenoman, jednak najprawdopodobniej wyewoluował w trzeciorzędzie.
Liczne skamieniałości pochodzą np. sprzed 20 milionów lat
Tylko wśród znalezisk w Polsce opisano co najmniej 7 gatunków kopalnych z tego rodzaju

Nazwa naukowa nadana została przez Karola Linneusza w nawiązaniu do mitycznej Andromedy.
Stało się tak ponieważ roślina rosnąc na kępach wśród mszarów, z korzeniami sięgającymi wody, skojarzyła mu się z Andromedą przykutą do skały na morzu, z nogami obmywanymi przez fale

Morfologia
Zimozielone krzewinki o liściach skrętoległych, skórzastych, z blaszką podwiniętą na brzegach.
Kwiaty w baldachogronach na szczycie pędu, 5-krotne, z płatkami zrośniętymi w beczułkowatą koronę.
Pręcików 10.
Owocem jest torebka zawierająca liczne i dość duże nasiona

Systematyka
Synonim taksonomiczny
Erica Boehmer in C. G. Ludwig

Pozycja systematyczna
Rodzaj blisko spokrewniony z rodzajem zenobia Zenobia[7]. Tworzy wraz z nim plemię Andromedeae siostrzane względem Gaultherieae w obrębie podrodziny Vaccinioideae[8] z rodziny wrzosowatych Ericaceae[2].

Wykaz gatunków
Modrzewnica Pospolita, m. północna (Andromeda pPolifolia L.)
w tym var. Latifolia[9], opisywana także jako odrębny gatunek – modrzewnica siwolistna lub kutnerowata (A. Glaucophylla)
https://pl.wikipedia.org/wiki/Modrzewnica
https://www.biolib.cz/en/taxonimages/id38972/?type=1]]> <![CDATA[Thymus]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15858 Wed, 21 Aug 2024 23:29:17 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15858 https://aif-s3.aif.ru/images/005/116/6ff...c17e2b.jpg
https://mandarin-shop.ru/images/cms/data...555555.jpg
Woda kwiatowa z Macierzanki
Jej zapach kojarzy się z latem: jest słodki, lekko tymiankowy i uwodzicielski.
Niestety, najczęściej pozostaje w sferze marzeń i fantazji, coraz mniej osób ma możliwość poznania uroków macierzanki w naturze...
Chociaż roślina ta występuje w całej Europie, w środowisku naturalnym coraz trudniej ją znaleźć, przynajmniej w Polsce. Najpiękniejsze łąki macierzankowe widziałam w Estonii.
Najchętniej rośnie tam, gdzie pasą się owce.
Dziś pastwisk jest coraz mniej, a więc i mniej jest macierzanek.
Znajdziemy ją jeszcze na łąkach (zwłaszcza na poboczach) czy miedzach, ale raczej nie spodziewajmy się całych ziołowych dywanów.
Projektanci ogrodów czasami chcą odwołać się do macierzankowej nostalgii i projektują niskie dywaniki z tych roślin. Wystarczy przejść po nich bosą stopą, by poczuć słodki, skutecznie relaksujący zapach.
Nawet jeśli mamy tylko kawałeczek ogródka albo balkonu, macierzankę warto mieć w swojej kolekcji roślin.
Wprawi nas w dobry nastrój.
Ale gdy mówi się o niej, można mieć na myśli aż trzy rośliny: macierzankę tymianek (czyli po prostu tymianek, Thymus vulgaris), macierzankę zwyczajną (Thymus pulegioide) albo macierzankę piaskową (Thymus serpyllum).
Większość z nich zawiera głównie tymol (mniej więcej 40-50 procent) oraz p-cymeny.
Pisząc o macierzance, mam na myśli odmiany zwyczajną i piaskową.
Macierzanka tymianek działa głównie przeciwzapalnie i wykrztuśnie, zwyczajna oraz piaskowa natomiast uspokajają i relaksują.
Można z niej przygotowywać napary, kąpiele i nalewki.
Kąpiel pomaga przy problemach reumatycznych i bezsenności.
Czasami zalecana jest przy terapiach odchudzających – wszystkie rośliny z grupy tymianków poprawiają krążenie krwi, a więc też przyspieszają metabolizm.
Dziś proponuję przygotowanie hydrolatu, czyli wody kwiatowej, właśnie z użyciem macierzanki (można zastąpić ją tymiankiem).
To nic innego jak wodny destylat z ziół.
Aby przygotować wodę kwiatową, najlepiej wykorzystać specjalne urządzenia: ja używam kolb laboratoryjnych ze szklanymi chłodnicami lub miedzianych alembików.
A jeśli nie mamy takiego sprzętu?
Można przygotować hydrolat w zwykłej kawiarce.
Dla osób, które nie są smakoszami kawy, wyjaśniam: kawiarka to dzbanuszek składający się z części dolnej (tu wlewamy wodę), sitka (tu normalnie wkładamy kawę, a w naszym wypadku mocno ściśnięte, świeże zioła) oraz komory górnej, do której przepływa destylat.
To najłatwiejszy, domowy sposób.
Świetnie nadaje się do ziół typu tymianek, oregano czy rozmaryn.
Hydrolat z nich rzadko jest dostępny w sprzedaży, warto więc zrobić go w domu.
Tymianek i macierzanka zwiększają ukrwienie skóry głowy.
Wcierki z hydrolatem lub olejkiem eterycznym są polecane przy włosach słabych, wypadających, podatnych na łupież. Hydrolat sprawdzi się doskonale jako tonik do przemywania cery, zwłaszcza tłustej i ze skłonnością do wyprysków.
Domowy hydrolat macierzankowy
Potrzebne będą:
świeża macierzanka
woda
kawiarka
Wykonanie:
Macierzankę posiekaj na 3-5-centymetrowe kawałki, włóż do sitka kawiarki i mocno ubij.
Na spód kawiarki wlej wodę, zakręć urządzenie i destyluj hydrolat jak kawę.
W wyparzonych słoiczkach przechowasz go nawet około trzech miesięcy.
Dla pewności naszą wodę macierzankową lepiej trzymaj w lodówce.
Klaudyna Hebda
publicystka, blogerka, fotografka]]> https://aif-s3.aif.ru/images/005/116/6ff...c17e2b.jpg
https://mandarin-shop.ru/images/cms/data...555555.jpg
Woda kwiatowa z Macierzanki
Jej zapach kojarzy się z latem: jest słodki, lekko tymiankowy i uwodzicielski.
Niestety, najczęściej pozostaje w sferze marzeń i fantazji, coraz mniej osób ma możliwość poznania uroków macierzanki w naturze...
Chociaż roślina ta występuje w całej Europie, w środowisku naturalnym coraz trudniej ją znaleźć, przynajmniej w Polsce. Najpiękniejsze łąki macierzankowe widziałam w Estonii.
Najchętniej rośnie tam, gdzie pasą się owce.
Dziś pastwisk jest coraz mniej, a więc i mniej jest macierzanek.
Znajdziemy ją jeszcze na łąkach (zwłaszcza na poboczach) czy miedzach, ale raczej nie spodziewajmy się całych ziołowych dywanów.
Projektanci ogrodów czasami chcą odwołać się do macierzankowej nostalgii i projektują niskie dywaniki z tych roślin. Wystarczy przejść po nich bosą stopą, by poczuć słodki, skutecznie relaksujący zapach.
Nawet jeśli mamy tylko kawałeczek ogródka albo balkonu, macierzankę warto mieć w swojej kolekcji roślin.
Wprawi nas w dobry nastrój.
Ale gdy mówi się o niej, można mieć na myśli aż trzy rośliny: macierzankę tymianek (czyli po prostu tymianek, Thymus vulgaris), macierzankę zwyczajną (Thymus pulegioide) albo macierzankę piaskową (Thymus serpyllum).
Większość z nich zawiera głównie tymol (mniej więcej 40-50 procent) oraz p-cymeny.
Pisząc o macierzance, mam na myśli odmiany zwyczajną i piaskową.
Macierzanka tymianek działa głównie przeciwzapalnie i wykrztuśnie, zwyczajna oraz piaskowa natomiast uspokajają i relaksują.
Można z niej przygotowywać napary, kąpiele i nalewki.
Kąpiel pomaga przy problemach reumatycznych i bezsenności.
Czasami zalecana jest przy terapiach odchudzających – wszystkie rośliny z grupy tymianków poprawiają krążenie krwi, a więc też przyspieszają metabolizm.
Dziś proponuję przygotowanie hydrolatu, czyli wody kwiatowej, właśnie z użyciem macierzanki (można zastąpić ją tymiankiem).
To nic innego jak wodny destylat z ziół.
Aby przygotować wodę kwiatową, najlepiej wykorzystać specjalne urządzenia: ja używam kolb laboratoryjnych ze szklanymi chłodnicami lub miedzianych alembików.
A jeśli nie mamy takiego sprzętu?
Można przygotować hydrolat w zwykłej kawiarce.
Dla osób, które nie są smakoszami kawy, wyjaśniam: kawiarka to dzbanuszek składający się z części dolnej (tu wlewamy wodę), sitka (tu normalnie wkładamy kawę, a w naszym wypadku mocno ściśnięte, świeże zioła) oraz komory górnej, do której przepływa destylat.
To najłatwiejszy, domowy sposób.
Świetnie nadaje się do ziół typu tymianek, oregano czy rozmaryn.
Hydrolat z nich rzadko jest dostępny w sprzedaży, warto więc zrobić go w domu.
Tymianek i macierzanka zwiększają ukrwienie skóry głowy.
Wcierki z hydrolatem lub olejkiem eterycznym są polecane przy włosach słabych, wypadających, podatnych na łupież. Hydrolat sprawdzi się doskonale jako tonik do przemywania cery, zwłaszcza tłustej i ze skłonnością do wyprysków.
Domowy hydrolat macierzankowy
Potrzebne będą:
świeża macierzanka
woda
kawiarka
Wykonanie:
Macierzankę posiekaj na 3-5-centymetrowe kawałki, włóż do sitka kawiarki i mocno ubij.
Na spód kawiarki wlej wodę, zakręć urządzenie i destyluj hydrolat jak kawę.
W wyparzonych słoiczkach przechowasz go nawet około trzech miesięcy.
Dla pewności naszą wodę macierzankową lepiej trzymaj w lodówce.
Klaudyna Hebda
publicystka, blogerka, fotografka]]> <![CDATA[Papryka-Capsicum Lanceolatum]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15268 Tue, 13 Feb 2024 12:47:35 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15268

11.jpg Rozmiar: 34,55 KB Pobrań: 134

12.jpg Rozmiar: 14,8 KB Pobrań: 131

11.jpg Rozmiar: 34,55 KB Pobrań: 134

12.jpg Rozmiar: 14,8 KB Pobrań: 131

Capsicum Lanceolatum
Capsicum Lanceolatum to gatunek rośliny z rodzaju Capsicum z rodziny psiankowatych (Solanaceae).
Gatunek ma swój pierwotny zasięg w Gwatemali oraz w sąsiednich krajach Meksyku i Hondurasie .
Obecnie znane jest tylko jedno naturalne wystąpienie gatunku; wszystkie inne znane wcześniej złoża zostały zniszczone poprzez przekształcenie tych terenów w grunty rolne

Charakterystyka wegetatywna
Jak prawie wszyscy członkowie rodzaju, Capsicum Lanceolatum jest krzaczastą rośliną o przeważnie smukłym, wzniesionym pokroju i wysokości od 1 do 5 m.
Capsicum Lanceolatum różni się od wszystkich innych gatunków tego rodzaju przede wszystkim kombinacją kształtu i położenia liści.
Liście zwykle pojawiają się parami, przy czym oba liście są skierowane mniej więcej w tym samym kierunku, ale mają bardzo różne rozmiary i kształty. Chociaż istnieją duże, wydłużone liście o długości od 6 do 11 cm i szerokości od 1,5 do 3 mm, istnieją również małe, prawie okrągłe liście o wielkości od 0,5 do 2 × 0,8 do 1,5 cm. Obydwa typy liści są lekko owłosione.

Kwiaty
Okres kwitnienia trwa od maja do grudnia.
Kwiaty występują pojedynczo, rzadko parami, w kątach pędów na długości od 1,5 do 3 cm, smukłych szypułkach kwiatowych sięgających od 3 do 5 cm aż do dojrzewania owoców
Mocno żebrowany kielich ma długość od 1,3 do 2 mm w okresie kwitnienia i później prawie się nie wydłuża.
Na krawędzi kielicha znajdują się zęby kielicha o długości od 2 do 5 mm, które w miarę dojrzewania owocu wydłużają się do 4 do 5,5 mm.
Płatki pięciokrotnych kwiatów, zrośnięte ze sobą na ponad połowie długości, są żółtawobiałe lub dwukolorowe, biało-czerwono-fioletowe, na końcach lekko owłosione
Pręciki mają długość około 2,5 mm, a pylniki mają długość od 1,3 do 1,5 mm.
Styl ma długość od 4,5 do 5 mm.

Owoce i nasiona
Podobnie jak w przypadku większości dzikich gatunków z tego rodzaju, bardzo małe, okrągłe jagody są pomarańczowoczerwone, o średnicy od 7 do 10 mm, wypełnione miąższem i nie pikantne.
Nasiona są białawe lub czarne i wielkości od 2 do 2,5 mm.
Instalacja jest samokompatybilna. [3]

Inne cechy
Podobnie jak inne dzikie gatunki brazylijskie, Capsicum Lanceolatum ma 13 par chromosomów .
Typowymi cechami gatunków o tej liczbie chromosomów są preferencje wilgotnych miejsc i przeważnie żółtawo-zielone, nie pikantne, małe owoce. Pomarańczowo-czerwone owoce odróżniają Capsicum Lanceolatum od innych pokrewnych gatunków.

Lokalizacja
Jako lokalizację Capsicum Lanceolatum określa się górskie lasy deszczowe i lasy mgliste Gwatemali na wysokości 1200–1800 metrów , a środowisko określa się jako wilgotne i zamglone.
W grupie posiadającej 13 par chromosomów Capsicum Lanceolatum jest jednym z gatunków o najbardziej wysuniętym na północ zasięgu; pozostałe gatunki występują głównie w południowo-wschodniej Brazylii.
Najpełniejszy opis Capsicum Lanceolatum, a także miejsc, w których znaleziono rośliny tego gatunku, naukowca Paula C. Standleya w latach 1938–39 do Gwatemali.
Okazy zielnikowe zebrane podczas tej wyprawy można dziś oglądać w Field Museum of Natural History w Chicago.
Dalszego opisu gatunku dokonano w 1974 r., także przy współpracy Paula C. Standleya.
https://en.wikipedia.org/wiki/Capsicum_lanceolatum
https://www.youtube.com/watch?v=zbHUhVCKCOQ]]> <![CDATA[Papryka-Capsicum Cardenasii]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15267 Tue, 13 Feb 2024 01:37:20 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15267 [attachment=13190]
[attachment=13192]
[attachment=13191]
Capsicum Cardenasii
Pochodzi z Andów i można ją znaleźć w Boliwii .
Ulupica to nazwa dzikiej Chili Boliwijskiej, której pięć gatunków stało się roślinami uprawnymi.
Jest odmianą rzadkiej Papryki Capsicum Cardenasii.
Dziki purpurowy gatunek kwitnący z Boliwii uważany jest za oryginalnego protoplastę wszystkich Capsicum
Jego pospolita nazwa w Ulupica.
Strąki są bardzo małe (1 / 2in x 1 / 8in) i kształt jaj i dojrzewają z zielonego na czerwony.
Podobnie jak Rocoto, Capsicum Cardenasii ma fioletowe kwiaty.
Najbardziej interesujący jest jej kształt: owoce Ulupici są małe, zielone oraz czerwone, kształtem przypominając ziarnka groszku (nieco od nich większe).
Są dość ostre: w skali Scovilla średnio mają 10.000 – 30.000 punktów, ale zdarzają się odmiany znacznie ostrzejsze (do 100.000 pkt.).
źródło]]> [attachment=13190]
[attachment=13192]
[attachment=13191]
Capsicum Cardenasii
Pochodzi z Andów i można ją znaleźć w Boliwii .
Ulupica to nazwa dzikiej Chili Boliwijskiej, której pięć gatunków stało się roślinami uprawnymi.
Jest odmianą rzadkiej Papryki Capsicum Cardenasii.
Dziki purpurowy gatunek kwitnący z Boliwii uważany jest za oryginalnego protoplastę wszystkich Capsicum
Jego pospolita nazwa w Ulupica.
Strąki są bardzo małe (1 / 2in x 1 / 8in) i kształt jaj i dojrzewają z zielonego na czerwony.
Podobnie jak Rocoto, Capsicum Cardenasii ma fioletowe kwiaty.
Najbardziej interesujący jest jej kształt: owoce Ulupici są małe, zielone oraz czerwone, kształtem przypominając ziarnka groszku (nieco od nich większe).
Są dość ostre: w skali Scovilla średnio mają 10.000 – 30.000 punktów, ale zdarzają się odmiany znacznie ostrzejsze (do 100.000 pkt.).
źródło]]> <![CDATA[Papryka-Capsicum Chili]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15266 Sun, 11 Feb 2024 13:38:11 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15266 Capsicum Chili, Chilli
Papryczka Ostra – ogólna nazwa, jaką określa się owoce niektórych odmian, kultywarów i mieszańców papryki (Capsicum) o bardzo ostrym smaku
Świeże lub suszone owoce niektórych odmian podkrzewu tropikalnego Capsicum Annuum (syn. Capsicum Frutescens ); przyprawa o ostrym smaku .

Historia
Ojczyzną tej rośliny jest tropikalna Ameryka .
Jak wynika ze znalezisk w pochówkach peruwiańskich, uprawiano ją tu na długo przed przybyciem Europejczyków do Ameryki.
Hiszpanie i Portugalczycy, którzy podczas swoich podróży odkryli dla Europejczyków te przyprawy, nazwali ją „indyjską”.
Obecnie Paprykę Ostrą uprawia się w większości krajów położonych w tropikach, ale przede wszystkim w Indiach i Tajlandii

Zastosowanie wśród Azteków
Aztecką boginią tej rośliny była Caucholotl, czyli Chantico
W swojej pracy „ Ogólna historia spraw Nowej Hiszpanii ” (1547-1577) Bernardino de Sahagún , opierając się na azteckich informacjach o właściwościach roślin, podał różne informacje na temat czerwonej papryczki chili .
Jedli to na śniadanie, lunch i kolację.

Właściwości i zastosowania
Czerwona papryka ma mocno korzenny aromat i smak, od pikantnego do ostrego, a nawet bardzo ostrego (ze względu na zawartość związku fenolowego kapsaicyny, którego nie ma w słodkiej papryce
Kapsaicyna znajduje się w nasionach, żyłach i skórce owoców.
Czerwona Papryka zawiera duże ilości witamin C i A.
Papryka zielona (niedojrzała Papryka Czerwona) zawiera znacznie mniej tych witamin.
Ponadto Papryka jest dobrym źródłem witamin z grupy B, a zwłaszcza witaminy B6
Czerwona Papryka jest również bogata w Potas, Magnez i Żelazo
Oprócz kapsaicyny w owocach znaleziono 1,5% olejków eterycznych i olejów tłuszczowych

Środki ostrożności
Niektóre odmiany Ostrej Czerwonej Papryki są tak ostre, że samo ich dotknięcie powoduje podrażnienie skóry.
Przygotowując je, zaleca się używanie gumowych rękawiczek i nie dotykanie okolic oczu.
Następnie należy dokładnie umyć ręce i naczynia.
Jeżeli skóra ulegnie podrażnieniu od soku z Papryczki Chili, należy przemyć zanieczyszczone miejsce pod zimną wodą i nasmarować olejem roślinnym.
Jeśli przypadkowo posmakujesz zbyt ostrej Papryczki Chili, nie popij jej wodą – to nie pomoże.
Aby ugasić uczucie pieczenia, należy napić się mleka, zjeść kilka łyżek jogurtu lub „wyciąć” ostrość czymś kwaśnym ( cytryna , limonka itp.).

Metody gotowania
Papryka czerwona jest bardzo często stosowana w zestawach przypraw, w połączeniu z Czosnkiem, Kolendrą, Bazylią, Cząberem, itp.
Na smak przyprawy ma wpływ sposób przetwarzania: Papryczki Chili stosuje się zarówno świeże, jak i suszone.
Paprykę stosuje się także w postaci świeżej, w strąkach (głównie do dań warzywnych i marynat) lub suszonej (zarówno w strąkach, jak i mielonej).
Pieprz mielony dodaje się do sosów, dressingów sałatkowych, kefirów, zsiadłego mleka, matsoni, posypuje różne potrawy, dodaje się do bulionów, gulaszy i marynat .
Całe papryki dodaje się do barszczu i zup (w trakcie gotowania, a nie w gotowym naczyniu).

Używanie świeżych Chilli
Nasiona i żyłki są najostrzejszą częścią Papryki, dlatego jeśli zachodzi potrzeba zmniejszenia pikantności potrawy, należy je usunąć.
Jeśli skórka Papryki jest zbyt gruba, zaleca się ją również usunąć.
Małe owoce smażymy na rozgrzanej patelni, przewracając je, aż ściemnieją i zmiękną.
Paprykę można również przypalić na palniku gazowym lub upiec na dużym ogniu w piekarniku.
Gdy Papryka stanie się czarna, włóż ją do plastikowej torby lub miski przykrytej folią spożywczą i pozostaw na 15 minut. Następnie skórka łatwo schodzi i można ją łatwo usunąć ręcznie.

Zamrażanie Papryczek Chili
Pieczoną papryczkę chili można zamrozić.
W tym przypadku nie jest konieczne usuwanie skórki – sama zejdzie podczas rozmrażania.
Aby zamrozić świeże Papryczki Chili, włóż je do wrzącej wody na 3 minuty, odcedź na durszlaku, ostudź i włóż do plastikowej torby do zamrażarki.

Suszone papryczki chili
Po wysuszeniu strąki zyskują bogatsze odcienie, od ciemnego do pomarańczowo-czerwonego.
Paprykę suszy się zwykle na słońcu, co powoduje wysychanie owoców; następnie są uwalniane z kubka i ziemi.
W ten sposób otrzymuje się na przykład Pieprz Cayenne , którego nazwa wzięła się od miasta Cayenne , centrum administracyjnego Gujany Francuskiej (posiadania Francji w Ameryce Południowej )
Czerwona Papryka (Cayenne) jest podawana kanarkom z czynnikiem czerwonym w celu poprawy wybarwienia.
Możesz także powiesić strąki pieprzu w suchym miejscu i przechowywać je w stanie suchym przez całą zimę.

Duże suszone Papryczki Chili są często używane w kuchni meksykańskiej i wykorzystywane do produkcji słynnych sosów.
Wcześniej suszone owoce smaży się dla zaostrzenia smaku i moczy w wodzie, a następnie z naparu przygotowuje się pastę przypominającą puree.
Przed smażeniem i namoczeniem należy z suszonej Papryki usunąć nasiona i jasne żyłki.
Smaż papryczki chili tylko lekko (1-2 minuty na rozgrzanej patelni lub 2-3 minuty w piekarniku nagrzanym do 250°C), w przeciwnym razie staną się gorzkie.
Następnie można je natychmiast zmielić na sos lub wysłać do namoczenia.

Suche Papryczki Chili moczy się w ten sposób: dzieli się je na kawałki, usuwa się nasiona i żyłki i zalewa wrzącą wodą przez 15 minut (duże Papryczki czasami wymagają dłuższego moczenia).
Następnie zmiękczoną Paprykę przesiewamy przez sito.
W przypadku niektórych przepisów można po prostu zmielić suszone Chilli w młynku elektrycznym lub młynku do kawy.

Rośnie
Paprykę Czerwoną można również uprawiać w domu w doniczkach.
Warunkiem koniecznym jest regularne podlewanie z okresowym nawożeniem mieszanką kwiatową.

Odmiany
Do Papryk Chili zalicza się m.i
*Aji-owoce niektórych kultywarów Capsicum Baccatum
*Cayenne – świeże owoce często sprzedawane są jako „Papryczki Chilli”, suszone jako pieprz Cayenne.
Jest kultywarem Capsicum Annuum
*Naga Jolokia-kultywar Capsicum Chinense
*Jalapeño-używana jako świeża i konserwowana, kultywar papryki Rocznej,
*Malagueta-pochodzi od Papryki Rocznej,
*Piri-piri-kultywar Papryki Rocznej,
*Rocoto-grupa kultywarów pochodzących od Capsicum Pubescens,
*Scotch Bonnet-kultywar Papryki Habanero,
*Tabasco-kultywar Papryki Rocznej, znany jest głównie jako składnik sosu Tabasco,
*Trinidad Scorpion Butch T-kultywar Papryki Habanero

Właściwości
Za ostry smak Papryki Chili odpowiada zawarta w jej owocach kapsaicyna, która ma własności drażniące i rozgrzewające skórę i błony śluzowe
Wywołuje uczucie ciepła i zaczerwienienie skóry i błon śluzowych, jednak nie powoduje ich stanu zapalnego, jak np. Pieprz czy Gorczyca. Silnie piekący smak, jaki odczuwamy przy doustnym spożyciu Papryki Chili wywołany jest przez podrażnienie zakończeń czuciowych oraz termicznych nerwów.
Drogą odruchową powoduje to rozszerzenie naczyń krwionośnych błon śluzowych i skóry oraz położonych pod nimi narządów.
Kapsaicyna drażni błonę śluzową żołądka, wzmaga apetyt i wydzielanie soków żołądkowych, ułatwiając trawienie.
Gdy dostanie się do nosa powoduje kichanie, w krtani kaszel
W 1912 roku została skonstruowana skala ostrości pikantnych potraw, stosowana głównie do Papryk.
Skala ta nosi nazwę skali Scoville’a, mierzy ona koncentrację kapsaicyny w potrawie.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Papryka_chili
https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9E%D1%...0%B5%D1%86
https://en.wikipedia.org/wiki/Chili_pepper
https://en.wikipedia.org/wiki/Category:Chili_peppers
Category:Chili peppers]]> Capsicum Chili, Chilli
Papryczka Ostra – ogólna nazwa, jaką określa się owoce niektórych odmian, kultywarów i mieszańców papryki (Capsicum) o bardzo ostrym smaku
Świeże lub suszone owoce niektórych odmian podkrzewu tropikalnego Capsicum Annuum (syn. Capsicum Frutescens ); przyprawa o ostrym smaku .

Historia
Ojczyzną tej rośliny jest tropikalna Ameryka .
Jak wynika ze znalezisk w pochówkach peruwiańskich, uprawiano ją tu na długo przed przybyciem Europejczyków do Ameryki.
Hiszpanie i Portugalczycy, którzy podczas swoich podróży odkryli dla Europejczyków te przyprawy, nazwali ją „indyjską”.
Obecnie Paprykę Ostrą uprawia się w większości krajów położonych w tropikach, ale przede wszystkim w Indiach i Tajlandii

Zastosowanie wśród Azteków
Aztecką boginią tej rośliny była Caucholotl, czyli Chantico
W swojej pracy „ Ogólna historia spraw Nowej Hiszpanii ” (1547-1577) Bernardino de Sahagún , opierając się na azteckich informacjach o właściwościach roślin, podał różne informacje na temat czerwonej papryczki chili .
Jedli to na śniadanie, lunch i kolację.

Właściwości i zastosowania
Czerwona papryka ma mocno korzenny aromat i smak, od pikantnego do ostrego, a nawet bardzo ostrego (ze względu na zawartość związku fenolowego kapsaicyny, którego nie ma w słodkiej papryce
Kapsaicyna znajduje się w nasionach, żyłach i skórce owoców.
Czerwona Papryka zawiera duże ilości witamin C i A.
Papryka zielona (niedojrzała Papryka Czerwona) zawiera znacznie mniej tych witamin.
Ponadto Papryka jest dobrym źródłem witamin z grupy B, a zwłaszcza witaminy B6
Czerwona Papryka jest również bogata w Potas, Magnez i Żelazo
Oprócz kapsaicyny w owocach znaleziono 1,5% olejków eterycznych i olejów tłuszczowych

Środki ostrożności
Niektóre odmiany Ostrej Czerwonej Papryki są tak ostre, że samo ich dotknięcie powoduje podrażnienie skóry.
Przygotowując je, zaleca się używanie gumowych rękawiczek i nie dotykanie okolic oczu.
Następnie należy dokładnie umyć ręce i naczynia.
Jeżeli skóra ulegnie podrażnieniu od soku z Papryczki Chili, należy przemyć zanieczyszczone miejsce pod zimną wodą i nasmarować olejem roślinnym.
Jeśli przypadkowo posmakujesz zbyt ostrej Papryczki Chili, nie popij jej wodą – to nie pomoże.
Aby ugasić uczucie pieczenia, należy napić się mleka, zjeść kilka łyżek jogurtu lub „wyciąć” ostrość czymś kwaśnym ( cytryna , limonka itp.).

Metody gotowania
Papryka czerwona jest bardzo często stosowana w zestawach przypraw, w połączeniu z Czosnkiem, Kolendrą, Bazylią, Cząberem, itp.
Na smak przyprawy ma wpływ sposób przetwarzania: Papryczki Chili stosuje się zarówno świeże, jak i suszone.
Paprykę stosuje się także w postaci świeżej, w strąkach (głównie do dań warzywnych i marynat) lub suszonej (zarówno w strąkach, jak i mielonej).
Pieprz mielony dodaje się do sosów, dressingów sałatkowych, kefirów, zsiadłego mleka, matsoni, posypuje różne potrawy, dodaje się do bulionów, gulaszy i marynat .
Całe papryki dodaje się do barszczu i zup (w trakcie gotowania, a nie w gotowym naczyniu).

Używanie świeżych Chilli
Nasiona i żyłki są najostrzejszą częścią Papryki, dlatego jeśli zachodzi potrzeba zmniejszenia pikantności potrawy, należy je usunąć.
Jeśli skórka Papryki jest zbyt gruba, zaleca się ją również usunąć.
Małe owoce smażymy na rozgrzanej patelni, przewracając je, aż ściemnieją i zmiękną.
Paprykę można również przypalić na palniku gazowym lub upiec na dużym ogniu w piekarniku.
Gdy Papryka stanie się czarna, włóż ją do plastikowej torby lub miski przykrytej folią spożywczą i pozostaw na 15 minut. Następnie skórka łatwo schodzi i można ją łatwo usunąć ręcznie.

Zamrażanie Papryczek Chili
Pieczoną papryczkę chili można zamrozić.
W tym przypadku nie jest konieczne usuwanie skórki – sama zejdzie podczas rozmrażania.
Aby zamrozić świeże Papryczki Chili, włóż je do wrzącej wody na 3 minuty, odcedź na durszlaku, ostudź i włóż do plastikowej torby do zamrażarki.

Suszone papryczki chili
Po wysuszeniu strąki zyskują bogatsze odcienie, od ciemnego do pomarańczowo-czerwonego.
Paprykę suszy się zwykle na słońcu, co powoduje wysychanie owoców; następnie są uwalniane z kubka i ziemi.
W ten sposób otrzymuje się na przykład Pieprz Cayenne , którego nazwa wzięła się od miasta Cayenne , centrum administracyjnego Gujany Francuskiej (posiadania Francji w Ameryce Południowej )
Czerwona Papryka (Cayenne) jest podawana kanarkom z czynnikiem czerwonym w celu poprawy wybarwienia.
Możesz także powiesić strąki pieprzu w suchym miejscu i przechowywać je w stanie suchym przez całą zimę.

Duże suszone Papryczki Chili są często używane w kuchni meksykańskiej i wykorzystywane do produkcji słynnych sosów.
Wcześniej suszone owoce smaży się dla zaostrzenia smaku i moczy w wodzie, a następnie z naparu przygotowuje się pastę przypominającą puree.
Przed smażeniem i namoczeniem należy z suszonej Papryki usunąć nasiona i jasne żyłki.
Smaż papryczki chili tylko lekko (1-2 minuty na rozgrzanej patelni lub 2-3 minuty w piekarniku nagrzanym do 250°C), w przeciwnym razie staną się gorzkie.
Następnie można je natychmiast zmielić na sos lub wysłać do namoczenia.

Suche Papryczki Chili moczy się w ten sposób: dzieli się je na kawałki, usuwa się nasiona i żyłki i zalewa wrzącą wodą przez 15 minut (duże Papryczki czasami wymagają dłuższego moczenia).
Następnie zmiękczoną Paprykę przesiewamy przez sito.
W przypadku niektórych przepisów można po prostu zmielić suszone Chilli w młynku elektrycznym lub młynku do kawy.

Rośnie
Paprykę Czerwoną można również uprawiać w domu w doniczkach.
Warunkiem koniecznym jest regularne podlewanie z okresowym nawożeniem mieszanką kwiatową.

Odmiany
Do Papryk Chili zalicza się m.i
*Aji-owoce niektórych kultywarów Capsicum Baccatum
*Cayenne – świeże owoce często sprzedawane są jako „Papryczki Chilli”, suszone jako pieprz Cayenne.
Jest kultywarem Capsicum Annuum
*Naga Jolokia-kultywar Capsicum Chinense
*Jalapeño-używana jako świeża i konserwowana, kultywar papryki Rocznej,
*Malagueta-pochodzi od Papryki Rocznej,
*Piri-piri-kultywar Papryki Rocznej,
*Rocoto-grupa kultywarów pochodzących od Capsicum Pubescens,
*Scotch Bonnet-kultywar Papryki Habanero,
*Tabasco-kultywar Papryki Rocznej, znany jest głównie jako składnik sosu Tabasco,
*Trinidad Scorpion Butch T-kultywar Papryki Habanero

Właściwości
Za ostry smak Papryki Chili odpowiada zawarta w jej owocach kapsaicyna, która ma własności drażniące i rozgrzewające skórę i błony śluzowe
Wywołuje uczucie ciepła i zaczerwienienie skóry i błon śluzowych, jednak nie powoduje ich stanu zapalnego, jak np. Pieprz czy Gorczyca. Silnie piekący smak, jaki odczuwamy przy doustnym spożyciu Papryki Chili wywołany jest przez podrażnienie zakończeń czuciowych oraz termicznych nerwów.
Drogą odruchową powoduje to rozszerzenie naczyń krwionośnych błon śluzowych i skóry oraz położonych pod nimi narządów.
Kapsaicyna drażni błonę śluzową żołądka, wzmaga apetyt i wydzielanie soków żołądkowych, ułatwiając trawienie.
Gdy dostanie się do nosa powoduje kichanie, w krtani kaszel
W 1912 roku została skonstruowana skala ostrości pikantnych potraw, stosowana głównie do Papryk.
Skala ta nosi nazwę skali Scoville’a, mierzy ona koncentrację kapsaicyny w potrawie.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Papryka_chili
https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9E%D1%...0%B5%D1%86
https://en.wikipedia.org/wiki/Chili_pepper
https://en.wikipedia.org/wiki/Category:Chili_peppers
Category:Chili peppers]]> <![CDATA[Bothriochloa]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15141 Mon, 25 Sep 2023 13:53:58 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15141

11.jpg Rozmiar: 138,52 KB Pobrań: 162

11.jpg Rozmiar: 138,52 KB Pobrań: 162

Silver Kowtows-Bothriochloa Saccharoides, aka Silver Bluestem

Bothriochloa
Pospolity i szeroko rozpowszechniony rodzaj roślin z rodziny traw, występujący w wielu krajach na wszystkich zamieszkanych kontynentach i wielu wyspach.
Często nazywane są Beardgrass, Bluegrass lub Bluestem
Niektóre gatunki są inwazyjne na obszarach, do których zostały wprowadzone.

Etymologia nazwy rodzaju Bothriochloa wywodzi się od dwóch starożytnych greckich słów βοθρίον ( botríon ), oznaczających „mały dół lub rów” oraz χλόη lub χλόα ( khlóa ), oznaczających „nowy zielony pęd lub źdźbło trawy”.

Shahid Nawaz, agrostolog z Blatter Herbarium, zebrał interesujące okazy Bothriochloa z Gooty Fort Hill w stanie Andhra Pradesh w Indiach w grudniu 2019 r.
Okazy zostały zidentyfikowane i potwierdzone jako Bothriochloa Ewartiana (Domin) CE Hubb. na podstawie studiów literaturowych i korespondencji międzynarodowej z ekspertami z Australii, Indonezji i obu Ameryk.
To badanie dodaje rozszerzone i rozłączne rozmieszczenie gatunku Dalekiego Wschodu w Azji z Indii.
https://en.wikipedia.org/wiki/Bothriochloa]]> <![CDATA[Jęczmień]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15111 Mon, 28 Aug 2023 01:47:46 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15111 Rodzaj zbóż z rodziny wiechlinowatych.
Obejmuje ok. 36–40 gatunków traw jednorocznych i trwałych.
Około 20 z nich to diploidy, pozostałe to powstałe z nich poliploidy.
Zasięg rodzaju obejmuje rozległe obszary półkuli północnej i niewielkie południowej
Ogromne znaczenie użytkowe ma jako roślina zbożowa jęczmień zwyczajny Hordeum Vulgare.
Niektóre gatunki, zwłaszcza Hordeum Jubatum-Jęczmień Grzywiasty uprawiane bywają jako ozdobne

Rozmieszczenie geograficzne
Gatunki z rodzaju Jęczmień występują głównie na półkuli północnej – 8 w Europie, 10 w Chinach, poza Eurazją obecne są w północnej Afryce i Ameryce Północnej oraz Południowej.
Na południowym krańcu Afryki południowej obecny jest izolowany geograficznie Hordeum Capensis
Liczne gatunki rozprzestrzenione zostały na wielu kontynentach poza pierwotnym obszarem występowania

Gatunki flory Polski
Rośliny z rodzaju na terenie Polski występują tylko jako introdukowane – uprawiane, zdziczałe i zadomowione lub dziczejące tylko przejściowo
Hordeum Distichon
Hordeum Jubatum
Hordeum Marinum
Hordeum Murinum
Hordeum Vulgare
Hordeum Secalinum
Hordeum Bulbosum
Hordeum Zeocriton
Na liście gatunków krajowych ujmowany jest także Jęczmień Pawi-Hordeum Zeocriton która to nazwa według Plants of the World online jest synonimem Hordeum Distichon
https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99czmie%C5%84]]> Rodzaj zbóż z rodziny wiechlinowatych.
Obejmuje ok. 36–40 gatunków traw jednorocznych i trwałych.
Około 20 z nich to diploidy, pozostałe to powstałe z nich poliploidy.
Zasięg rodzaju obejmuje rozległe obszary półkuli północnej i niewielkie południowej
Ogromne znaczenie użytkowe ma jako roślina zbożowa jęczmień zwyczajny Hordeum Vulgare.
Niektóre gatunki, zwłaszcza Hordeum Jubatum-Jęczmień Grzywiasty uprawiane bywają jako ozdobne

Rozmieszczenie geograficzne
Gatunki z rodzaju Jęczmień występują głównie na półkuli północnej – 8 w Europie, 10 w Chinach, poza Eurazją obecne są w północnej Afryce i Ameryce Północnej oraz Południowej.
Na południowym krańcu Afryki południowej obecny jest izolowany geograficznie Hordeum Capensis
Liczne gatunki rozprzestrzenione zostały na wielu kontynentach poza pierwotnym obszarem występowania

Gatunki flory Polski
Rośliny z rodzaju na terenie Polski występują tylko jako introdukowane – uprawiane, zdziczałe i zadomowione lub dziczejące tylko przejściowo
Hordeum Distichon
Hordeum Jubatum
Hordeum Marinum
Hordeum Murinum
Hordeum Vulgare
Hordeum Secalinum
Hordeum Bulbosum
Hordeum Zeocriton
Na liście gatunków krajowych ujmowany jest także Jęczmień Pawi-Hordeum Zeocriton która to nazwa według Plants of the World online jest synonimem Hordeum Distichon
https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99czmie%C5%84]]> <![CDATA[Gryka]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15110 Thu, 24 Aug 2023 16:52:09 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15110

11.jpg Rozmiar: 134,76 KB Pobrań: 240

Fagopyrum-Gryka
Rodzaj roślin z rodziny rdestowatych.
Należy do niego 28 gatunków.
Rośliny te naturalnie występują w południowo-wschodniej Azji, na obszarze od Pakistanu po Tajlandię i Chiny.
Obszary górskie w tym rejonie wskazywane są jako miejsce pochodzenia rodzaju
Centrum zróżnicowania znajduje się w Chinach, gdzie występuje 10 gatunków, z czego 6 to endemity
Długą tradycję uprawy ma Gryka Zwyczajna uprawiana na różnych kontynentach jako roślina jadalna (wyrabia się z niej m.in. kaszę gryczaną, mąkę i płatki).
Nie jest znana ze stanu dzikiego, prawdopodobnie pochodzi od Fagopyrum Dibotrys.
Występujące w naturze gatunki rosną na górskich łąkach lub na nagiej ziemi, także jako chwasty

Rośliny jednoroczne lub byliny, rzadko półkrzewy.
Osiągają do 2 m wysokości.
Łodyga prosto wzniesiona, gładka lub owłosiona

Zastosowanie
Jako roślina jadalna wykorzystywana jest Gryka Zwyczajna (Fagopyrum Esculentum).
Ten sam gatunek ma zastosowanie w ziołolecznictwie i pszczelarstwie.
Rzadziej uprawiana jest także gryka tatarka (Fagopyrum Tataricum)
W ziołolecznictwie wykorzystuje się poza tym Fagopyrum
https://pl.wikipedia.org/wiki/Gryka]]>

11.jpg Rozmiar: 134,76 KB Pobrań: 240

11.jpg Rozmiar: 80,24 KB Pobrań: 200

11.jpg Rozmiar: 80,24 KB Pobrań: 200

Bergenia
Rodzaj dziesięciu gatunków roślin kwiatowych z rodziny Saxifragaceae, pochodzących z Azji Środkowej , od Afganistanu po Chiny i region Himalajów
Twórca taksonomicznej nazwy rodzajowej, Conrad Moench , uhonorował niemieckiego botanika i lekarza Karla Augusta von Bergena, tworząc nazwę Bergenia w 1794 roku.

Są to tworzące kępy, kłączowe, wiecznie zielone byliny o spiralnie ułożonych rozetach liści o długości 6–35 cm i szerokości 4–15 cm oraz różowych kwiatach wytwarzanych w cyme
Liście są duże, skórzaste, jajowate lub sercowate i często mają faliste lub piłokształtne krawędzie.
Przez większą część roku liście mają błyszczący zielony kolor, ale jesienią przebarwiają się na czerwono lub brązowo w chłodniejszym klimacie.
Kwiaty rosną na łodydze podobnej kolorem do łodygi rabarbaru , a większość odmian ma kwiaty w kształcie stożka w różnych odcieniach różu.
Mogą one wahać się od prawie białego do rubinowo-czerwonego i fioletowego.

Powszechne nazwy bergenii to świński pisk- Pigsqueak (ze względu na dźwięk wydawany podczas pocierania o siebie dwóch liści), uszy słonia (ze względu na kształt liści) i duży foli skalny.
Bergenia jest blisko spokrewniona z Mukdenia, Oresitrophe, Astilboides i Rodgersia

Bergenia to odporne rośliny, które mogą rosnąć w klimatach o ekstremalnych zakresach temperatur od około -35 ° F (-37 ° C) do 115 ° F (46 ° C).
słońce, ale rosną również w miejscach zacienionych.
Rośliny mogą urosnąć do około 24 cali (61 cm) wysokości i 24 cali (61 cm) szerokości.
Dobrze radzą sobie na większości gleb, ale preferowana jest gleba wilgotna, bogata w próchnicę.
Ekspozycja i suche gleby mają tendencję do zahamowania wzrostu, ale mogą uwydatnić zimowe kolory liści. Na obszarach o zimnych, silnych zimowych wiatrach może być wymagana ochrona przed wiatrem.
Rozmnaża się je przez podział lub ukorzenione sekcje kłącza.

Gatunki
Bergenia Ciliata
Bergenia Crassifolia
Bergenia Emeiensis
Bergenia Ligulata
Bergenia Pacumbis
Bergenia Purpurascens
Bergenia Scopulosa
Bergenia Stracheyi
Bergenia Tianquanensis]]> <![CDATA[Pelargonia]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15099 Sat, 12 Aug 2023 19:52:20 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15099 Pelargonium-Pelargonia
Rodzaj bylin lub półkrzewów z rodziny bodziszkowatych.
Liczy co najmniej 283 gatunki
Występują one głównie w Afryce Południowej-co najmniej 125 gatunków
Liczne gatunki rosną poza tym w Afryce Wschodniej sięgając na północy po Bliski Wschód (do południowej Turcji i Iraku).
Nieliczne gatunki rosną w Australii i na Nowej Zelandii, pojedyncze, endemiczne gatunki także na Wyspie Świętej Heleny oraz wyspach Tristan da Cunha
Rośliny z tego rodzaju należą do najbardziej rozpowszechnionych roślin ogrodowych na obszarach wolnych od przymrozków, poza tym uprawiane w pomieszczeniach.
Nazwa pochodzi od greckiego słowa "pelargós" (bocian), od podobieństwa rozłupek pelargonii do bocianiego dzioba.
Byliny, półkrzewy, krzewinki i krzewy (do 3 m wysokości.
Istnieje również niewielka grupa Pelargonii sukulentowych
Zastosowanie
Wiele gatunków jest uprawianych jako rośliny ozdobne, w Polsce głównie jako rośliny doniczkowe w mieszkaniach i na balkonach.
Do Europy po raz pierwszy przywieziono je z Afryki na początku XIX wieku.
Obecnie są one jedną z najważniejszych roślin uprawianych na balkonach i werandach.
Ogrodnicy wyhodowali dużą liczbę odmian.
Wszystkie uprawiane Pelargonie ozdobne to mieszańce.
Ogrodnicy dzielą je na 4 główne grupy:
Pelargonie Pasiaste
Pelargonie Rabatowe, Gerania Muszkatle pochodzące od Pelargonium Zonale i Pelargonium iInquinans
Mają wzniesione pędy, liście nerkowate o falistych brzegach wyrastające na długich ogonkach i zazwyczaj posiadające na górnej stronie charakterystyczne wzory.
Kwiaty pojedyncze lub pełne, zawsze zebrane w baldachy.
Kolor u różnych odmian od białego poprzez róż, czerwień do fioletu.
Są uprawiane przeważnie na balkonach.

Pelargonie Bluszczolistne
Pochodzące od Pelargonium Peltatum
Mają łodygi płożące się, liście mięsiste i błyszczące o kształcie podobnym do liści bluszczu.
Kwiaty zebrane są w baldach i są pojedyncze lub pełne w kolorach od białego poprzez różowy, liliowy i purpurowy do fioletowego.
Są uprawiane w mieszkaniach i na balkonach.

Pelargonie Wielkokwiatowe
Pelargonie Angielskie pochodzące od Pelargonium Grandiflorum
Mają wzniesione pędy, liście duże, 5-klapowe o piłkowanych brzegach, owłosione.
Kwiaty są duże i zebrane w baldachy.
Mają kolor od białego poprzez różowy, liliowy i czerwony do fioletowego. Zazwyczaj są uprawiane w mieszkaniach.

Pelargonie Pachnące
Należą tutaj odmiany m.in. pochodzące od gatunków:
Pelargonium Tomentosum
Pelargonium Graveolens
Pelargonium Odoratissimum
Pelargonium Crispum
https://en.wikipedia.org/wiki/Pelargonium
https://pl.wikipedia.org/wiki/Pelargonia]]> Pelargonium-Pelargonia
Rodzaj bylin lub półkrzewów z rodziny bodziszkowatych.
Liczy co najmniej 283 gatunki
Występują one głównie w Afryce Południowej-co najmniej 125 gatunków
Liczne gatunki rosną poza tym w Afryce Wschodniej sięgając na północy po Bliski Wschód (do południowej Turcji i Iraku).
Nieliczne gatunki rosną w Australii i na Nowej Zelandii, pojedyncze, endemiczne gatunki także na Wyspie Świętej Heleny oraz wyspach Tristan da Cunha
Rośliny z tego rodzaju należą do najbardziej rozpowszechnionych roślin ogrodowych na obszarach wolnych od przymrozków, poza tym uprawiane w pomieszczeniach.
Nazwa pochodzi od greckiego słowa "pelargós" (bocian), od podobieństwa rozłupek pelargonii do bocianiego dzioba.
Byliny, półkrzewy, krzewinki i krzewy (do 3 m wysokości.
Istnieje również niewielka grupa Pelargonii sukulentowych
Zastosowanie
Wiele gatunków jest uprawianych jako rośliny ozdobne, w Polsce głównie jako rośliny doniczkowe w mieszkaniach i na balkonach.
Do Europy po raz pierwszy przywieziono je z Afryki na początku XIX wieku.
Obecnie są one jedną z najważniejszych roślin uprawianych na balkonach i werandach.
Ogrodnicy wyhodowali dużą liczbę odmian.
Wszystkie uprawiane Pelargonie ozdobne to mieszańce.
Ogrodnicy dzielą je na 4 główne grupy:
Pelargonie Pasiaste
Pelargonie Rabatowe, Gerania Muszkatle pochodzące od Pelargonium Zonale i Pelargonium iInquinans
Mają wzniesione pędy, liście nerkowate o falistych brzegach wyrastające na długich ogonkach i zazwyczaj posiadające na górnej stronie charakterystyczne wzory.
Kwiaty pojedyncze lub pełne, zawsze zebrane w baldachy.
Kolor u różnych odmian od białego poprzez róż, czerwień do fioletu.
Są uprawiane przeważnie na balkonach.

Pelargonie Bluszczolistne
Pochodzące od Pelargonium Peltatum
Mają łodygi płożące się, liście mięsiste i błyszczące o kształcie podobnym do liści bluszczu.
Kwiaty zebrane są w baldach i są pojedyncze lub pełne w kolorach od białego poprzez różowy, liliowy i purpurowy do fioletowego.
Są uprawiane w mieszkaniach i na balkonach.

Pelargonie Wielkokwiatowe
Pelargonie Angielskie pochodzące od Pelargonium Grandiflorum
Mają wzniesione pędy, liście duże, 5-klapowe o piłkowanych brzegach, owłosione.
Kwiaty są duże i zebrane w baldachy.
Mają kolor od białego poprzez różowy, liliowy i czerwony do fioletowego. Zazwyczaj są uprawiane w mieszkaniach.

Pelargonie Pachnące
Należą tutaj odmiany m.in. pochodzące od gatunków:
Pelargonium Tomentosum
Pelargonium Graveolens
Pelargonium Odoratissimum
Pelargonium Crispum
https://en.wikipedia.org/wiki/Pelargonium
https://pl.wikipedia.org/wiki/Pelargonia]]> <![CDATA[Karczoch]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15098 Wed, 09 Aug 2023 19:51:00 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15098

11.jpg Rozmiar: 30,65 KB Pobrań: 66

Cynara-Karczoch
Rodzaj roślin z rodziny astrowatych.
Obejmuje 10 gatunków
Rośliny te występują na Wyspach Kanaryjskich i w basenie Morza Śródziemnego – w południowej Europie, na tym kontynencie rośnie 7 gatunków5, w północnej Afryce i w południowo-zachodniej Azji, na wschodzie po Iran)
Karczoch Zwyczajny Cynara Cardunculus uprawiany jest jako warzywo, jadalne są liście, korzeń i młode kwiatostany
https://pl.wikipedia.org/wiki/Karczoch]]>

11.jpg Rozmiar: 30,65 KB Pobrań: 66

11.jpg Rozmiar: 59,35 KB Pobrań: 184

Tribulus-Buzdyganek
Rodzaj rośliny z rodziny parolistowatych.
Obejmuje 30 gatunków
Rośliny te występują naturalnie niemal w całym Starym Świecie oraz w Australii (brak ich w północnej Europie i Azji
Najbardziej zróżnicowane gatunkowo są na suchych obszarach w Afryce
Buzdyganek Naziemny Tribulus Terrestris został szeroko rozprzestrzeniony poza swym pierwotnym zasięgiem i spotykany jest na obu kontynentach amerykańskich
We florze Polski rodzaj jest reprezentowany tylko przez ten przejściowo zawlekany gatunek (ma status efemerofita)
Rośliny z tego rodzaju przeprowadzają fotosyntezę C4; rozprzestrzeniają się za pomocą owoców zaopatrzonych w ostre kolce, wbijające się w kończyny zwierząt (i raniące je)
Naukowa nazwa rodzajowa utworzona została z greckich słów treis oznaczającego „trzy” i bolos – „ostrza, kolce” – w nawiązaniu do kształtu owoców.
Do tego samego nawiązuje także polska nazwa zwyczajowa, oznaczająca podobnie wyglądającą broń – buzdygan.
Znaczenie użytkowe ma Buzdyganek Naziemny Tribulus Terrestris wykorzystywany lokalnie jako roślina lecznicza.
Stanowi on surowiec do wyrobu suplementów diety mających zwiększać libido i wytrzymałość fizyczną organizmu

Głównie rośliny roczne (niektóre potrafią zamknąć cały cykl rozwoju w ciągu 6 tygodni), rzadziej byliny i półkrzewy, czasem nieco gruboszowate.
Mają łodygi rozesłane lub podnoszące się, o długości do 1 m, czasem dłuższe, rozgałęzione, na przekroju okrągłe, ale po wyschnięciu żebrowane, nagie lub owłosione

Tribulus Terrestris to roślina, która od wielu lat jest wykorzystywana do różnych potencjalnych korzyści zdrowotnych.
Jest popularny jako ogólny suplement zdrowotny oraz jako składnik suplementów wspomagających testosteron.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Buzdyganek
https://en.wikipedia.org/wiki/Tribulus]]>

11.jpg Rozmiar: 59,35 KB Pobrań: 184

11.jpg Rozmiar: 109,09 KB Pobrań: 178

11.jpg Rozmiar: 109,09 KB Pobrań: 178

Figure 1. Plants of Hansenia, Haplosphaera and Sinodielsia. (A) Hansenia Forbesii, (B) Hansenia Forrestii, © Hansenia Oviformis,
(D) Hansenia Weberbaueriana, (E) Hansenia Himalayensis, (F) Hansenia Phaea, (G) S. microloba and (H) S. yunnanensis.
https://www.mdpi.com/2223-7747/9/11/1523

Analiza morfologiczna, w tym szczegółowe badanie struktury owoców, potwierdza hipotezę wysuniętą niedawno na podstawie analizy filogenetycznej danych dotyczących sekwencji DNA, dotyczącą ścisłego związku między głównie syberyjskim rodzajem Hansenia a endemicznym chińskim rodzajem Notopterygium.
W związku z tym gatunki Notopterygium są przenoszone do wcześniej jednogatunkowej Hansenia i zatwierdza się pięć nowych kombinacji nomenklaturowych.
W rezultacie Hansenia obejmuje sześć gatunków, rozmieszczonych od gór południowej Syberii przez Mongolię i północne Chiny po południowo-zachodnie chińskie prowincje Syczuan i Yunnan.
https://www.jstor.org/stable/20371405

Hansenia
Rodzaj rośliny kwitnącej z rodziny Apiaceae, pochodzącej z Syberii do Chin.
Rodzaj został po raz pierwszy opisany przez Nikołaja Turczaninowa w 1844 r.
Gatunki
Od grudnia 2022 r. Plants of the World Online akceptuje następujące gatunki:
Hansenia Forbesii
Hansenia Forrestii
Hansenia Himalayensis
Hansenia Mongholica
Hansenia Oviformis
Hansenia Phaea
Hansenia Weberbaueriana

Hansenia Trifoliolata

To nowa odmiana, odkryta podczas wyprawy botanicznej do hrabstwa Feng w zachodniej prowincji Shaanxi w 2019 roku
Zebrano gatunek baldaszkowaty o cienkiej łodydze i niezwykłych 3-listkowych liściach.
https://www.jstor.org/stable/20371405
http://novataxa.blogspot.com/2022/11/hansenia.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Hansenia_weberbaueriana
https://en.wikipedia.org/wiki/Hansenia
https://www.tula.co.il/%D7%9E%D7%A8%D7%9...-qiang-huo]]> <![CDATA[Koniczyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15045 Wed, 19 Jul 2023 10:40:29 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15045 Trifolium-Koniczyna
Rodzaj roślin z rodziny bobowatych.
Obejmuje ponad 290 gatunków.
Rośliny te występują naturalnie na wszystkich kontynentach, przy czym w Australii jako introdukowane
W Polsce rośnie dziko ponad 20 gatunków, kilka jest uprawianych.
Koniczyny rosną na różnych siedliskach, najczęściej w miejscach skalistych, na klifach i wydmach piaszczystych, w murawach i na stepach.
Szereg gatunków pełni ważną rolę w gospodarce rolnej, jako rośliny pastewne rosnące na łąkach i pastwiskach oraz wysiewane w polowych mieszankach pastewnych.
Uprawiane na polach są zarówno w celach paszowych, ale też w płodozmianie, ze względu na korzystne oddziaływanie na strukturę i skład gleby

Rozmieszczenie geograficzne
Rodzaj rozprzestrzeniony na wszystkich kontynentach w strefach klimatu umiarkowanego i podzwrotnikowego, z wyjątkiem Australii
Centra największego zróżnicowania to okolice Morza Śródziemnego (w Europie 99 gatunków), Etiopia, Kalifornia i Chile (18 gatunków)

Rośliny jednoroczne i byliny osiągające do 70 cm wysokości.
Nagie lub owłosione.
Łodygi prosto wzniesione, podnoszące się lub płożące
https://pl.wikipedia.org/wiki/Koniczyna]]> Trifolium-Koniczyna
Rodzaj roślin z rodziny bobowatych.
Obejmuje ponad 290 gatunków.
Rośliny te występują naturalnie na wszystkich kontynentach, przy czym w Australii jako introdukowane
W Polsce rośnie dziko ponad 20 gatunków, kilka jest uprawianych.
Koniczyny rosną na różnych siedliskach, najczęściej w miejscach skalistych, na klifach i wydmach piaszczystych, w murawach i na stepach.
Szereg gatunków pełni ważną rolę w gospodarce rolnej, jako rośliny pastewne rosnące na łąkach i pastwiskach oraz wysiewane w polowych mieszankach pastewnych.
Uprawiane na polach są zarówno w celach paszowych, ale też w płodozmianie, ze względu na korzystne oddziaływanie na strukturę i skład gleby

Rozmieszczenie geograficzne
Rodzaj rozprzestrzeniony na wszystkich kontynentach w strefach klimatu umiarkowanego i podzwrotnikowego, z wyjątkiem Australii
Centra największego zróżnicowania to okolice Morza Śródziemnego (w Europie 99 gatunków), Etiopia, Kalifornia i Chile (18 gatunków)

Rośliny jednoroczne i byliny osiągające do 70 cm wysokości.
Nagie lub owłosione.
Łodygi prosto wzniesione, podnoszące się lub płożące
https://pl.wikipedia.org/wiki/Koniczyna]]> <![CDATA[Portulaka]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15033 Tue, 18 Jul 2023 21:09:56 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=15033

11.jpg Rozmiar: 28,67 KB Pobrań: 175

Portulaca-Portulaka
Rodzaj roślin z rodziny portulakowatych.
Obejmuje ok. 100–150 gatunków rozprzestrzenionych szeroko na całym świecie, ale najbardziej zróżnicowanych w strefie tropikalnej i subtropikalnej, zwłaszcza w Afryce i Ameryce Południowej. Szeroko rozprzestrzenionym gatunkiem w uprawie jest ozdobna Portulaca Grandiflora pochodząca z Brazylii i Urugwaju.
W Polsce rośnie dziko tylko Portulaca Oleracea-jako zadomowiony antropofit
Nazwa naukowa pochodzi od łacińskiego słowa Portula oznaczającego "małe drzwi, drzwiczki" w nawiązaniu do wieczka torebki (owocu).
Rośliny z tego rodzaju rosną głównie w miejscach skalistych i ruderalnych, często na przydrożach
Zwykle niewielkie, o średnicy do 30 cm, zwykle płożące rośliny jednoroczne.
Jedyną byliną jest Portulaca Suffrutescens.
Łodygi pokładające się lub rzadziej wzniesione, rozgałęzione, mięsiste i zazwyczaj nagie, czasem z włoskami w węzłach i w obrębie kwiatostanu

Rozpowszechnioną w uprawie, zwłaszcza w strefie tropikalnej jest jednoroczna Portulaca Grandiflora) pochodząca z Brazylii i Urugwaju.
Ozdobna z powodu efektownych, barwnych kwiatów otwierających się w pełnym słońcu
Gatunkiem uprawianym dawniej, w starożytności i średniowieczu, jako warzywo jest Portulaca Oleracea Subsp. Sativa.
Współcześnie rzadko jest wykorzystywana, głównie w krajach Beneluksu i Francji, gdzie spożywana jest na surowo w sałatkach lub przyrządzana jest tak jak szpinak warzywny
https://pl.wikipedia.org/wiki/Portulaka]]>

11.jpg Rozmiar: 28,67 KB Pobrań: 175