<![CDATA[Forum Ezoteryczne Dobry Tarot - Drzewa, krzewy, pnącza]]> https://dobrytarot.pl/ Wed, 15 Apr 2026 04:23:03 +0000 MyBB <![CDATA[Araucaria Montana]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16720 Thu, 15 Jan 2026 08:23:53 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16720
.jpg 11.jpg Rozmiar: 22,83 KB  Pobrań: 44
.jpg 12.jpg Rozmiar: 16,82 KB  Pobrań: 45

.jpg 13.jpg Rozmiar: 31 KB  Pobrań: 43
.jpg 14.jpg Rozmiar: 29,71 KB  Pobrań: 44

Araucaria Montana
Gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych 
Występuje wyłącznie w Nowej Kaledonii .

Araucaria Montana jest najszerzej rozpowszechnionym gatunkiem rodzimej Araucaria w Nowej Kaledonii i występuje na całej głównej wyspie Grande Terre , a także w niewielkiej populacji na Île d'Art . 
Nadal jednak uważa się ją za narażoną na wyginięcie ze względu na fragmentację populacji i degradację siedlisk, głównie z powodu działalności górniczej 
Wysokość dojrzałych drzew może się wahać od 10 do 40 metrów
Badanie genetyki populacyjnej sugeruje, że mniej powszechny A. Laubenfelsii może nie różnić się od A. Montana 
Łaciński epitet gatunkowy Montana odnosi się do gór lub pochodzi od gór. 
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_montana]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 22,83 KB  Pobrań: 44
.jpg 12.jpg Rozmiar: 16,82 KB  Pobrań: 45

.jpg 13.jpg Rozmiar: 31 KB  Pobrań: 43
.jpg 14.jpg Rozmiar: 29,71 KB  Pobrań: 44

Araucaria Montana
Gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych 
Występuje wyłącznie w Nowej Kaledonii .

Araucaria Montana jest najszerzej rozpowszechnionym gatunkiem rodzimej Araucaria w Nowej Kaledonii i występuje na całej głównej wyspie Grande Terre , a także w niewielkiej populacji na Île d'Art . 
Nadal jednak uważa się ją za narażoną na wyginięcie ze względu na fragmentację populacji i degradację siedlisk, głównie z powodu działalności górniczej 
Wysokość dojrzałych drzew może się wahać od 10 do 40 metrów
Badanie genetyki populacyjnej sugeruje, że mniej powszechny A. Laubenfelsii może nie różnić się od A. Montana 
Łaciński epitet gatunkowy Montana odnosi się do gór lub pochodzi od gór. 
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_montana]]> <![CDATA[Araucaria Heterophylla]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16719 Thu, 15 Jan 2026 00:32:20 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16719
.jpg 11.jpg Rozmiar: 16,55 KB  Pobrań: 35
.jpg 12.jpg Rozmiar: 17,85 KB  Pobrań: 39

.jpg 13.jpg Rozmiar: 31,86 KB  Pobrań: 39
.jpg 14.jpg Rozmiar: 26,7 KB  Pobrań: 40

Araucaria Heterophylla
Araucaria Heterophylla (synonim A. Excelsa ) jest gatunkiem drzewa iglastego
Jak sugeruje jej potoczna nazwa Norfolk Island Pine (lub Norfolk Pine ), drzewo to jest endemiczne dla Wyspy Norfolk , zewnętrznego terytorium Australii położonego na Oceanie Spokojnym między Nową Zelandią a Nową Kaledonią 
Nie jest to prawdziwa Sosna, która należy do rodzaju Pinus w rodzinie Pinaceae, ale zamiast tego jest członkiem rodzaju Araucaria z rodziny Araucariaceae, do której należy również Sosna Obręczowa i Drzewo Małpie 
Przedstawiciele Araukaria występują w całym południowym Pacyfiku, szczególnie skoncentrowani w Nowej Kaledonii (około 700 km lub 430 mil na północ od Wyspy Norfolk), gdzie występuje 13 blisko spokrewnionych gatunków o podobnym wyglądzie. 
Czasami nazywana jest Star Pine, Polynesian Pine, Triangle Tree or Living Christmas Tree ze względu na symetryczny kształt młodego drzewa .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_heterophylla]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 16,55 KB  Pobrań: 35
.jpg 12.jpg Rozmiar: 17,85 KB  Pobrań: 39

.jpg 13.jpg Rozmiar: 31,86 KB  Pobrań: 39
.jpg 14.jpg Rozmiar: 26,7 KB  Pobrań: 40

Araucaria Heterophylla
Araucaria Heterophylla (synonim A. Excelsa ) jest gatunkiem drzewa iglastego
Jak sugeruje jej potoczna nazwa Norfolk Island Pine (lub Norfolk Pine ), drzewo to jest endemiczne dla Wyspy Norfolk , zewnętrznego terytorium Australii położonego na Oceanie Spokojnym między Nową Zelandią a Nową Kaledonią 
Nie jest to prawdziwa Sosna, która należy do rodzaju Pinus w rodzinie Pinaceae, ale zamiast tego jest członkiem rodzaju Araucaria z rodziny Araucariaceae, do której należy również Sosna Obręczowa i Drzewo Małpie 
Przedstawiciele Araukaria występują w całym południowym Pacyfiku, szczególnie skoncentrowani w Nowej Kaledonii (około 700 km lub 430 mil na północ od Wyspy Norfolk), gdzie występuje 13 blisko spokrewnionych gatunków o podobnym wyglądzie. 
Czasami nazywana jest Star Pine, Polynesian Pine, Triangle Tree or Living Christmas Tree ze względu na symetryczny kształt młodego drzewa .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_heterophylla]]> <![CDATA[Araucaria Cunninghamii]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16718 Wed, 14 Jan 2026 23:47:58 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16718
.jpg 11.jpg Rozmiar: 49,91 KB  Pobrań: 45
.jpg 12.jpg Rozmiar: 38,36 KB  Pobrań: 38

.jpg 13.jpg Rozmiar: 39,79 KB  Pobrań: 43
.jpg 14.jpg Rozmiar: 64,94 KB  Pobrań: 39

.jpg 15.jpg Rozmiar: 33,53 KB  Pobrań: 39
.jpg 16.jpg Rozmiar: 35,82 KB  Pobrań: 38

.jpg 17.jpg Rozmiar: 29,35 KB  Pobrań: 41
.jpg 18.jpg Rozmiar: 45,12 KB  Pobrań: 39

Araucaria Cunninghamii
Araucaria Cunninghamii to gatunek Araucaria znany jako Hoop Pine. 
Inne rzadziej uzywane nazwy to Colonial Pine, Queensland Pine, Dorrigo Pine, Moreton Bay Pine and Richmond River Pine
Nazwa naukowa honoruje botanika i odkrywcę Allana Cunninghama , który zebrał pierwsze okazy w latach dwudziestych XIX wieku.

Istnieją dwie odmiany:
Araucaria Cunninghamii var. Cunninghamii – Australia, od północno-wschodniej Nowej Południowej Walii do środkowo-wschodniej części Queensland , na wysokości 0–1000 m n.p.m.
Araucaria Cunninghamii var. Papuana – Nowa Gwinea, w górach Papui-Nowej Gwinei i w Irian Jaya , Indonezja , na wysokości 100–2700 m n.p.m.

Gatunek ten występuje w suchych lasach deszczowych Nowej Południowej Walii i Queenslandu oraz Nowej Gwinei 
Drzewa te mogą żyć do 450 lat i osiągać wysokość 60 metrów. 
Kora jest szorstka, naturalnie pęka i łatwo się łuszczy.
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_cunninghamii]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 49,91 KB  Pobrań: 45
.jpg 12.jpg Rozmiar: 38,36 KB  Pobrań: 38

.jpg 13.jpg Rozmiar: 39,79 KB  Pobrań: 43
.jpg 14.jpg Rozmiar: 64,94 KB  Pobrań: 39

.jpg 15.jpg Rozmiar: 33,53 KB  Pobrań: 39
.jpg 16.jpg Rozmiar: 35,82 KB  Pobrań: 38

.jpg 17.jpg Rozmiar: 29,35 KB  Pobrań: 41
.jpg 18.jpg Rozmiar: 45,12 KB  Pobrań: 39

Araucaria Cunninghamii
Araucaria Cunninghamii to gatunek Araucaria znany jako Hoop Pine. 
Inne rzadziej uzywane nazwy to Colonial Pine, Queensland Pine, Dorrigo Pine, Moreton Bay Pine and Richmond River Pine
Nazwa naukowa honoruje botanika i odkrywcę Allana Cunninghama , który zebrał pierwsze okazy w latach dwudziestych XIX wieku.

Istnieją dwie odmiany:
Araucaria Cunninghamii var. Cunninghamii – Australia, od północno-wschodniej Nowej Południowej Walii do środkowo-wschodniej części Queensland , na wysokości 0–1000 m n.p.m.
Araucaria Cunninghamii var. Papuana – Nowa Gwinea, w górach Papui-Nowej Gwinei i w Irian Jaya , Indonezja , na wysokości 100–2700 m n.p.m.

Gatunek ten występuje w suchych lasach deszczowych Nowej Południowej Walii i Queenslandu oraz Nowej Gwinei 
Drzewa te mogą żyć do 450 lat i osiągać wysokość 60 metrów. 
Kora jest szorstka, naturalnie pęka i łatwo się łuszczy.
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_cunninghamii]]> <![CDATA[Araucaria Columnaris]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16717 Wed, 14 Jan 2026 22:16:53 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16717
.jpg 11.jpg Rozmiar: 23,23 KB  Pobrań: 41
.jpg 12.jpg Rozmiar: 25,66 KB  Pobrań: 41

.jpg 13.jpg Rozmiar: 21,11 KB  Pobrań: 41
.jpg 14.jpg Rozmiar: 22,83 KB  Pobrań: 40

.jpg 15.jpg Rozmiar: 19,55 KB  Pobrań: 39
.jpg 16.jpg Rozmiar: 29,58 KB  Pobrań: 40

Araucaria Columnaris
Araucaria Columnaris, Coral Reef Araucaria, Cook Pine (or Cook's pine), New Caledonia Pine, Cook Araucaria, or Columnar Araucaria, – gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych 

Drzewo to jest endemiczne dla Nowej Kaledonii, regionu Melanezji na Pacyfiku .
Po raz pierwszy sklasyfikował ją Johann Reinhold Forster , botanik podczas drugiej wyprawy kapitana Jamesa Cooka, której celem było opłynięcie kuli ziemskiej jak najdalej na południe. 
Nazwa pochodzi bezpośrednio od nazwiska Cooka, a nie od Wysp Cooka

Araucaria Columnaris to charakterystyczne wąskostożkowe drzewo dorastające do 60 m (200 stóp) wysokości w swoim naturalnym środowisku. 
Drzewa mają smukłą, iglicowatą koronę. 
Kształt młodych drzew bardzo przypomina A. Heterophylla

Badanie przeprowadzone w 2017 r. wykazało, że pochylenie drzew zależy od półkuli, na której rosną – na równiku rosną pionowo, ale na półkuli północnej przechylają się na południe, a na półkuli południowej na północ.

Jest uprawiany w ogrodach i przestrzeniach publicznych w Queensland i stanie Wiktoria w Australii, północnej Nowej Zelandii, południowej Kalifornii, Portoryko, Meksyku, Indiach, Filipinach, na Hawajach, w południowej Brazylii, Singapurze i południowo-wschodniej Brazylii
Wiele „ sosen z wyspy Norfolk ”, które rosną na Hawajach, w tym ich potomków wykorzystywanych jako rośliny ozdobne w doniczkach na kontynentalnych Stanach Zjednoczonych, to w rzeczywistości A. Columnaris, ponieważ te dwa gatunki zostały pomylone po wprowadzeniu.
Najgrubszy odnotowany okaz ozdobny w Ulupalakua, Maui, na Hawajach ma zaledwie 1,2 m (3 stopy 11 cali) średnicy na wysokości piersi
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_columnaris]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 23,23 KB  Pobrań: 41
.jpg 12.jpg Rozmiar: 25,66 KB  Pobrań: 41

.jpg 13.jpg Rozmiar: 21,11 KB  Pobrań: 41
.jpg 14.jpg Rozmiar: 22,83 KB  Pobrań: 40

.jpg 15.jpg Rozmiar: 19,55 KB  Pobrań: 39
.jpg 16.jpg Rozmiar: 29,58 KB  Pobrań: 40

Araucaria Columnaris
Araucaria Columnaris, Coral Reef Araucaria, Cook Pine (or Cook's pine), New Caledonia Pine, Cook Araucaria, or Columnar Araucaria, – gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych 

Drzewo to jest endemiczne dla Nowej Kaledonii, regionu Melanezji na Pacyfiku .
Po raz pierwszy sklasyfikował ją Johann Reinhold Forster , botanik podczas drugiej wyprawy kapitana Jamesa Cooka, której celem było opłynięcie kuli ziemskiej jak najdalej na południe. 
Nazwa pochodzi bezpośrednio od nazwiska Cooka, a nie od Wysp Cooka

Araucaria Columnaris to charakterystyczne wąskostożkowe drzewo dorastające do 60 m (200 stóp) wysokości w swoim naturalnym środowisku. 
Drzewa mają smukłą, iglicowatą koronę. 
Kształt młodych drzew bardzo przypomina A. Heterophylla

Badanie przeprowadzone w 2017 r. wykazało, że pochylenie drzew zależy od półkuli, na której rosną – na równiku rosną pionowo, ale na półkuli północnej przechylają się na południe, a na półkuli południowej na północ.

Jest uprawiany w ogrodach i przestrzeniach publicznych w Queensland i stanie Wiktoria w Australii, północnej Nowej Zelandii, południowej Kalifornii, Portoryko, Meksyku, Indiach, Filipinach, na Hawajach, w południowej Brazylii, Singapurze i południowo-wschodniej Brazylii
Wiele „ sosen z wyspy Norfolk ”, które rosną na Hawajach, w tym ich potomków wykorzystywanych jako rośliny ozdobne w doniczkach na kontynentalnych Stanach Zjednoczonych, to w rzeczywistości A. Columnaris, ponieważ te dwa gatunki zostały pomylone po wprowadzeniu.
Najgrubszy odnotowany okaz ozdobny w Ulupalakua, Maui, na Hawajach ma zaledwie 1,2 m (3 stopy 11 cali) średnicy na wysokości piersi
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_columnaris]]> <![CDATA[Araucaria Bidwillii]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16715 Wed, 14 Jan 2026 17:39:59 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16715
.jpg 11.jpg Rozmiar: 22,39 KB  Pobrań: 41
.jpg 12.jpg Rozmiar: 20,47 KB  Pobrań: 42

.jpg 13.jpg Rozmiar: 35,41 KB  Pobrań: 36
.jpg 14.jpg Rozmiar: 28,38 KB  Pobrań: 38

Araucaria Bidwillii
Araucaria Bidwillii, powszechnie znana jako Sosna Bunya ( / ˈbʌnjə / ), Banya lub Bunya-Bunya, to duże, wiecznie zielone drzewo iglaste z rodziny araukariowatych, które jest endemiczne dla Australii
Jego naturalny zasięg to południowo-wschodni Queensland z dwiema bardzo małymi, rozłącznymi populacjami w północno-wschodnim Queenslandzie, wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO Wet Tropics 
Istnieje wiele posadzonych okazów na Atherton Tableland, w Nowej Południowej Walii i wokół obszaru metropolitalnego Perth, a także było szeroko sadzone w innych częściach świata. 
Są to bardzo wysokie drzewa - najwyższy żyjący osobnik znajduje się w Parku Narodowym Gór Bunya i został zgłoszony przez Roberta Van Pelta w styczniu 2003 r. jako mający 51,5 m (169 stóp) wysokości.

Gatunek ten został opisany przez angielskiego botanika Williama Jacksona Hookera w 1843 roku, na podstawie materiału zebranego w paśmie wzgórz „Mount Brisbane range of hills, 70 miles NW of Moreton Bay” przez Johna Carne Bidwilla w 1842 roku. : 498  Hooker stwierdza w swojej pracy, że Bidwill zabrał do Anglii „nie tylko gałęzie, szyszki i kwiaty męskie, ale także zdrową, młodą, żywą roślinę”, gdzie Hooker przystąpił do opisywania nowego gatunku, a jego praca (zatytułowana „Ilustracja i opis nowego gatunku Araucaria z Moreton Bay, New Holland”) została opublikowana w jego własnym czasopiśmie London Journal of Botany .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_bidwillii]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 22,39 KB  Pobrań: 41
.jpg 12.jpg Rozmiar: 20,47 KB  Pobrań: 42

.jpg 13.jpg Rozmiar: 35,41 KB  Pobrań: 36
.jpg 14.jpg Rozmiar: 28,38 KB  Pobrań: 38

Araucaria Bidwillii
Araucaria Bidwillii, powszechnie znana jako Sosna Bunya ( / ˈbʌnjə / ), Banya lub Bunya-Bunya, to duże, wiecznie zielone drzewo iglaste z rodziny araukariowatych, które jest endemiczne dla Australii
Jego naturalny zasięg to południowo-wschodni Queensland z dwiema bardzo małymi, rozłącznymi populacjami w północno-wschodnim Queenslandzie, wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO Wet Tropics 
Istnieje wiele posadzonych okazów na Atherton Tableland, w Nowej Południowej Walii i wokół obszaru metropolitalnego Perth, a także było szeroko sadzone w innych częściach świata. 
Są to bardzo wysokie drzewa - najwyższy żyjący osobnik znajduje się w Parku Narodowym Gór Bunya i został zgłoszony przez Roberta Van Pelta w styczniu 2003 r. jako mający 51,5 m (169 stóp) wysokości.

Gatunek ten został opisany przez angielskiego botanika Williama Jacksona Hookera w 1843 roku, na podstawie materiału zebranego w paśmie wzgórz „Mount Brisbane range of hills, 70 miles NW of Moreton Bay” przez Johna Carne Bidwilla w 1842 roku. : 498  Hooker stwierdza w swojej pracy, że Bidwill zabrał do Anglii „nie tylko gałęzie, szyszki i kwiaty męskie, ale także zdrową, młodą, żywą roślinę”, gdzie Hooker przystąpił do opisywania nowego gatunku, a jego praca (zatytułowana „Ilustracja i opis nowego gatunku Araucaria z Moreton Bay, New Holland”) została opublikowana w jego własnym czasopiśmie London Journal of Botany .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_bidwillii]]> <![CDATA[Araucaria Angustifolia]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16714 Wed, 14 Jan 2026 12:36:17 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16714
.jpg 11.jpg Rozmiar: 20,23 KB  Pobrań: 36
.jpg 12.jpg Rozmiar: 17,03 KB  Pobrań: 37

.jpg 13.jpg Rozmiar: 25,41 KB  Pobrań: 36
.jpg 14.jpg Rozmiar: 34,84 KB  Pobrań: 35

Araucaria Angustifolia
Araucaria Angustifolia, the Paraná Pine, Brazilian Pine or Candelabra Tree, to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem z rodzaju Araucaria 
Chociaż w różnych językach zwyczajowe nazwy gatunku określają go jako „ sosnę ”, nie należy on do rodzaju Pinus .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_angustifolia
Występowanie: 
Centrum występowania znajduje się w południowej Brazylii, w stanach Paraná, Santa Catarina i Rio Grande do Sul, a na północ sięga aż do stanu Minas Gerais
Zasięg obejmuje również obszary przygraniczne Argentyny i Paragwaju.
Ekologia: 
Tworzy lasy w wilgotnym klimacie subtropikalnym, gdzie średnie temperatury sięgają 17–22°C w najcieplejszym okresie i 8–12°C w najzimniejszym; mogą nawet spaść poniżej zera. 
Opady wynoszą tu 1500–2000 mm rocznie. 
Miejscowości położone są na wysokości 500–2300 m n.p.m.
Opis: 
Krępe drzewo dwupienne, dorastające do wysokości 25–35(–50) m; korona stożkowata; pień prosty, dorastający do średnicy około 1 m; gałęzie ułożone są w okółkach (zwykle 4–8) i skierowane poziomo lub nieco ukośnie ku górze; kora czerwonawa, drobno łuskowata. Liście ułożone są głównie na końcach gałęzi, igłowate do lancetowatych, 3–6 cm długości i 0,5–1 cm szerokości, zielone do szarozielonych, kielowane od spodu, zakończone ostrym czubkiem; na płodnych gałęziach są krótsze i gęstsze. 
Szyszki męskie są cylindryczne, 10–18 cm długości i 1,5–2,5 cm szerokości, z łuskami przypominającymi dach. 
Szyszki żeńskie są szerokojajowate, mają 18–25 cm długości, ważą do 1 kg, kasztanowobrązowe, zbudowane ze 100–150 łusek z długim, zakrzywionym pępkiem. Nasiona mają do 5 cm długości i 0,8–2 cm szerokości, wąskoskrzydłe.
Zagrożenia i ochrona: 
Czerwona Lista IUCN (2013) klasyfikuje gatunek jako krytycznie zagrożony (CR). Głównym powodem jest rozległe zniszczenie rodzimych drzewostanów, z których około 97% zniknęło od 1900 roku; nadmierny zbiór nasion zagraża spontanicznej regeneracji.
Zastosowanie: 
Nasiona są popularnym, tradycyjnym przysmakiem, którego rocznie zbiera się ponad 3000 ton. 
Drewno jest wysokiej jakości (wykorzystywane w budowie statków), a w przeszłości wycinano rozległe lasy w celu jego pozyskania.
https://botany.cz/cs/araucaria-angustifolia/]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 20,23 KB  Pobrań: 36
.jpg 12.jpg Rozmiar: 17,03 KB  Pobrań: 37

.jpg 13.jpg Rozmiar: 25,41 KB  Pobrań: 36
.jpg 14.jpg Rozmiar: 34,84 KB  Pobrań: 35

Araucaria Angustifolia
Araucaria Angustifolia, the Paraná Pine, Brazilian Pine or Candelabra Tree, to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem z rodzaju Araucaria 
Chociaż w różnych językach zwyczajowe nazwy gatunku określają go jako „ sosnę ”, nie należy on do rodzaju Pinus .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_angustifolia
Występowanie: 
Centrum występowania znajduje się w południowej Brazylii, w stanach Paraná, Santa Catarina i Rio Grande do Sul, a na północ sięga aż do stanu Minas Gerais
Zasięg obejmuje również obszary przygraniczne Argentyny i Paragwaju.
Ekologia: 
Tworzy lasy w wilgotnym klimacie subtropikalnym, gdzie średnie temperatury sięgają 17–22°C w najcieplejszym okresie i 8–12°C w najzimniejszym; mogą nawet spaść poniżej zera. 
Opady wynoszą tu 1500–2000 mm rocznie. 
Miejscowości położone są na wysokości 500–2300 m n.p.m.
Opis: 
Krępe drzewo dwupienne, dorastające do wysokości 25–35(–50) m; korona stożkowata; pień prosty, dorastający do średnicy około 1 m; gałęzie ułożone są w okółkach (zwykle 4–8) i skierowane poziomo lub nieco ukośnie ku górze; kora czerwonawa, drobno łuskowata. Liście ułożone są głównie na końcach gałęzi, igłowate do lancetowatych, 3–6 cm długości i 0,5–1 cm szerokości, zielone do szarozielonych, kielowane od spodu, zakończone ostrym czubkiem; na płodnych gałęziach są krótsze i gęstsze. 
Szyszki męskie są cylindryczne, 10–18 cm długości i 1,5–2,5 cm szerokości, z łuskami przypominającymi dach. 
Szyszki żeńskie są szerokojajowate, mają 18–25 cm długości, ważą do 1 kg, kasztanowobrązowe, zbudowane ze 100–150 łusek z długim, zakrzywionym pępkiem. Nasiona mają do 5 cm długości i 0,8–2 cm szerokości, wąskoskrzydłe.
Zagrożenia i ochrona: 
Czerwona Lista IUCN (2013) klasyfikuje gatunek jako krytycznie zagrożony (CR). Głównym powodem jest rozległe zniszczenie rodzimych drzewostanów, z których około 97% zniknęło od 1900 roku; nadmierny zbiór nasion zagraża spontanicznej regeneracji.
Zastosowanie: 
Nasiona są popularnym, tradycyjnym przysmakiem, którego rocznie zbiera się ponad 3000 ton. 
Drewno jest wysokiej jakości (wykorzystywane w budowie statków), a w przeszłości wycinano rozległe lasy w celu jego pozyskania.
https://botany.cz/cs/araucaria-angustifolia/]]> <![CDATA[Araukaria]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16713 Wed, 14 Jan 2026 12:26:04 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16713
.jpg 11.jpg Rozmiar: 24,44 KB  Pobrań: 43

Araukaria
Araucaria ( / æ r ɔː ˈ k ɛər i ə / ; oryginalna wymowa: [a.ɾawˈka. ɾja]) to rodzaj wiecznie zielonych drzew iglastych z rodziny araukariowatych 
Chociaż obecnie występują głównie na półkuli południowej, w okresie jurajskim i kredowym były szeroko rozprzestrzenione. 
Istnieje 20  współczesnych gatunków w Nowej Kaledonii (gdzie 14 gatunków jest endemicznych, patrz Araucaria Nowokaledońska ), wschodniej Australii (w tym Wyspa Norfolk ), Nowej Gwinei , Argentynie , Brazylii , Chile i Urugwaju .

Rodzaj ten jest znany wielu osobom jako rodzaj charakterystycznej chilijskiej sosny lub drzewa Araukarii ( Araucaria Araucana )
Nie istnieje odrębna nazwa potoczna dla tego rodzaju. 
Wiele gatunków nazywa się „Sosnami”, chociaż są one jedynie dalekimi krewnymi sosen właściwych, należących do rodzaju Pinus .

Araukaria to głównie duże drzewa o masywnym, wyprostowanym pniu, osiągające wysokość od 5 do 80 metrów (16–262 stóp). 
Poziome, rozłożyste gałęzie rosną w okółkach i są pokryte skórzastymi lub iglastymi liśćmi . 
U niektórych gatunków liście są wąskie, w kształcie szydła i lancetowate, ledwo na siebie zachodzące; u innych są szerokie i płaskie, szeroko na siebie zachodzące.
Drzewa te są przeważnie rozdzielnopłciowe, a szyszki męskie i żeńskie występują na oddzielnych drzewach, choć sporadycznie zdarzają się osobniki jednopienne lub zmieniające płeć z czasem.
Szyszki żeńskie, zwykle wysoko na szczycie drzewa, są kuliste i różnią się wielkością u różnych gatunków, od 7 do 25 centymetrów (od 3 do 10 cali) średnicy. 
Zawierają 80–200 dużych jadalnych nasion, podobnych do orzeszków piniowych, choć większych. 
Szyszki męskie są mniejsze, 4–10 cm ( 1+Długość 1 ⁄ 2 – 4 cali, kształt wąski lub szeroki, cylindryczny iszerokość 1,5–5 cm ( 1 ⁄ 2 – 2 cale).

Nazwa rodzaju pochodzi od hiszpańskiego egzonimu Araucano („z Arauco ”) stosowanego do Mapuche z południowo-środkowego Chile i południowo-zachodniej Argentyny , których terytorium obejmuje naturalne stanowiska gatunku z tego rodzaju zidentyfikowanego jako A. Araucana ;
 Mapuche nazywają go pewen i uważają za święty. 
Niektórzy Mapuche żyjący w Andach nazywają siebie Pewenche („ludźmi pewen ” ), ponieważ tradycyjnie intensywnie zbierali nasiona na pożywienie.
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 24,44 KB  Pobrań: 43

Araukaria
Araucaria ( / æ r ɔː ˈ k ɛər i ə / ; oryginalna wymowa: [a.ɾawˈka. ɾja]) to rodzaj wiecznie zielonych drzew iglastych z rodziny araukariowatych 
Chociaż obecnie występują głównie na półkuli południowej, w okresie jurajskim i kredowym były szeroko rozprzestrzenione. 
Istnieje 20  współczesnych gatunków w Nowej Kaledonii (gdzie 14 gatunków jest endemicznych, patrz Araucaria Nowokaledońska ), wschodniej Australii (w tym Wyspa Norfolk ), Nowej Gwinei , Argentynie , Brazylii , Chile i Urugwaju .

Rodzaj ten jest znany wielu osobom jako rodzaj charakterystycznej chilijskiej sosny lub drzewa Araukarii ( Araucaria Araucana )
Nie istnieje odrębna nazwa potoczna dla tego rodzaju. 
Wiele gatunków nazywa się „Sosnami”, chociaż są one jedynie dalekimi krewnymi sosen właściwych, należących do rodzaju Pinus .

Araukaria to głównie duże drzewa o masywnym, wyprostowanym pniu, osiągające wysokość od 5 do 80 metrów (16–262 stóp). 
Poziome, rozłożyste gałęzie rosną w okółkach i są pokryte skórzastymi lub iglastymi liśćmi . 
U niektórych gatunków liście są wąskie, w kształcie szydła i lancetowate, ledwo na siebie zachodzące; u innych są szerokie i płaskie, szeroko na siebie zachodzące.
Drzewa te są przeważnie rozdzielnopłciowe, a szyszki męskie i żeńskie występują na oddzielnych drzewach, choć sporadycznie zdarzają się osobniki jednopienne lub zmieniające płeć z czasem.
Szyszki żeńskie, zwykle wysoko na szczycie drzewa, są kuliste i różnią się wielkością u różnych gatunków, od 7 do 25 centymetrów (od 3 do 10 cali) średnicy. 
Zawierają 80–200 dużych jadalnych nasion, podobnych do orzeszków piniowych, choć większych. 
Szyszki męskie są mniejsze, 4–10 cm ( 1+Długość 1 ⁄ 2 – 4 cali, kształt wąski lub szeroki, cylindryczny iszerokość 1,5–5 cm ( 1 ⁄ 2 – 2 cale).

Nazwa rodzaju pochodzi od hiszpańskiego egzonimu Araucano („z Arauco ”) stosowanego do Mapuche z południowo-środkowego Chile i południowo-zachodniej Argentyny , których terytorium obejmuje naturalne stanowiska gatunku z tego rodzaju zidentyfikowanego jako A. Araucana ;
 Mapuche nazywają go pewen i uważają za święty. 
Niektórzy Mapuche żyjący w Andach nazywają siebie Pewenche („ludźmi pewen ” ), ponieważ tradycyjnie intensywnie zbierali nasiona na pożywienie.
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria]]> <![CDATA[Araucaria Araucana]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16712 Tue, 13 Jan 2026 23:18:32 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16712
.jpg 11.jpg Rozmiar: 47,56 KB  Pobrań: 39
.jpg 12.jpg Rozmiar: 59,16 KB  Pobrań: 37

.jpg 13.jpg Rozmiar: 57,01 KB  Pobrań: 37
.jpg 14.jpg Rozmiar: 38,83 KB  Pobrań: 39

Araucaria Araucana
Powszechnie nazywana Pewen, Monkey-Puzzle, to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny araukariowatych , osiągające wysokość 30–40 m (98–131 stóp) i średnicę pnia 1–1,5 m (3,3–4,9 stopy). 
Pochodząca z centralnej i południowej części Chile oraz zachodniej Argentyny, jest najwytrzymalszym gatunkiem z rodzaju drzew iglastych Araucaria

Ze względu na powszechność podobnych gatunków w starożytnej prehistorii, jest on czasami nazywany „ żywą skamieniałością ”. 
Jest to również oficjalne drzewo Chile i sąsiedniej argentyńskiej prowincji Neuquén 
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) zmieniła jego status ochrony na „zagrożony” w 2013 roku, ponieważ wycinka lasów, pożary lasów i wypas spowodowały spadek jego populacji.

Występowanie:
 Gatunek z południowo-zachodniej Ameryki Południowej 
Centrum zasięgu znajduje się w Chile, gdzie rośnie mniej więcej między 37. a 40. równoleżnikiem; zasięg sięga jedynie w bardzo ograniczonym zakresie do sąsiedniej Argentyny. Całkowita powierzchnia zasięgu nie przekracza 4000 km² .
Ekologia: 
Siedlisko: dość wilgotne lasy podgórskie i górskie na obszarze o klimacie oceanicznym, towarzyszące zarówno starym bazom geologicznym, jak i młodym osadom wulkanicznym. Populacje chilijskie występują na obszarach o rocznych opadach 2000–3000 mm, populacje argentyńskie na obszarach suchszych (1000–1500 mm rocznie). 
Wytrzymuje temperatury do -12°C, w pewnych warunkach do -20°C. 
Znane stanowiska znajdują się na wysokości 600–1800 m n.p.m. 
Szyszki dojrzewają po 22–24 miesiącach, rozpadając się na drzewie.
Opis: 
Zwykle dwupienne, wyjątkowo jednopienne drzewo dorastające do 40(–50) m wysokości, z pniem o średnicy do 2,5 m; szarobrązowa kora o grubości do 15 cm, rozpadająca się na sześciokątne płytki; żywica jest bezbarwna, w powietrzu biała. 
Liście są wytwarzane na gałązkach o długości do 1 m i grubości 6–9 cm, ułożone dachowato, siedzące, jajowate do lancetowatych, 2,5–6 cm długości i 1,5–3 cm szerokości, skórzaste, zaostrzone na szczycie i zakończone szpicem, utrzymują się na drzewie przez 10–15 lat. 
Szyszki męskie są cylindryczne, 8–15 cm długości i 4–5 cm szerokości. 
Szyszki żeńskie są kuliste, 15–20 cm średnicy i ważą 3–4 kg, składają się ze 120–180 łusek nasiennych o długości 4–6 cm; 
Na każdej łusce tworzy się tylko jeden zalążek. 
Nasiona mają 4–5 cm długości i około 1,5 cm szerokości, są brązowe i mają 2 małe skrzydełka.
Zagrożenie i ochrona: 
Gatunek ten jest chroniony międzynarodowymi konwencjami ( CITES ) i znajduje się na liście gatunków zagrożonych (VU) IUCN. 
Jest drzewem narodowym Chile.
https://botany.cz/cs/araucaria-araucana/
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_araucana]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 47,56 KB  Pobrań: 39
.jpg 12.jpg Rozmiar: 59,16 KB  Pobrań: 37

.jpg 13.jpg Rozmiar: 57,01 KB  Pobrań: 37
.jpg 14.jpg Rozmiar: 38,83 KB  Pobrań: 39

Araucaria Araucana
Powszechnie nazywana Pewen, Monkey-Puzzle, to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny araukariowatych , osiągające wysokość 30–40 m (98–131 stóp) i średnicę pnia 1–1,5 m (3,3–4,9 stopy). 
Pochodząca z centralnej i południowej części Chile oraz zachodniej Argentyny, jest najwytrzymalszym gatunkiem z rodzaju drzew iglastych Araucaria

Ze względu na powszechność podobnych gatunków w starożytnej prehistorii, jest on czasami nazywany „ żywą skamieniałością ”. 
Jest to również oficjalne drzewo Chile i sąsiedniej argentyńskiej prowincji Neuquén 
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) zmieniła jego status ochrony na „zagrożony” w 2013 roku, ponieważ wycinka lasów, pożary lasów i wypas spowodowały spadek jego populacji.

Występowanie:
 Gatunek z południowo-zachodniej Ameryki Południowej 
Centrum zasięgu znajduje się w Chile, gdzie rośnie mniej więcej między 37. a 40. równoleżnikiem; zasięg sięga jedynie w bardzo ograniczonym zakresie do sąsiedniej Argentyny. Całkowita powierzchnia zasięgu nie przekracza 4000 km² .
Ekologia: 
Siedlisko: dość wilgotne lasy podgórskie i górskie na obszarze o klimacie oceanicznym, towarzyszące zarówno starym bazom geologicznym, jak i młodym osadom wulkanicznym. Populacje chilijskie występują na obszarach o rocznych opadach 2000–3000 mm, populacje argentyńskie na obszarach suchszych (1000–1500 mm rocznie). 
Wytrzymuje temperatury do -12°C, w pewnych warunkach do -20°C. 
Znane stanowiska znajdują się na wysokości 600–1800 m n.p.m. 
Szyszki dojrzewają po 22–24 miesiącach, rozpadając się na drzewie.
Opis: 
Zwykle dwupienne, wyjątkowo jednopienne drzewo dorastające do 40(–50) m wysokości, z pniem o średnicy do 2,5 m; szarobrązowa kora o grubości do 15 cm, rozpadająca się na sześciokątne płytki; żywica jest bezbarwna, w powietrzu biała. 
Liście są wytwarzane na gałązkach o długości do 1 m i grubości 6–9 cm, ułożone dachowato, siedzące, jajowate do lancetowatych, 2,5–6 cm długości i 1,5–3 cm szerokości, skórzaste, zaostrzone na szczycie i zakończone szpicem, utrzymują się na drzewie przez 10–15 lat. 
Szyszki męskie są cylindryczne, 8–15 cm długości i 4–5 cm szerokości. 
Szyszki żeńskie są kuliste, 15–20 cm średnicy i ważą 3–4 kg, składają się ze 120–180 łusek nasiennych o długości 4–6 cm; 
Na każdej łusce tworzy się tylko jeden zalążek. 
Nasiona mają 4–5 cm długości i około 1,5 cm szerokości, są brązowe i mają 2 małe skrzydełka.
Zagrożenie i ochrona: 
Gatunek ten jest chroniony międzynarodowymi konwencjami ( CITES ) i znajduje się na liście gatunków zagrożonych (VU) IUCN. 
Jest drzewem narodowym Chile.
https://botany.cz/cs/araucaria-araucana/
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_araucana]]> <![CDATA[Bożodrzew]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16228 Thu, 15 May 2025 17:12:35 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16228
.jpg 11.jpg Rozmiar: 27,18 KB  Pobrań: 75

Bożodrzew-Ailanthus
Rodzaj roślin z rodziny biegunecznikowatych (Simarubaceae). 
Obejmuje 7 gatunków występujących w tropikalnej Azji i Australii
Bożodrzew Gruczołowaty jest szeroko rozpowszechniony jako gatunek sadzony na terenach zieleni i wzdłuż dróg
W wielu obszarach gatunek inwazyjny, także w Polsce[7].

Morfologia
Pokrój
Drzewa osiągające do 30 m. 
Korowina szara 
Młode pędy omszone

Liście
Ulistnienie skrętoległe, złożone nieparzystopierzasto z 11–35 listkami. 
Poszczególne listki wyrastają w niemal naprzeciwległych parach. 
Blaszka ich jest cienka do skórzastej, całobrzega do piłkowanej, wierzchołek zaostrzony

Kwiaty
Drobne, jedno- i obupłciowe, zebrane w gęste, rozgałęzione kwiatostany na końcach pędów. 
Kielich pięcio-, rzadziej sześciodziałkowy. 
Korona z pięcioma, rzadziej sześcioma białawymi płatkami. pręcików jest od 2 do 5 w kwiatach obupłciowych i do 10 w kwiatach jednopłciowych. 
Zalążnia pięciokomorowa z pięcioma szyjkami słupków. 
W każdej komorze zalążni rozwija się pojedynczy zalążek
Owoce
Skrzydlaki z centralnie umieszczonym nasionem, powstające w wyniku rozpadu zalążni na poszczególne owocolistki

Wybrane gatunki
Liczba żyjących gatunków jest kwestionowana, niektóre organy uznają do dziesięciu gatunków, podczas gdy inne uznają sześć lub mniej. 
Gatunki obejmują:
*Ailanthus Altissima (Mill.) Swingle (drzewo niebieskie, syn. A. vilmoriniana Dode [ 4 ] ) – północne i centralne Chiny kontynentalne, Tajwan. 
Gatunek inwazyjny w Ameryce Północnej, Europie, Wielkiej Brytanii i Australii. 
Stanowi centralną metaforę w książce A Tree Grows in Brooklyn .

*Ailanthus Excelsa Roxb. – Indie i Sri Lanka
*Ailanthus Fordii Noot. – Chiny
*Ailanthus Integrifolia Lam. – Nowa Gwinea i Queensland w Australii
*Ailanthus Triphysa (Dennst.) Alston (biały siris syn. A. malabarica [ 7 ] ) – Indie, Azja Południowo-Wschodnia i Australia
*Ailanthus vietnamensis H.V.Sam & Noot. – Wietnam

Jedwabnik Ailanthus ( Samia cynthia ), żyje na liściach Ailanthus i wytwarza jedwab trwalszy i tańszy niż jedwab morwowy, ale gorszy pod względem delikatności i połysku. 
Ten ćma został sprowadzony do wschodnich Stanów Zjednoczonych i jest powszechny w pobliżu wielu miast; ma około 12 cm średnicy, kątowane skrzydła i jest koloru oliwkowo-brązowego z białymi znaczeniami. 
Inne motyle, których larwy żywią się Ailanthus , to Endoclita malabaricus i Atteva aurea (powszechnie znana jako ćma Ailanthus webworm)
https://en.wikipedia.org/wiki/Ailanthus]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 27,18 KB  Pobrań: 75

Bożodrzew-Ailanthus
Rodzaj roślin z rodziny biegunecznikowatych (Simarubaceae). 
Obejmuje 7 gatunków występujących w tropikalnej Azji i Australii
Bożodrzew Gruczołowaty jest szeroko rozpowszechniony jako gatunek sadzony na terenach zieleni i wzdłuż dróg
W wielu obszarach gatunek inwazyjny, także w Polsce[7].

Morfologia
Pokrój
Drzewa osiągające do 30 m. 
Korowina szara 
Młode pędy omszone

Liście
Ulistnienie skrętoległe, złożone nieparzystopierzasto z 11–35 listkami. 
Poszczególne listki wyrastają w niemal naprzeciwległych parach. 
Blaszka ich jest cienka do skórzastej, całobrzega do piłkowanej, wierzchołek zaostrzony

Kwiaty
Drobne, jedno- i obupłciowe, zebrane w gęste, rozgałęzione kwiatostany na końcach pędów. 
Kielich pięcio-, rzadziej sześciodziałkowy. 
Korona z pięcioma, rzadziej sześcioma białawymi płatkami. pręcików jest od 2 do 5 w kwiatach obupłciowych i do 10 w kwiatach jednopłciowych. 
Zalążnia pięciokomorowa z pięcioma szyjkami słupków. 
W każdej komorze zalążni rozwija się pojedynczy zalążek
Owoce
Skrzydlaki z centralnie umieszczonym nasionem, powstające w wyniku rozpadu zalążni na poszczególne owocolistki

Wybrane gatunki
Liczba żyjących gatunków jest kwestionowana, niektóre organy uznają do dziesięciu gatunków, podczas gdy inne uznają sześć lub mniej. 
Gatunki obejmują:
*Ailanthus Altissima (Mill.) Swingle (drzewo niebieskie, syn. A. vilmoriniana Dode [ 4 ] ) – północne i centralne Chiny kontynentalne, Tajwan. 
Gatunek inwazyjny w Ameryce Północnej, Europie, Wielkiej Brytanii i Australii. 
Stanowi centralną metaforę w książce A Tree Grows in Brooklyn .

*Ailanthus Excelsa Roxb. – Indie i Sri Lanka
*Ailanthus Fordii Noot. – Chiny
*Ailanthus Integrifolia Lam. – Nowa Gwinea i Queensland w Australii
*Ailanthus Triphysa (Dennst.) Alston (biały siris syn. A. malabarica [ 7 ] ) – Indie, Azja Południowo-Wschodnia i Australia
*Ailanthus vietnamensis H.V.Sam & Noot. – Wietnam

Jedwabnik Ailanthus ( Samia cynthia ), żyje na liściach Ailanthus i wytwarza jedwab trwalszy i tańszy niż jedwab morwowy, ale gorszy pod względem delikatności i połysku. 
Ten ćma został sprowadzony do wschodnich Stanów Zjednoczonych i jest powszechny w pobliżu wielu miast; ma około 12 cm średnicy, kątowane skrzydła i jest koloru oliwkowo-brązowego z białymi znaczeniami. 
Inne motyle, których larwy żywią się Ailanthus , to Endoclita malabaricus i Atteva aurea (powszechnie znana jako ćma Ailanthus webworm)
https://en.wikipedia.org/wiki/Ailanthus]]> <![CDATA[Styphnolobium]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16213 Sat, 10 May 2025 10:34:06 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16213 Rodzaj roślin kwiatowych z rodziny bobowatych (Fabace
Obejmuje dziewięć gatunków małych drzew i krzewów pochodzących z Chin i obu Ameryk, od południowych Stanów Zjednoczonych po Kolumbię.
Należy do podrodziny Faboideae i dawniej był włączony do szerszej interpretacji rodzaju Sophora . 
Niedawno został przypisany do nierankingowego, monofiletycznego kladu Cladrastis 
Różnią się od rodzaju Calia (fasola mezcalbeans) tym, że mają liście zrzucające liście i kwiaty w pachowych, a nie szczytowych gronach 
Liście są pierzaste, z 9–21 listkami, a kwiaty w zwisających gronach podobnych do kwiatów robinii akacjowej
Necklacepod to potoczna nazwa roślin z tego rodzaju. 

Pierwszy raz opublikowano w Wiener Z. Kunst 3: 844 (1829)
Ten rodzaj jest akceptowany
Naturalny zasięg występowania tego rodzaju obejmuje środkowe i południowe Chiny, środkowe i południowo-wschodnie USA aż po Kolumbię.


Styphnolobium Affine (Torr. & A.Gray) Walp.
Styphnolobium Burseroides M.Sousa, Rudd & Medrano
Styphnolobium Caudatum M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Conzattii (Standl.) M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Japonicum (L.) Schott
Styphnolobium Monteviridis M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Parviflorum M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Protantherum M.Sousa & Rudd
Styphnolobium sporadicum M.Sousa & Rudd
https://en.wikipedia.org/wiki/Styphnolobium
https://powo.science.kew.org/taxon/urn:l...30023392-2]]> Rodzaj roślin kwiatowych z rodziny bobowatych (Fabace
Obejmuje dziewięć gatunków małych drzew i krzewów pochodzących z Chin i obu Ameryk, od południowych Stanów Zjednoczonych po Kolumbię.
Należy do podrodziny Faboideae i dawniej był włączony do szerszej interpretacji rodzaju Sophora . 
Niedawno został przypisany do nierankingowego, monofiletycznego kladu Cladrastis 
Różnią się od rodzaju Calia (fasola mezcalbeans) tym, że mają liście zrzucające liście i kwiaty w pachowych, a nie szczytowych gronach 
Liście są pierzaste, z 9–21 listkami, a kwiaty w zwisających gronach podobnych do kwiatów robinii akacjowej
Necklacepod to potoczna nazwa roślin z tego rodzaju. 

Pierwszy raz opublikowano w Wiener Z. Kunst 3: 844 (1829)
Ten rodzaj jest akceptowany
Naturalny zasięg występowania tego rodzaju obejmuje środkowe i południowe Chiny, środkowe i południowo-wschodnie USA aż po Kolumbię.


Styphnolobium Affine (Torr. & A.Gray) Walp.
Styphnolobium Burseroides M.Sousa, Rudd & Medrano
Styphnolobium Caudatum M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Conzattii (Standl.) M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Japonicum (L.) Schott
Styphnolobium Monteviridis M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Parviflorum M.Sousa & Rudd
Styphnolobium Protantherum M.Sousa & Rudd
Styphnolobium sporadicum M.Sousa & Rudd
https://en.wikipedia.org/wiki/Styphnolobium
https://powo.science.kew.org/taxon/urn:l...30023392-2]]> <![CDATA[Sideroxylon]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16203 Thu, 17 Apr 2025 22:36:07 +0200 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16203
.jpg 11.jpg Rozmiar: 24,16 KB  Pobrań: 69

Sideroxylon
 Rodzaj drzew z rodziny sączyńcowatych opisany jako rodzaj przez Linneusza w 1753 roku. 
Są one zbiorczo znane jako Bully Trees (drzewa łowcz) 
Nazwa rodzajowa pochodzi od greckich słów σιδηρος ( sideros ), oznaczającego „ żelazo ” i ξύλον ( xylon ), oznaczającego „drewno”. 

Dystrybucja
Rodzaj ten występuje głównie w Ameryce Północnej i Południowej, ale także w Afryce, na Madagaskarze, w południowej Azji i na różnych wyspach oceanicznych. 
Niektóre gatunki, takie jak Gum Bully (S. Lanuginosum ), S. Tenax i Kruszyna Pospolita (S. Lycioides), występują w subtropikalnych rejonach Ameryki Północnej 
Jedyny gatunek południowoafrykański, Mlecznik Biały ( S. inerme ), jest związany z trzema miejscami historycznymi, a te osobniki zostały uznane za pomniki narodowe ze względu na ich niezwykłą długowieczność.

Ekologia
Kilka gatunków stało się rzadkich z powodu wyrębu i innych form niszczenia siedlisk
(Tambalacoque ( S. Grandiflorum ) z Mauritiusa ucierpiał na skutek wyginięcia ptaków rozsiewających jego nasiona; sugerowano, że gatunek ten był całkowicie zależny od dodo Raphus cucullatus ) w tym zakresie i niemal stał się ofiarą współwyginięcia, ale nie jest to prawdą
Drzewa Bully dostarczają pożywienia larwom niektórych motyli, takich jak ćma Bumelia ( Urodus parvula ), a także kilku gatunkom chrząszczy z rodzaju Plinthocoelium , powszechnie znanych jako Bumelia Borers.

Obecnie akceptuje się 83 gatunki.
https://en.wikipedia.org/wiki/Sideroxylon]]>
.jpg 11.jpg Rozmiar: 24,16 KB  Pobrań: 69

Sideroxylon
 Rodzaj drzew z rodziny sączyńcowatych opisany jako rodzaj przez Linneusza w 1753 roku. 
Są one zbiorczo znane jako Bully Trees (drzewa łowcz) 
Nazwa rodzajowa pochodzi od greckich słów σιδηρος ( sideros ), oznaczającego „ żelazo ” i ξύλον ( xylon ), oznaczającego „drewno”. 

Dystrybucja
Rodzaj ten występuje głównie w Ameryce Północnej i Południowej, ale także w Afryce, na Madagaskarze, w południowej Azji i na różnych wyspach oceanicznych. 
Niektóre gatunki, takie jak Gum Bully (S. Lanuginosum ), S. Tenax i Kruszyna Pospolita (S. Lycioides), występują w subtropikalnych rejonach Ameryki Północnej 
Jedyny gatunek południowoafrykański, Mlecznik Biały ( S. inerme ), jest związany z trzema miejscami historycznymi, a te osobniki zostały uznane za pomniki narodowe ze względu na ich niezwykłą długowieczność.

Ekologia
Kilka gatunków stało się rzadkich z powodu wyrębu i innych form niszczenia siedlisk
(Tambalacoque ( S. Grandiflorum ) z Mauritiusa ucierpiał na skutek wyginięcia ptaków rozsiewających jego nasiona; sugerowano, że gatunek ten był całkowicie zależny od dodo Raphus cucullatus ) w tym zakresie i niemal stał się ofiarą współwyginięcia, ale nie jest to prawdą
Drzewa Bully dostarczają pożywienia larwom niektórych motyli, takich jak ćma Bumelia ( Urodus parvula ), a także kilku gatunkom chrząszczy z rodzaju Plinthocoelium , powszechnie znanych jako Bumelia Borers.

Obecnie akceptuje się 83 gatunki.
https://en.wikipedia.org/wiki/Sideroxylon]]> <![CDATA[Prunus Subgenus Prunus Cerasifera]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16128 Sat, 28 Dec 2024 00:35:25 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16128 https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...a23439.jpg
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...ii2870.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...i28927.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...i79671.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/taxa...cerasifera
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...a79637.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...ii3083.jpg
Prunus Cerasifera-Śliwa Wiśniowa, Ałycza
Gatunek rośliny z rodziny różowatych.
Pochodzi z Azji Zachodniej, Środkowej, Kaukazu i południowo-wschodniej Europy, rozprzestrzenił się także jako gatunek zawleczony w Australii i Nowej Zelandii, na Wyspach Brytyjskich, w Europie, w USA i tropikalnej Azji.
W wielu krajach świata, również w Polsce, jest uprawiany.
Niskie drzewo do 10 metrów wysokości.
Ma nieregularną, sklepioną, luźną koronę na prostym i smukłym pniu.
Młode gałązki lśniące.
Liście delikatnie piłkowane, ciemnoczerwone, purpurowe, brązowawe.
Odwrotnie jajowate lub eliptyczne, dość cienkie.
Kwiaty również czerwone.
Zazwyczaj zebrane po trzy na krótkich szypułkach.
Rozwijają się równocześnie z listnieniem lub na krótko przedtem.
Kwitnie od marca do kwietnia.
Owoc żółty do czerwonego, na długim ogonku, twardy – przypomina dużą czereśnię.
Zastosowanie
Typowa dziko rosnąca forma jest uprawiana i stosowana jako podkładka dla innych Śliw.      
Jest uprawiana jako roślina ozdobna.
Najczęściej uprawia się kultywary o czerwonych liściach.
Nadaje się też na żywopłoty, zarówno formowane, jak i nieformowane.
https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Aliwa_wi%C5%9Bniowa
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_cerasifera
https://www.inaturalist.org/taxa/55837-P...wse_photos
https://luirig.altervista.org/flora/taxa...cerasifera
https://ngaflora.com/Trees/Prunus%20cera...sifera.htm]]> https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...a23439.jpg
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...ii2870.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...i28927.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...i79671.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/flora/taxa...cerasifera
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...a79637.jpg
https://luirig.altervista.org/flora/maps...era%20Ehrh.
https://luirig.altervista.org/cpm/albums...ii3083.jpg
Prunus Cerasifera-Śliwa Wiśniowa, Ałycza
Gatunek rośliny z rodziny różowatych.
Pochodzi z Azji Zachodniej, Środkowej, Kaukazu i południowo-wschodniej Europy, rozprzestrzenił się także jako gatunek zawleczony w Australii i Nowej Zelandii, na Wyspach Brytyjskich, w Europie, w USA i tropikalnej Azji.
W wielu krajach świata, również w Polsce, jest uprawiany.
Niskie drzewo do 10 metrów wysokości.
Ma nieregularną, sklepioną, luźną koronę na prostym i smukłym pniu.
Młode gałązki lśniące.
Liście delikatnie piłkowane, ciemnoczerwone, purpurowe, brązowawe.
Odwrotnie jajowate lub eliptyczne, dość cienkie.
Kwiaty również czerwone.
Zazwyczaj zebrane po trzy na krótkich szypułkach.
Rozwijają się równocześnie z listnieniem lub na krótko przedtem.
Kwitnie od marca do kwietnia.
Owoc żółty do czerwonego, na długim ogonku, twardy – przypomina dużą czereśnię.
Zastosowanie
Typowa dziko rosnąca forma jest uprawiana i stosowana jako podkładka dla innych Śliw.      
Jest uprawiana jako roślina ozdobna.
Najczęściej uprawia się kultywary o czerwonych liściach.
Nadaje się też na żywopłoty, zarówno formowane, jak i nieformowane.
https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Aliwa_wi%C5%9Bniowa
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_cerasifera
https://www.inaturalist.org/taxa/55837-P...wse_photos
https://luirig.altervista.org/flora/taxa...cerasifera
https://ngaflora.com/Trees/Prunus%20cera...sifera.htm]]> <![CDATA[PRUNUS subgenus]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16123 Sun, 01 Dec 2024 13:02:35 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16123 <![CDATA[Prunus Subgenus Padus]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16069 Tue, 26 Nov 2024 22:23:55 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16069 Prunus Subgenus Padus
Rodzaj Padus - Czeremchy, najstarsza grupa rodzaju Prunus, obecnie zdegradowana do rangi podrodzaju, obejmuje 4 znane wcześniej rodzaje: 
*Laurocerasus)
*Maddenia)
*Padus)
*Pygeum). 
Rozległa równoległość cech morfologicznych Maddenia i Padus w obrębie podrodzaju wynika najprawdopodobniej z wielorakiego pochodzenia tych gatunków. 
Wszystkie gatunki tego podrodzaju, dla których dotychczas obliczono liczbę chromosomów, to tetraploidy (diploidy mają dwa zestawy chromosomów, tetraploidy cztery).
https://dzen.ru/a/Y_XZE9w2ykiZb17n
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_subg._Padus

Type species Prunus Pumila (Sand Cherry).
Jest podrodzajem Prunus, charakteryzującym się posiadaniem kwiatostanów groniastych . 
Padus pierwotnie był odrębnym rodzajem, ale badania genetyczne i morfologiczne wykazały, że Padus jest polifiletyczny 
Zaproponowano, że wszystkie taksony groniaste w obrębie Prunus ( Padus , Maddenia , Laurocerasus i Pygeum ) są włączone do szeroko rozumianego Prunus subg. Padus 
Padus to łacińska nazwa rzeki Pad
Termin Padus (παδος) odnoszący się do tej rośliny pochodzi od imienia greckiego ojca botaniki, Teofrasta , co oznacza „z rzeki Pad
Gatunek
Gatunki dawniej zaliczane do rodzaju Padus są w większości włączone do tego podrodzaju, z wyjątkiem Padus Maackii i Padus Xingshanensis, które są zawarte w Prunus subg. Cerasus 
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_subg._Padus

Czeremcha
Czeremcha największe wrażenie robi wiosną, kiedy wśród ciemno zabarwionych liści pojawiają się długie i okazałe grona drobnych kwiatów. 
Kwiaty Czeremchy nie tylko pięknie wyglądają, obficie pokrywając całe drzewo, ale także delikatnie pachną, a przy tym wabią pszczoły i inne owady zapylające, dostarczając im dużych ilości nektaru i pyłku.
Występujące w naturze Czeremchy mają ciemnozielone liście i białe kwiaty, ozdobne odmiany Czeremchy mogą mieć liście bordowe i kwitnąć na różowo.
Popularna w niemal całej Polsce Czeremcha Pospolita posiada wiele nazw lokalnych, nawiązujących do charakterystycznego zapachu kory lub cierpkiego smaku owoców. Zależnie od rejonu, Czeremchę można spotkać pod nazwą: Smrodynia, Czeremucha, Koterba, Śliwa Kocierpka, Korcipa.

Czeremcha należy do dużego i zróżnicowanego rodzaju Prunus, obejmującego m.in. Śliwę, Wiśnię, Czereśnię, Migdałek i Laurowiśnię. 
Znanych jest kilka gatunków Czeremchy, przy czym najpopularniejsza jest pochodząca z Europy i Azji, rodzima i powszechna w całej Polsce Czeremcha Pospolita (Prunus Padus) i pochodząca z Ameryki, inwazyjna w Polsce Czeremcha Późna zwana też Amerykańską (Prunus Serotina).
Czeremchy naturalnie rosną na stanowiskach mokrych i wilgotnych, na ciężkich, gliniastych glebach. 
Najczęściej spotykane w dolinach rzek, w lasach łęgowych i na obrzeżach lasów liściastych.
https://www.drzewa.com.pl/czeremcha-prun...kOGmIuOBgI
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_subg._Padus

Prunus Subgenus Laurocerasus: Cherry-Laurels
Type species Prunus Laurocerasus (European Cherry-Laurel).
Laurowiśnia Wschodnia
(łac. Prunus Laurocerasus)
Laurowiśnie są roślinami które pozostają zielone przez cały rok i są stosunkowo odporne na działanie niskich temperatur, co czyni je idealnym gatunkiem do wykorzystania w naszych ogrodach. 
Przy dobrych warunkach i odpowiedniej pielęgnacji rośliny w bardzo krótkim czasie mogą tworzyć imponujący żywopłot.
Laurowiśnia to roślina pochodząca z Bałkanów oraz rejonów Azji Mniejszej. 
To właśnie w okolicy Morza Czarnego traktowana jest jako endemit. 
Panujące tam warunki atmosferyczne doskonale sprzyjają rozwojowi Laurowiśni, które uwielbiają ciepło, jednak pomimo tego są stosunkowo odporne na chłodniejszy klimat. Okazyjne susze w tym regionie przyczyniły się do wykształcenia charakterystycznych cech rośliny – Laurowiśnie są dość wytrzymałe, co sprawia, że są także łatwe w hodowli. 
Możemy spotkać się także z nazwami Laurośliwa Wschodnia, Wawrzynośliwa oraz Śliwa Wawrzynolistna.
Laurowiśnie i ich gatunki – wszystkie rodzaje i co warto o nich wiedzieć
https://laurowisnie.pl/index.php/gatunki-laurowisni/
https://laurowisnie.pl/]]> Prunus Subgenus Padus
Rodzaj Padus - Czeremchy, najstarsza grupa rodzaju Prunus, obecnie zdegradowana do rangi podrodzaju, obejmuje 4 znane wcześniej rodzaje: 
*Laurocerasus)
*Maddenia)
*Padus)
*Pygeum). 
Rozległa równoległość cech morfologicznych Maddenia i Padus w obrębie podrodzaju wynika najprawdopodobniej z wielorakiego pochodzenia tych gatunków. 
Wszystkie gatunki tego podrodzaju, dla których dotychczas obliczono liczbę chromosomów, to tetraploidy (diploidy mają dwa zestawy chromosomów, tetraploidy cztery).
https://dzen.ru/a/Y_XZE9w2ykiZb17n
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_subg._Padus

Type species Prunus Pumila (Sand Cherry).
Jest podrodzajem Prunus, charakteryzującym się posiadaniem kwiatostanów groniastych . 
Padus pierwotnie był odrębnym rodzajem, ale badania genetyczne i morfologiczne wykazały, że Padus jest polifiletyczny 
Zaproponowano, że wszystkie taksony groniaste w obrębie Prunus ( Padus , Maddenia , Laurocerasus i Pygeum ) są włączone do szeroko rozumianego Prunus subg. Padus 
Padus to łacińska nazwa rzeki Pad
Termin Padus (παδος) odnoszący się do tej rośliny pochodzi od imienia greckiego ojca botaniki, Teofrasta , co oznacza „z rzeki Pad
Gatunek
Gatunki dawniej zaliczane do rodzaju Padus są w większości włączone do tego podrodzaju, z wyjątkiem Padus Maackii i Padus Xingshanensis, które są zawarte w Prunus subg. Cerasus 
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_subg._Padus

Czeremcha
Czeremcha największe wrażenie robi wiosną, kiedy wśród ciemno zabarwionych liści pojawiają się długie i okazałe grona drobnych kwiatów. 
Kwiaty Czeremchy nie tylko pięknie wyglądają, obficie pokrywając całe drzewo, ale także delikatnie pachną, a przy tym wabią pszczoły i inne owady zapylające, dostarczając im dużych ilości nektaru i pyłku.
Występujące w naturze Czeremchy mają ciemnozielone liście i białe kwiaty, ozdobne odmiany Czeremchy mogą mieć liście bordowe i kwitnąć na różowo.
Popularna w niemal całej Polsce Czeremcha Pospolita posiada wiele nazw lokalnych, nawiązujących do charakterystycznego zapachu kory lub cierpkiego smaku owoców. Zależnie od rejonu, Czeremchę można spotkać pod nazwą: Smrodynia, Czeremucha, Koterba, Śliwa Kocierpka, Korcipa.

Czeremcha należy do dużego i zróżnicowanego rodzaju Prunus, obejmującego m.in. Śliwę, Wiśnię, Czereśnię, Migdałek i Laurowiśnię. 
Znanych jest kilka gatunków Czeremchy, przy czym najpopularniejsza jest pochodząca z Europy i Azji, rodzima i powszechna w całej Polsce Czeremcha Pospolita (Prunus Padus) i pochodząca z Ameryki, inwazyjna w Polsce Czeremcha Późna zwana też Amerykańską (Prunus Serotina).
Czeremchy naturalnie rosną na stanowiskach mokrych i wilgotnych, na ciężkich, gliniastych glebach. 
Najczęściej spotykane w dolinach rzek, w lasach łęgowych i na obrzeżach lasów liściastych.
https://www.drzewa.com.pl/czeremcha-prun...kOGmIuOBgI
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus_subg._Padus

Prunus Subgenus Laurocerasus: Cherry-Laurels
Type species Prunus Laurocerasus (European Cherry-Laurel).
Laurowiśnia Wschodnia
(łac. Prunus Laurocerasus)
Laurowiśnie są roślinami które pozostają zielone przez cały rok i są stosunkowo odporne na działanie niskich temperatur, co czyni je idealnym gatunkiem do wykorzystania w naszych ogrodach. 
Przy dobrych warunkach i odpowiedniej pielęgnacji rośliny w bardzo krótkim czasie mogą tworzyć imponujący żywopłot.
Laurowiśnia to roślina pochodząca z Bałkanów oraz rejonów Azji Mniejszej. 
To właśnie w okolicy Morza Czarnego traktowana jest jako endemit. 
Panujące tam warunki atmosferyczne doskonale sprzyjają rozwojowi Laurowiśni, które uwielbiają ciepło, jednak pomimo tego są stosunkowo odporne na chłodniejszy klimat. Okazyjne susze w tym regionie przyczyniły się do wykształcenia charakterystycznych cech rośliny – Laurowiśnie są dość wytrzymałe, co sprawia, że są także łatwe w hodowli. 
Możemy spotkać się także z nazwami Laurośliwa Wschodnia, Wawrzynośliwa oraz Śliwa Wawrzynolistna.
Laurowiśnie i ich gatunki – wszystkie rodzaje i co warto o nich wiedzieć
https://laurowisnie.pl/index.php/gatunki-laurowisni/
https://laurowisnie.pl/]]> <![CDATA[Prunus]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16068 Tue, 26 Nov 2024 14:08:29 +0100 Krystyna]]> https://dobrytarot.pl/showthread.php?tid=16068 Prunus-Śliwa
Prunus to rodzaj drzew i krzewów zrodziny roślin kwitnących Rosaceae, który obejmuje Plums, Cherries, peaches, Nectarines, Apricots, and Almonds (Śliwki, Wiśnie, Brzoskwinie, Nektarynki, Morele i Migdały) 
Rodzaj ten ma zasięg kosmopolityczny, jest rodzimy dla umiarkowanych regionów Ameryki Północnej, neotropików Ameryki Południowej oraz umiarkowanych i tropikalnych regionów Eurazji i Afryki 
Istnieje około 340 zaakceptowanych gatunków od marca 2024 r. 
Wielu przedstawicieli rodzaju jest powszechnie uprawianych ze względu na owoce i w celach dekoracyjnych.
Owoce Prunus to pestkowce lub owoce pestkowe. 
Mięsisty mezokarp otaczający endokarp jest jadalny, podczas gdy sam endokarp tworzy twardą, niejadalną skorupę zwaną pyreną („kamień” lub „pestka”)
Ta skorupa otacza nasiono (lub „jądro”), które jest jadalne w przypadku niektórych gatunków (takich jak Słodkie Migdały), ale trujące w przypadku wielu innych (takich jak Pestki Moreli )
Oprócz tego, że można je jeść bezpośrednio, większość owoców Prunus jest również powszechnie wykorzystywana w przetwórstwie, takim jak produkcja dżemu, konserwowanie, suszenie, a nasiona do pieczenia.

Botanika
Członkowie rodzaju są albo zrzucający liście, albo wiecznie zielony
Kilka gatunków ma kolczaste łodygi. 
Liście są pojedyncze, naprzemianległe, zwykle lancetowate , bezpłatkowe i często z nektarnikami na łodydze liściowej wraz z przylistkami 
Kwiaty są zwykle białe do różowych, czasami czerwone, z pięcioma płatkami i pięcioma działkami kielicha 
Obecne są liczne pręciki 
Kwiaty są pojedynczo lub w baldachach po dwa do sześciu, a czasami więcej na gronach 
Owocem jest mięsisty pestkowiec ("śliwka") z pojedynczym stosunkowo dużym, twardym nasieniem ("pestka"). 

W obrębie rodziny różowatych Rosaceae, tradycyjnie umieszczano ją jako podrodzinę Amygdaloideae (niepoprawnie „Prunoideae”), ale czasami umieszczano ją we własnej rodzinie Prunaceae (lub Amygdalaceae). 
Ostatnio uważa się, że Prunus wyewoluował z dużo większego kladu, obecnie nazywanego podrodziną Amygdaloideae (niepoprawnie „Spiraeoideae”)

Klasyfikacja
Historia ewolucji
Najstarsze skamieniałości, których przynależność do Prunusa potwierdzono, pochodzą z eocenu i występują na całej półkuli północnej. 
Starsze potencjalne zapisy z późnej kredy nie są potwierdzone. 

Klasyfikacja Linneusza
W 1737 roku Karol Linneusz użył czterech rodzajów, aby uwzględnić gatunki współczesnego Prunus — Amygdalus, Cerasus, Prunus i Padus — ale w 1758 roku uprościł to do Amygdalus i Prunus 
Od tego czasu różne rodzaje Linneusza i innych stały się podrodzajami i sekcjami, ponieważ wszystkie gatunki są wyraźnie bliżej spokrewnione. 
Liberty Hyde Bailey powiedział: „Liczne formy przechodzą w siebie tak niezauważalnie i nierozerwalnie, że rodzaju nie można łatwo podzielić na gatunki”.

Klasyfikacja tradycyjna
Historyczne opracowania dzielą rodzaj na kilka różnych rodzajów, ale obecnie podział ten nie jest powszechnie uznawany, poza rangą podrodzajową. 
ITIS uznaje tylko jeden rodzaj Prunus, z otwartą listą gatunków, z których wszystkie są podane na liście gatunków Prunus

Jedno z opracowań podrodzajów pochodzi z pracy Alfreda Rehdera z 1940 roku. 
Rehder postawił hipotezę o pięciu podrodzajach: Amygdalus, Prunus, Cerasus, Padus i Laurocerasus 
Do nich C. Ingram dodał Lithocerasus

Sześć podrodzajów opisano następująco:
*Subgenus Amygdalus, Almonds and Peaches (Migdały i Brzoskwinie)
Pąki pachowe po trzy (pąk wegetatywny w centrum, dwa pąki kwiatowe po bokach); kwiaty wczesną wiosną, siedzące lub prawie siedzące, nie na ulistnionych pędach; owoc z rowkiem wzdłuż jednej strony; pestka głęboko rowkowana; 
Gatunek typowy: Prunus Dulcis (Migdał)

*Subgenus Prunus, Plums and Apricots (Śliwy i Morele)
Pąki pachowe pojedyncze; kwiaty wczesną wiosną na szypułkach, nie na ulistnionych pędach; owoce z rowkiem wzdłuż jednej strony, pestkowo-szorstkawe; 
Gatunek typowy: Prunus Domestica (Śliwka)

*Subgenus Cerasus, True Cherries (Prawdziwe Wiśnie)
Pąki pachowe pojedyncze; kwiaty wczesną wiosną w baldachogronach, na długich szypułkach, nie na ulistnionych pędach; owoce nie są żłobione, pestka gładka; 
Gatunek typowy: Prunus Cerasus (Wiśnia Kwaśna)

*Subgenus Lithocerasus, Bush Cherries (Wiśnie Krzaczaste)
Pąki pachowe po trzy; kwiaty wczesną wiosną w baldachogronach, na długich szypułkach, nie na ulistnionych pędach; owoce nieżłobione, gładkie jak pestka; 
Gatunek typowy: Prunus Pumila (Czereśnia Piaskowa)

*Subgenus Padus, Bird Cherries (Czeremcha Ptasia)
Pąki pachowe pojedyncze; kwiaty późną wiosną w gronach na liściastych pędach, na krótkich szypułkach; owoce nieżłobione, pestka gładka; 
Gatunek Typowy: Prunus Padus (Czeremcha Ptasia Europejska), obecnie uznawana za polifiletyczną 

*Subgenus Laurocerasus, Cherry Laurels (Laurowiśnia Czereśniowa)
Przeważnie zimozielona (pozostałe podrodzaje są liściaste); pąki pachowe pojedyncze; kwiaty wczesną wiosną w gronach, nie na ulistnionych pędach, na krótkich szypułkach; owoce nie są żłobione, pestkowo gładkie; 
Gatunek typowy: Prunus Laurocerasus (Laurowiśnia Czereśniowa Europejska)

Klasyfikacja filogenetyczna
Obszerne badanie filogenetyczne oparte na różnych sekwencjach chloroplastów i jąder dzieli rodzaj Prunus na trzy podrodzaje:
*Podrodzaj Padus
Oprócz gatunków Padus (Czeremchy Ptasiej) do tego podrodzaju należą również gatunki Maddenia (czarami ptasimi), Laurocerasus (wawrzynek pospolity) i Pygeum .

*Podrodzaj Cerasus 
Do tego podrodzaju należą prawdziwe Wiśnie, takie jak Czereśnia słodka , Wiśnia kwaśna , Wiśnia mahaleb i Wiśnia japońska .

*Podrodzaj Prunus 
Do tego podrodzaju należą następujące sekcje:
Sect. Prunus: Old World plums (Śliwki ze Starego Świata)
Sect. Prunocerasus: New World plums (Śliwki Nowego Świata)
Sect. Armeniaca: Apricots (Morele)
Sect. Microcerasus: bush cherries (Wiśnie Krzewiaste)
Sect. Amygdalus: Almonds (Migdały)
Sect. Persica: Peaches (Brzoskwinie)
Sect. Emplectocladus: Desert Almonds (Migdały Pustynne)
Sekcja Emplectocladus : Migdały pustynne

Gatunek
Artykuł główny: Lista gatunków Prunus
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Prunus_species
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus]]> Prunus-Śliwa
Prunus to rodzaj drzew i krzewów zrodziny roślin kwitnących Rosaceae, który obejmuje Plums, Cherries, peaches, Nectarines, Apricots, and Almonds (Śliwki, Wiśnie, Brzoskwinie, Nektarynki, Morele i Migdały) 
Rodzaj ten ma zasięg kosmopolityczny, jest rodzimy dla umiarkowanych regionów Ameryki Północnej, neotropików Ameryki Południowej oraz umiarkowanych i tropikalnych regionów Eurazji i Afryki 
Istnieje około 340 zaakceptowanych gatunków od marca 2024 r. 
Wielu przedstawicieli rodzaju jest powszechnie uprawianych ze względu na owoce i w celach dekoracyjnych.
Owoce Prunus to pestkowce lub owoce pestkowe. 
Mięsisty mezokarp otaczający endokarp jest jadalny, podczas gdy sam endokarp tworzy twardą, niejadalną skorupę zwaną pyreną („kamień” lub „pestka”)
Ta skorupa otacza nasiono (lub „jądro”), które jest jadalne w przypadku niektórych gatunków (takich jak Słodkie Migdały), ale trujące w przypadku wielu innych (takich jak Pestki Moreli )
Oprócz tego, że można je jeść bezpośrednio, większość owoców Prunus jest również powszechnie wykorzystywana w przetwórstwie, takim jak produkcja dżemu, konserwowanie, suszenie, a nasiona do pieczenia.

Botanika
Członkowie rodzaju są albo zrzucający liście, albo wiecznie zielony
Kilka gatunków ma kolczaste łodygi. 
Liście są pojedyncze, naprzemianległe, zwykle lancetowate , bezpłatkowe i często z nektarnikami na łodydze liściowej wraz z przylistkami 
Kwiaty są zwykle białe do różowych, czasami czerwone, z pięcioma płatkami i pięcioma działkami kielicha 
Obecne są liczne pręciki 
Kwiaty są pojedynczo lub w baldachach po dwa do sześciu, a czasami więcej na gronach 
Owocem jest mięsisty pestkowiec ("śliwka") z pojedynczym stosunkowo dużym, twardym nasieniem ("pestka"). 

W obrębie rodziny różowatych Rosaceae, tradycyjnie umieszczano ją jako podrodzinę Amygdaloideae (niepoprawnie „Prunoideae”), ale czasami umieszczano ją we własnej rodzinie Prunaceae (lub Amygdalaceae). 
Ostatnio uważa się, że Prunus wyewoluował z dużo większego kladu, obecnie nazywanego podrodziną Amygdaloideae (niepoprawnie „Spiraeoideae”)

Klasyfikacja
Historia ewolucji
Najstarsze skamieniałości, których przynależność do Prunusa potwierdzono, pochodzą z eocenu i występują na całej półkuli północnej. 
Starsze potencjalne zapisy z późnej kredy nie są potwierdzone. 

Klasyfikacja Linneusza
W 1737 roku Karol Linneusz użył czterech rodzajów, aby uwzględnić gatunki współczesnego Prunus — Amygdalus, Cerasus, Prunus i Padus — ale w 1758 roku uprościł to do Amygdalus i Prunus 
Od tego czasu różne rodzaje Linneusza i innych stały się podrodzajami i sekcjami, ponieważ wszystkie gatunki są wyraźnie bliżej spokrewnione. 
Liberty Hyde Bailey powiedział: „Liczne formy przechodzą w siebie tak niezauważalnie i nierozerwalnie, że rodzaju nie można łatwo podzielić na gatunki”.

Klasyfikacja tradycyjna
Historyczne opracowania dzielą rodzaj na kilka różnych rodzajów, ale obecnie podział ten nie jest powszechnie uznawany, poza rangą podrodzajową. 
ITIS uznaje tylko jeden rodzaj Prunus, z otwartą listą gatunków, z których wszystkie są podane na liście gatunków Prunus

Jedno z opracowań podrodzajów pochodzi z pracy Alfreda Rehdera z 1940 roku. 
Rehder postawił hipotezę o pięciu podrodzajach: Amygdalus, Prunus, Cerasus, Padus i Laurocerasus 
Do nich C. Ingram dodał Lithocerasus

Sześć podrodzajów opisano następująco:
*Subgenus Amygdalus, Almonds and Peaches (Migdały i Brzoskwinie)
Pąki pachowe po trzy (pąk wegetatywny w centrum, dwa pąki kwiatowe po bokach); kwiaty wczesną wiosną, siedzące lub prawie siedzące, nie na ulistnionych pędach; owoc z rowkiem wzdłuż jednej strony; pestka głęboko rowkowana; 
Gatunek typowy: Prunus Dulcis (Migdał)

*Subgenus Prunus, Plums and Apricots (Śliwy i Morele)
Pąki pachowe pojedyncze; kwiaty wczesną wiosną na szypułkach, nie na ulistnionych pędach; owoce z rowkiem wzdłuż jednej strony, pestkowo-szorstkawe; 
Gatunek typowy: Prunus Domestica (Śliwka)

*Subgenus Cerasus, True Cherries (Prawdziwe Wiśnie)
Pąki pachowe pojedyncze; kwiaty wczesną wiosną w baldachogronach, na długich szypułkach, nie na ulistnionych pędach; owoce nie są żłobione, pestka gładka; 
Gatunek typowy: Prunus Cerasus (Wiśnia Kwaśna)

*Subgenus Lithocerasus, Bush Cherries (Wiśnie Krzaczaste)
Pąki pachowe po trzy; kwiaty wczesną wiosną w baldachogronach, na długich szypułkach, nie na ulistnionych pędach; owoce nieżłobione, gładkie jak pestka; 
Gatunek typowy: Prunus Pumila (Czereśnia Piaskowa)

*Subgenus Padus, Bird Cherries (Czeremcha Ptasia)
Pąki pachowe pojedyncze; kwiaty późną wiosną w gronach na liściastych pędach, na krótkich szypułkach; owoce nieżłobione, pestka gładka; 
Gatunek Typowy: Prunus Padus (Czeremcha Ptasia Europejska), obecnie uznawana za polifiletyczną 

*Subgenus Laurocerasus, Cherry Laurels (Laurowiśnia Czereśniowa)
Przeważnie zimozielona (pozostałe podrodzaje są liściaste); pąki pachowe pojedyncze; kwiaty wczesną wiosną w gronach, nie na ulistnionych pędach, na krótkich szypułkach; owoce nie są żłobione, pestkowo gładkie; 
Gatunek typowy: Prunus Laurocerasus (Laurowiśnia Czereśniowa Europejska)

Klasyfikacja filogenetyczna
Obszerne badanie filogenetyczne oparte na różnych sekwencjach chloroplastów i jąder dzieli rodzaj Prunus na trzy podrodzaje:
*Podrodzaj Padus
Oprócz gatunków Padus (Czeremchy Ptasiej) do tego podrodzaju należą również gatunki Maddenia (czarami ptasimi), Laurocerasus (wawrzynek pospolity) i Pygeum .

*Podrodzaj Cerasus 
Do tego podrodzaju należą prawdziwe Wiśnie, takie jak Czereśnia słodka , Wiśnia kwaśna , Wiśnia mahaleb i Wiśnia japońska .

*Podrodzaj Prunus 
Do tego podrodzaju należą następujące sekcje:
Sect. Prunus: Old World plums (Śliwki ze Starego Świata)
Sect. Prunocerasus: New World plums (Śliwki Nowego Świata)
Sect. Armeniaca: Apricots (Morele)
Sect. Microcerasus: bush cherries (Wiśnie Krzewiaste)
Sect. Amygdalus: Almonds (Migdały)
Sect. Persica: Peaches (Brzoskwinie)
Sect. Emplectocladus: Desert Almonds (Migdały Pustynne)
Sekcja Emplectocladus : Migdały pustynne

Gatunek
Artykuł główny: Lista gatunków Prunus
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Prunus_species
https://en.wikipedia.org/wiki/Prunus]]>