Artemisia
#1

   
Artemisia
Rodzaj roślin z rodziny astrowatych, liczący 300 gatunków. 
Występują głównie na obszarach suchych klimatu umiarkowanego Europy, Azji i Ameryki Północnej.
Gatunkiem typowym jest Artemisia Vulgaris
Wiatropylne rośliny roczne, byliny, półkrzewy i krzewinki szpalerowe.
Niektóre gatunki są wiecznie zielone, inne okresowo zrzucają liście.
Kwiaty zebrane są w drobnych koszyczkach, skupionych groniasto lub wiechowato.            
Niektóre gatunki dominują na stepach lub półpustyniach, tworząc tzw. pustynie Bylicowe.    
Wiele gatunków Bylic to chwasty porastające nieużytki.

Gatunki flory Polski
Artemisia Austriaca 
Artemisia Dracunculus 
Artemisia Scoparia 
Artemisia Maritima 
Artemisia Absinthium
Artemisia Campestris
Artemisia Pontica
Artemisia Vulgaris
Artemisia Annua 
Artemisia Eriantha
Artemisia Verlotiorum Lamotte
Artemisia Biennis Willd. – efemerofit
Artemisia Siversiana Willd. – efemerofit
Artemisia Tournefortiana Rchb. – efemerofit

Gatunki uprawiane
Artemisia Abrotanum-Bylica Boże Drzewko
Artemisia Cina-Bylica Cytwarowa
Artemisia Armeniaca-Bylica Armeńska 
Artemisia Freyniana Krasch-Bylica Freyna 
Artemisia Frigida Willd-Bylica Frędzlasta
Artemisia Lactiflora Wall-Bylica Mlecznobiała
Artemisia Purshiana-Bylica Pursha
Artemisia Schmidtiana Maxim-Bylica Schmidta
Artemisia Gnaphalodes-Bylica Szarotowata
Artemisia Rigida A.Gray-Bylica Sztywna
Artemisia Taurica Willd-Bylica Taurydzka
Artemisia Lanata Willd-Bylica Wełnista
Bylica została uznana za narodową roślinę stanu Nevada.
źródło
źródło

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#2

   
Ciekawostki....
Bylice noszą imię po historycznej postaci Artemis
Artemis była prawdopodobnie żoną władcy karyjskiego Mauzolosa, panującego w połowie IV w. p.n.e.
Zajmowała się medycyną i botaniką i na jej cześć rodzaj grupujący aromatyczne rośliny nazwany został Artemisia

Artemis II (gr. Aρτεμισία; zm. 351 p.n.e.) - władczyni (oficjalnie sprawująca urząd satrapy) Karii w Azji Mniejszej, cieszącej się dużą niezależnością prowincji imperium perskiego.      
Panowała w latach 353–351 p.n.e..
Była córką Hekatomnusa, założyciela karyjskiej, greckiej dynastii Hekatomnidów, siostrą i żoną satrapy Mauzolosa.

Małżeństwo władcy z własną siostrą należało wówczas do wyjątków, zarówno w świecie greckim, jak i w perskim, w przeciwieństwie do późniejszej epoki hellenistycznej.  
Tłumaczy się je jako próbę wzmocnienia dynastii oraz pozycji kobiety z niej się wywodzącej.
Dzięki temu Artemis mogła przejąć władzę nad Karią po śmierci małżonka.
Artemis rządziła przez dwa lata.
Jej rządy były kontynuacją rządów Mauzolosa, jego ostrożnej polityki wobec Persji Artakserksesa III.
Jednocześnie rozszerzała zasięg swojej władzy na wyspy i sąsiednie miasta greckie.
Była wspierana przez stronnictwo oligarchów z wyspy Rodos i stłumiła powstanie  rodyjskich demokratów.
Dbała o rozwój kultury helleńskiej.
Zapraszała najsławniejszych wówczas mistrzów retoryki do zawodów literackich.
Do historii przeszła m.in. ze względu na swoją niezwykle silną i równie niezwykle wyrażaną żałobę po śmierci Mauzolosa.
Piła ona codziennie napój wymieszany z jego prochami więdnąc z tęsknoty za nim.
Trwało to aż do jej śmierci.

Artemizja II - żona (lub siostra) władcy karyjskiego Mauzolosa, który panował
w I połowie IV wieku p.n.e.
Po jego śmierci w 352 roku p.n.e. Artemizja wzniosła halikarnaskie Mauzoleum
(Muzejon), uznawane za jeden z 7 cudów świata..
Mauzoleum w Halikarnasie (obecnie Bodrum w południowo-zachodniej Turcji) – jeden z siedmiu antycznych cudów świata.
Był to grobowiec Mauzolosa, perskiego satrapy Karii wzniesiony ok. 350 p.n.e..
Budynek został zaprojektowany na polecenie królowej-wdowy – Artemizji, przez architektów Satyrosa i Pyteosa, ozdobiony przez rzeźbiarzy Skopasa,
Leocharesa, Timoteosa i Bryaksisa z Karii 
źródło
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...nassus.jpg
źródlo

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#3

   
   
   
   
   
Artemisia Genepi-Likier, nalewka
 Artemisia Gepini jest podstawowym składnikiem do przygotowania likieru aromatycznego Genepi.
Genepi lub Genepy spotykamy głównie w postaci likieru
Ale czy znasz wszystkie sekrety tej rośliny? 
Bo tak, Genepi to przede wszystkim likier o kwiatowym i ziołowym aromacie, dzika alpejska roślina obdarzona wieloma zaletami. Skoncentruj się na jego specyfice i zastosowaniu.
Historia Genepi
Genepi to roślina z rodziny Artemisia , która rośnie w Alpach na wysokości od 1500 do 3000 metrów nad poziomem morza. 
Historycznie był używany przez ludzi z gór w postaci herbatek ziołowych do wywoływania pocenia się podczas ostrych chorób.

Genepi jest znany ze swoich właściwości aromatycznych i leczniczych. 
Roślina, której olejki eteryczne przywołują aromaty zarówno miodowe, jak i ziołowe, jest nadal uważana przez wielu przewodników alpejskich za lekarstwo na niepowodzenia, które mogą napotkać wędrowcy. 
Ma właściwości energetyzujące, tonizujące, stymulujące i stomatyczne.

Szczyt kwitnienia przypada zwykle na początek lipca. 
Genepi to roślina chroniona, której zbiór jest regulowany w zależności od departamentów i masywów.
 Maison Meunier zdecydował się stworzyć własną uprawę Genepi w Sabaudii, aby kontrolować jakość swoich dostaw roślin i zachować alpejskie masywy.

Różne odmiany Genepi
Istnieje pięć różnych odmian Genepi, z których dwie są wykorzystywane w destylarni Meunier do produkcji naszych destylatów roślinnych.

Żółty Genepi lub Artemisia Umberlliformis
Ta Genepi to odmiana, z którą zbieracze spotykają się najczęściej. 
Na roślinach uprawnych kwitnące gałęzie liczy się po kilkadziesiąt. 
Kwitnie od 1500 metrów nad poziomem morza. 
Podczas kwitnienia gałąź ma bladozielony kolor, a żółte kwiaty zdobią łodygi aż do góry. 
Ta odmiana oferuje bardzo zrównoważone aromaty.

Czarna Genepi lub Artemisia Genipi
Ten rzadszy Genepi rośnie na wyższych wysokościach, co utrudnia jego uprawę. 
Jego kwiaty są znacznie mniej liczne, z 2 do 5 kwitnących gałązek na plan. 
Łodyga kwiatowa jest gruba i krótsza, koloru fioletowo-czarnego. 
Żółte główki kwiatowe są skupione na szczycie łodygi i otoczone czarniawymi przylistkami. 
Ta odmiana oferuje ostrzejsze, mocniejsze aromaty.

Likier Genepi
W 1809 roku Charles Meunier, botanik i gorzelnik, odkrył aromatyczne i lecznicze właściwości rośliny Genepi. 
Następnie zdecydował się go destylować, w towarzystwie aromatycznego bukietu 14 roślin alpejskich, aby zrównoważyć aromaty. 
W ten sposób Charles Meunier stał się twórcą oryginalnej receptury likieru Genepi, który następnie sprzedawany był przez Destylarnię.
Aromaty Genepi można ekstrahować na różne sposoby: przez macerację i destylację.
https://www.distillerie-meunier.com/dist...-or-genepy

Genepy to alpejska nalewka wytwarzana w Dolinie Aosty.
Alkohol maceruje się z cukrem oraz tutejszymi ziołami przede wszystkimi Bylicami, które we Włoszech są właśnie nazywane Genepy.
W pierwszej kolejności jest to Artemisia Glacialis czyli tzw. Bylica Lodowcowa.
Ta objęta ochroną roślina rośnie na wysokości powyżej 2000 tys. m i na jego zbieranie trzeba uzyskać zezwolenie.
Poza tym w skład Genepy wchodzą też inne Bylice takie jak: Piołun, Artemisia Mutellina, Artemisia Spicata oraz tzw. Piołun alpejski (łac. Artemisia Umbelliformis).
W zależności od użycia świeżych bądź suszonych ziół uzyskuje się nalewkę zieloną lub jasnożółtą.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Genepi
https://www.notatnikkuchenny.pl/genepy/
https://pl.frwiki.wiki/wiki/G%C3%A9n%C3%A9pi
https://www.turinepi.com/2018/05/g-is-for-genepy.html

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#4

   
   
   
   
   
   
   
Artemisia Maritima
Artemisia Maritima to europejski gatunek Piołunu znany jako  Sea Wormwood and Old Woman (Piołun Morski i Stara Kobieta) .
Pochodzi z Francji , Wielkiej Brytanii , Włoch , Belgii , Niemiec , Danii , Szwecji , Bułgarii i Rosji . [2]

W wielu odmianach formy ma niezwykle szerokie rozmieszczenie na półkuli północnej Starego Świata , występując głównie na słonych glebach.
Występuje na słonych bagnach Wysp Brytyjskich , na wybrzeżach Bałtyku, Francji i Morza Śródziemnego oraz na słonych glebach Węgier ; stąd rozciąga się na wschód, obejmując ogromne połacie południowej Rosji , region Morza Kaspijskiego i środkowej Syberii , aż po chińską Mongolię .
W Wielkiej Brytanii występuje aż do Wigtonna zachodzie i Aberdeen na wschodzie; także w północno-wschodniej Irlandii i na Wyspach Normandzkich .
Można go również spotkać we Włoszech, na północnym wybrzeżu Adriatyku.

Artemisia Maritima to krzew liściasty dorastający do 0,6 m (2 stopy).
Kwitnie od sierpnia do września.
Kwiaty i są zapylane przez wiatr.

Roślina nieco przypomina Artemisia Absinthium, ale jest mniejsza.
Łodygi wznoszą się na około stopę lub 18 cali wysokości. Liście są podwójnie pierzaste , z wąskimi, liniowymi segmentami i, podobnie jak cała roślina, pokryte są z obu stron warstwą białych bawełnianych włókien.
Małe, podłużne główki kwiatowe , z których każda zawiera od trzech do sześciu rurkowatych kwiatostanów, mają żółtawy lub brązowawy odcień; są produkowane w sierpniu i wrześniu i są ułożone w grona, czasem opadające, czasem wyprostowane.

Gatunek ten jest popularnie nazywany Starą Kobietą, w odróżnieniu od Starego Człowieka lub południowego drzewa, Artemisia Abrotanum , do którego nieco przypomina, chociaż jest bardziej delikatny i pozbawiony szczególnego odświeżającego zapachu „Starego Człowieka”.
Dr Hill mówi o tym gatunku: „To bardzo szlachetna goryczka: jej szczególnym zadaniem jest pobudzanie apetytu, podobnie jak piołun wspomaga trawienie ; kwiatowe wierzchołki i młode pędy mają tę zaletę: starsze liście a łodygę należy wyrzucić jako bezużyteczną… Aptekarze wkładają do swoich przetworów trzy razy więcej cukru niż składnika; ale cnota ginie w słodyczy, te nie będą tak dobrze przechowywać, które mają mniej cukru , ale łatwo jest zrobić je świeże, tak jak są potrzebne. ”

Roślina obfituje w słone bagna, na których zaobserwowano bydło szybko tuczące się, dlatego zioło zyskało reputację dobroczynnego dla nich, ale na ogół go nie jedzą, a bogactwo pastwisk morskich należy uznać za prawdziwe powodu ich poprawy w takich okolicznościach.
Ta roślina jest botanicznym symbolem świętego Niniana .
Lokalnie w okolicach Whithorn w południowo -zachodniej Szkocji jest znany jako jabłkowo-pierścieniowy ze względu na swój zapach.

Kwitnące wierzchołki i młode pędy są używane, zbierane i suszone w taki sam sposób jak piołun.
Roślina posiada te same właściwości co inne Piołun, ale jest mniej potężna.
Jest gorzkim tonikiem i aromatycznym.
Chociaż nie jest obecnie używany w regularnej praktyce medycznej, jest często używany przez wieśniaków do okresowej gorączki i do różnych innych celów leczniczych zamiast prawdziwego Piołunu.

Roślina jest źródłem santoniny seskwiterpenoidowej
Thornton w swojej książce Family Herbal mówi nam, że „po ubiciu z trzykrotną wagą drobnego cukru tworzy się z niego konserwę zamówioną przez London College i można ją zabrać tam, gdzie inne preparaty są zbyt obrzydliwe”.
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_maritima

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#5

   
   
   
   
   
Artemisia Mauiensis
Co to jest Piołun Maui
Piołun Maui (nazwa naukowa: Artemisia Mauiensis) to wieloletnia roślina pochodząca z wyspy Maui, z rodziny astrowatych.
Rzadki gatunek, który rośnie tylko na szczycie Haleakala na Hawajach, Maui, liście pokryte są srebrzystymi piórami i wyglądają na srebrzyste.
Jest również nazywany Maui Wormwoo, nazwa kwiatu pochodzi od rodzimego Maui, oraz Artemisia Mauiensis, naukowa nazwa Piołunu Maui.
Nazwa rodzaju Artemisia pochodzi od Artemidy, bogini księżyca w mitologii greckiej.
Jest z tego samego rodzaju i jest podobny do Artemisia Schmidtiana lub Asagirisou (nazwa naukowa: Artemisia Schmidtiana) o podobnych srebrzystych liściach, ale Piołun jest bardziej zdrewniały.

Nazwa zwyczajowa: Piołun Maui, nazwa naukowa: Artemisia mauiensis, Synonimy: Artemisia Australis var. mauiensis, inaczej: Piołun, Artemisia Mauiensis, Āhinahina (hawajska), pochodzenie: szczyt góry Haleakala (Maui), rodzaj życia: Bylina, wysokość trawy: 60-120 cm, kolor liści: srebrny, długość liścia: 15 cm, ogonek: naprzemienny, kolor liści: srebrny, kolor kwiatów: jasnożółty, pomarańczowy,
Okres kwitnienia: od czerwca do sierpnia, długość życia: powyżej 5 lat.
https://www.flower-db.com/en/flowers/art...-mauiensis

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#6

   
   
   
   
   
       
Artemisia Michauxiana
Północnoamerykański gatunek Piołunu z rodziny słoneczników
Znany jest pod wspólnymi nazwami Piołun Michaux i Szałwia Cytrynowa 
Pochodzi z zachodnich Stanów Zjednoczonych i Kanady.
Rośnie w górskich siedliskach kości skokowej w klimatach subalpejskich

Artemisia Michauxiana to kłącza wieloletnie zioło o zielonych liściach o cytrynowym zapachu. 
Roślina dorasta do 100 cm (40 cali) wysokości z kilkoma wyprostowanymi gałęziami. 
Liście są podzielone na wiele wąskich segmentów, które są bezwłose lub lekko owłosione i mają żółtawe gruczoły żywiczne Kwiatostan to kłos o długości do 15 cm, wypełniony skupiskami małych główek kwiatowych
Każda głowa jest wyłożona szorstkimi purpurowo-zielonymi, gruczołowymi filarami i na ogół zawiera jasne słupki i różyczki dyskowe 
Owocem jest maleńka, bezwłosa niełupka
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_michauxiana

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#7

   
   
   
   
   
       
Artemisia Molinieri
Bylica Molinier – Rodzina Asteraceae
Bylica, dedykowana profesorowi René Molinierowi (1899-1975), jest jednym z ostatnich gatunków roślin opisanych we Francji (Quézel, Barbero i Loisel 1966).
Występuje tylko w dziale Var.
Większość populacji tej rośliny znajduje się w dwóch basenach krasowych z tymczasowymi powodziami w centrum Var. Jest to aromatyczna bylica o wysokości od 30 cm do 1 m, o drobno przyciętych liściach.
Małe kwiaty kwitną jesienią.
Mugwort Molinier jest chroniony w regionie PACA.
https://www.facebook.com/CBNMediterranee...363901663/

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#8

   
   
   
   
   
       
Artemisia Nitida
Nazwa włoska: Artemisia Nitida (Włochy), Assenzio lucido (Italia). (absynt błyszczący)
Artemisia Nitida została opisana i nazwa ważnie opublikowana przez Antonio Bertoloniego w 1832 roku.
Błyszczący absynt jest endemicznym gatunkiem Alp Wschodnich i Alp Apuańskich, występującym od Lombardii po Friuli i Toskanię.
Rozmieszczenie regionalne, raczej niepełne, ogranicza się do sektora alpejskiego (Alpy Karnickie i Julijskie).
Rośnie na nasłonecznionych klifach, na skałach wapiennych lub magmowych, od 1300 do 1800 m, rzadko wyżej.
Podobnie jak inne pokrewne, zawiera toksyczny tujon
Nazwa rodzajowa była już używana przez starożytnych Greków, ale ma niepewną etymologię: mogła odnosić się do bogini Artemidy (Diana) lub do królowej Artemizji, żony Mauzolosa, króla Carii; nazwa specyficzna po łacinie oznacza „jasny '. : chamaefit suffruticose
Okres kwitnienia: sierpień-wrzesień
Rzadki w Parku, w dolinie Rio Nero, na górach Lavara, Cjadin i Sart.
http://dryades.units.it/prealpigiulie/in...0&num=5116
http://www.areeprotette.provincia.tn.it/...ina33.html
https://en.hortipedia.com/Artemisia_nitida

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#9

   
   
       
       
Artemisia Nivalis
Ten endemit występuje tylko w Valais w Szwajcarii.
https://www.inaturalist.org/taxa/1023952...wse_photos

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#10

   
   
   
   
   
   
   
       
       
       
Artemisia Norvegica
Artemisia Norvegica to gatunek rośliny kwitnącej z rodziny astrowatych, znany pod wspólnymi nazwami Szałwii Alpejskiej, Szałwii Borealnej, Szałwii Górskiej, Bylicy Norweskiej, Piołun Arktyczny i Piołun Świerkowy
Występuje w zimnych miejscach Eurazji ( Szkocja, Skandynawia , Ural w Rosji ) oraz na dużych wysokościach i szerokościach geograficznych w Ameryce Północnej( Nunavut, Jukon, Alaska, Kolumbia Brytyjska, Alberta, Waszyngton, Montana, Idaho, Wyomin, Kalifornia )
Dystrybucja i siedlisko
Artemisia Norvegica rośnie w klimacie subalpejskim i alpejskim oraz w środowisku arktycznym, takim jak tundra . Występuje na morenach, siedliskach zrębowych, alpejskich łąkach oraz na terenach zdominowanych przez trawy i turzyce .
Na Alasce występuje na fiordach Prince William Sound obok ostróżki ( Aconitum delphiniifolium ), jaskier Eschscholtza ( Ranunculus eschscholtzii ) i krwiścieńca kanadyjskiego (Sanguisorba canadensis ).
Rośnie w górach Alaski, takich jak Góry Kenai, z trawami, turzycami i wierzbami .
W alpejskiej tundrze Gór Skalistych rośnie w śnieżnych zagonach i na darni złożonej z turzycy czarnej ( Carex elynoides ) i koniczyny alpejskiej ( Trifolium dasyphyllum ).
Występuje w górach Terytoriów Północno-Zachodnich wśród porostów i traw, takich jak bluegrass arktyczny ( Poa arctica )
Artemisia Norvegica jest pokarmem dla wielu zwierząt, takich jak kozice górskie, które jedzą ją latem na Alasce, a także rycyk i siwy świstak
Artemisia Norvegica jest gatunkiem pionierskim w pierwotnej fazie sukcesji ekologicznej na obszarach zaburzonych, takich jak równiny zniszczone przez powodzie.
Wiadomo, że kolonizuje obnażoną glebę na torach pojazdów.
Został wykorzystany do ponownego wegetacji siedlisk naruszonych podczas budowy Trail Ridge Road w Kolorado.
Podgatunki
Artemisia norvegica subsp. Norwegia
Artemisia norvegica subsp. saxatilis (Besser) HMHall & Clem.
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_norvegica
https://www.naturalista.mx/taxa/75591-Ar...wse_photos

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#11

   
   
   
   
   
   
   
Artemisia Pancicii
Występowanie:
Endemit Panoński - występuje tylko w kilku stanowiskach w serbskiej Wojwodinie, panońskim regionie Austrii i południowych Morawach.
W naszym kraju więc tylko w najbardziej wysuniętej na południe części Moraw, prawdopodobnie tylko na trzech stanowiskach, stanowiska te leżą na północno-zachodniej granicy niewielkiego zasięgu gatunku.
To jedna z najrzadszych roślin w Czechach.
Nie rośnie na Słowacji.
Ekologia:
Rośnie na trawnikach stepowych, na wydatnych zboczach i skrajach leśno-stepowych, na terenach pagórkowatych. Kwitnie od połowy sierpnia do września.
W miejscowościach południowomorawskich jest utrzymywana wegetatywnie, rzadko kwitnie, a niełupki praktycznie nigdy nie dojrzewają.
Opis:
Bylina zielna o podziemnych pędach, które tworzą luźny wzrost, 20-60 cm wysokości, sterylne łodygi 5-8 cm długości, z 3-5 szarymi lub złotożółtymi liśćmi owłosionymi, liście petiolate, blaszka w zarysie jajowata, 2 razy pierzasty.
Pędy kwiatowe powstają na naszym terenie bardzo rzadko - jeśli kwitnie wyjątkowo, wówczas kwiatostany są kuliste lub dzwonkowate, o średnicy 3 mm, a kwiaty żółtawe.
Zagrożenie i ochrona:
Piołun Pančicia jest bardzo rzadki na całym obszarze występowania, jest to w zasadzie gatunek stojący na samej granicy jego dalszego istnienia.
Jest chroniony prawie wszystkimi obowiązującymi normami prawnymi i konwencjami ochronnymi: w naszym kraju jest klasyfikowany jako gatunek krytycznie zagrożony (C1r), w tej samej kategorii prawnie chronionej (§1), znajduje się na czerwonej liście Austrii, chronione prawem w Serbii .
W systemie Natura 2000 zaliczany jest do gatunków priorytetowych w załączniku II Dyrektywy 92/43/EWG w sprawie siedlisk, a także w wykazie roślin chronionych ściśle Konwencji o ochronie europejskiej fauny i flory oraz siedlisk przyrodniczych Rady Europy (Berno) , znajduje się również na światowej czerwonej liście zagrożonych gatunków roślin.
https://botany.cz/cs/artemisia-pancicii/
https://www.botanickafotogalerie.cz/foto...sortby=lat

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#12

   
   
Artemisia Paniculata
Ta nazwa jest synonimem Artemisia Abrotanum

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#13

   
   
   
   
   
   
   
   
Artemisia Pedemontana
Piołun Kaukaski
Zimozielona bylina o zdrewniałych korzeniach do 30 cm, tworząca kopiec drobno podzielonych srebrzystych liści, z skupiskami nieistotnych małych żółtawych kwiatostanów latem
Synonimy
Artemisia Schmidtiana 'Nana' niewłaściwie zastosowana
Artemisia Pedemontana
Artemisia Assoana
Artemisia Lanata Willd.
Artemisia Caucasica

Nazwa zwyczajowa: Bylica piemoncka
Charakterystyka: Roślina wieloletnia o wysokości 15 - 30 cm. kwiatostan 5 - 6 mm.
Siedlisko: obszar alpejski. Endemit prowincji Cuneo
Właściwości farmaceutyczne:
Do celów leczniczych wykorzystuje się kwitnącą roślinę, zbieraną na początku kwitnienia i suszoną w zacienionym i przewiewnym miejscu. Korzeń można również wykorzystać, zbierając go latem. Właściwości tonizujące, przeciwskurczowe, napotne
Zastosowanie w kuchni:
Właściwości Genepì i podobnych odmian koncentrują się na zawartych w nich gorzkich składnikach, które czynią je doskonałymi do przyrządzania aperitifów i produktów trawiennych.
Może być również stosowany do zwalczania chorób układu oddechowego.
Alpiniści wykorzystują wiele gatunków genepì, macerując je w grapie, uzyskując likier żołądkowy, który wydaje się mieć zdolność leczenia choroby wysokościowej.
Z "Flora Italia" Sandro Pignattiego - Edagricole
https://www.actaplantarum.org/galleria_f...leria1.php
https://dryades.units.it/floritaly/index...ll&id=5723

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#14

   
   
   
   
   
Artemisia Pontica
Bylica Pontyjska (Artemisia pontica L.)
Gatunek rośliny z rodziny astrowatych.
Rodzimy obszar występowania to środkowa, południowa i wschodnia Europa oraz część Azji (Syberia, Kazachstan, Chiny)Rozprzestrzenił się też poza tym obszarem w innych rejonach Europy oraz w Ameryce Północnej.
W Polsce jest rzadki.
Charakter prawdopodobnie naturalny mają stanowiska położone w Niecce Nidziańskiej
Bylina.
Rośnie w murawach kserotermicznych na podłożu wapiennym.
Kwitnie od sierpnia do września
https://pl.wikipedia.org/wiki/Bylica_pontyjska

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#15

   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
Artemisia Santonicum
Występowanie :
W Europie takson ma centrum występowania na Nizinie Panońskiej, gdzie występuje od Austrii i południowej Słowacji na zachodzie przez Węgry i Serbię do Rumunii, na południe do północno-wschodniej części Bałkanów, Grecji i Turcji, na wschód do Ukrainę, europejską część Rosji po Armenię i Kazachstan.
Nie rośnie w Czechach.
Na Słowacji na Równinie Dunajskiej znanych było stosunkowo wiele stanowisk, z których większość zaginęła, występowanie na Nizinie Wschodniosłowackiej, gdzie obecnie jest na skraju wyginięcia, było znacznie rzadsze.
Ekologia:
Rośnie na łąkach i pastwiskach, wymaga wilgotnych wiosną, silnie przesychających latem, gleb żyznych, zasadowych, ciężkich o dużej zawartości soli, jest bezwzględnym halofitem, typowym przedstawicielem stepów solnych.
Tutaj tylko na najcieplejszych nizinach do 120 do 130 m npm
Kwitnie późno, od sierpnia do października.
Opis:
Bylina o wysokości 20–40 cm. Kłącze gęsto rozgałęzione z licznymi rozetami.
Były zdrewniałe u podstawy, nagie, prosto rozgałęzione, czasem zagięte na końcach. Liście owłosione, szare, owłosione, w zarysie szeroko jajowate, 2–3 × pierzaste, z liniowymi segmentami o długości do 8 mm, blaszka dolna 10–20 × 7–15 mm.
Kwiatostany w wiechy, siedzące, wewnętrzne przysadki 1-1,5 mm szerokości, czerwonawe kwiaty w kłosie 2-2,5 mm długości.
https://botany.cz/cs/artemisia-santonicum-patens/

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#16

   
   
   
   
   
   
   
   
   
Artemisia Scoparia
Euroazjatycki gatunek z rodzaju Artemisia , z rodziny słoneczników .
Jest szeroko rozpowszechniony w większości Eurazji od Francji po Japonię , w tym w Chinach , Indiach , Rosji , Niemczech , Polsce , Azji Środkowej i Południowo-Zachodniej itd.
Angielska nazwa zwyczajowa Artemisia Scoparia to Virgate Piołun, Piołun Kapilarny lub Piołun Czerwony .
W języku chińskim mandaryńskim jest znany jako yīn chén (tradycyjny: 茵陳) i jest ważną tradycyjną chińską medycyną i jest uważany za wymienny z Artemisia Capillaris w tym celu.
Jego pyłki mogą uczulać.
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_scoparia

Występowanie :
Gatunek szeroko rozpowszechniony od Europy Środkowej po Azję Wschodnią.
To wściekłość w Europie Zachodniej.
W Czechach występuje obecnie bardzo rzadko.
Ekologia:
Typowymi siedliskami są (lub były) skaliste zbocza i ruiny zamków.
Okres kwitnienia od sierpnia do października.
Opis:
Roślina jednoroczna do dwuletniej.
Pędy przeważnie pojedyncze, bogato rozgałęzione. Liście są zielone do szaro-zielonych, słabo pajęczynowe, później łuskowate, zmielone i dolne petiolate i pierzaste z segmentami o szerokości około 1 mm.
Przylistki szeroko jajowate do kulistych, o długości 1,5–2,0 mm, krótko szypułkowe, tworzące obfite kwiatostany wiechowate.
Kwiaty brzegowe żeńskie w numerze 6, wewnętrzne w numerze 6, biseksualne (funkcjonalnie męskie).
Zagrożenie i ochrona:
W Czechach piołun janowiec jest sklasyfikowany jako gatunek krytycznie zagrożony (C1t) , na Słowacji jako gatunek potencjalnie zagrożony (NT)
https://botany.cz/cs/artemisia-scoparia/
Artemisia Scoparia Waldst.et Kit ( A. scoparia ) jest ważną rośliną leczniczą występującą głównie w Chinach, Korei, Japonii, Pakistanie, Indiach, Europie Środkowej, Arabii Saudyjskiej i Iranie.
Była używany od dawna w leczeniu gorączki, stanów zapalnych, żółtaczki i infekcji
https://www.sciencedirect.com/science/ar...4121001860

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#17

   
   
       
       
       
Artemisia Serrata
Artemisia Serrata to północnoamerykański gatunek z rodziny słoneczników , o wspólnej nazwie Szałwia Ząbkowana lub Piołun Piołunowy.
Pochodzi z północno-środkowej części Stanów Zjednoczonych ( Iowa , Illinois , Michigan , Wisconsin , Minnesota , Dakota Północna , z odizolowanymi populacjami w stanie Nowy Jork)
Bylina, która czasami osiąga wysokość 300 cm (10 stóp).
Ma do 5 łodyg i dwukolorowe liście (biało-zielone).
Ma wiele małych żółtych główek kwiatowych .
Gatunek ma tendencję do wzrostu na łąkach i jałowych obszarach na wysokich płaskowyżach
Piaszczyste, suche, otwarte tarasy rzeczne nad obecnymi brzegami.
Jest to gatunek ze środkowego zachodu, prawdopodobnie rodzimy, ale odkryty w Michigan dopiero w 2011 roku, kiedy został znaleziony w pobliżu rzeki Black w Gogebic Co. przez I. Shackleforda.
Znany jest z sąsiednich terenów Wisconsin.
https://www.minnesotawildflowers.info/fl...h-wormwood
https://michiganflora.net/species.aspx?id=2899
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_serrata

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#18

   
   
   
   
   
   
   
   
Artemisia Sieversiana
Artemisia Sieversiana jest blisko spokrewniona i bardzo przypomina Artemisia Absinthium
Jest to roślina jednoroczna lub dwuletnia (w porównaniu z byliną) z większymi główkami (szerokość 4-6 mm w porównaniu z 2-3 mm) i orzeszkami (długość 1,2-2 mm), liśćmi mniej więcej trójkątnymi w zarysie z bardziej ostre płaty liści i głęboko żłobiona, prawie zakrzywiona łodyga.
Znany jest m.in. w Czechach (Hejný 1964) i na Ukrainie (Mosyakin 1990).
Dość pospolity gatunek, rośnie od 2000-3500 m npm w piaszczystych glinach, wilgotnych siedliskach, z kiwającą się przeciętną główką;
Występowanie: Chiny, północno-zachodnie Indie, Tybet, Pakistan (Gilgit, Chitral, Hunza, Baltistan, Kaszmir), północno-wschodni Afganistan, Mongolia, Związek Radziecki (Syberia), kraje bałtyckie i Azja Środkowa
https://alienplantsbelgium.myspecies.inf...ieversiana

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#19

   
   
   
   
   
       
Artemisia Stelleriana
Artemisia Stelleriana to azjatycki i północnoamerykański gatunek roślin z rodziny słoneczników
Pochodzi z Chin ( wyspa Heixiazi w prowincji Heilongjiang ), Japonii , Korei , rosyjskiego Dalekiego Wschodu ( Sachalin , Wyspy Kurylskie , Jakucja , Półwysep Kamczatka ) i Wysp Aleuckich w Stanach Zjednoczonych
Gatunek ten jest szeroko uprawiany jako roślina ozdobna i zadomowił się w rozproszonych miejscach w Ameryce Północnej , głównie na nadmorskich wydmach i innych piaszczystych miejscach, a także w Skandynawii
Nazwy zwyczajowe to Hoary Mugwort, Dusty Miller, Beach Wormwood and Oldwoman.
Opis
Rośliny mają bladozielone lub białe liście , które są pokryte na obu powierzchniach grubymi włoskami, nadającymi srebrny lub białawy wygląd.
Żółte kwiaty rosną w wysokich gronach i kwitną od lipca do końca sierpnia.
Gatunek rozwija się w suchym i gorącym klimacie.
https://en.wikipedia.org/wiki/Artemisia_stelleriana

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#20

   
   
   
   
   
   
Artemisia Thuscula
Występowanie:
Endemit Wysp Kanaryjskich , występuje na Teneryfie, Gran Canarii, La Palmie, La Gomerze i El Hierro.
Ekologia:
Rośnie w skalistych wąwozach, w soczystych krzewach, także na siedliskach ruderalnych, najczęściej na wysokości od 50 do 700 m. Kwitnie od maja do sierpnia.
Opis:
Krzew dorastający do 100 cm wys., bogato rozgałęziony, silnie aromatyczny, srebrzysto owłosiony.
Liście są naprzemienne, długości 3–7 cm, dolne ogonkowe, podwójnie pierzaste, z płaskimi, tępymi segmentami, do 3 mm szerokości, liście górne siedzące, lancetowate do eliptycznych, całe.
Przylistki wyrastają w bogate wiechy, są kuliste, do 4 mm średnicy, łoże przylistków owłosione; przylistki są owłosione, wewnętrzne z błoniastym brzegiem; kwiaty rurkowate są biseksualne, żółte do brązowożółtych.
Owocem jest niełupka bez kłaczków.
Uwaga:
Należy do śródziemnomorskiej szałwii Artemisia Arborescens , Madeira Artemisia Argentea i Cape Verdean Artemisia Gorgonum .
Na Wyspach Kanaryjskich możemy spotkać trzy rodzaje piołunu, oprócz tego reprezentowanego występują także Artemisia Reptans i Artemisia Ramosa , z których ten jest najmocniejszy.
https://botany.cz/cs/artemisia-thuscula/

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#21

   
   
       
       
Artemisia Tanacetifolia

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz
#22

   
   
       
       
       
Artemisia Tournefortiana
Występowanie :
Trzon pierwotnego zasięgu znajduje się w Azji Środkowej, gdzie rośnie w Kazachstanie, Uzbekistanie i Turkmenistanie. Ale rozciąga się także na Rosję, na południowy kraniec Uralu, na południe do Afganistanu, do północnego Iranu, a najdalej na zachód do Azerbejdżanu i Armenii. Został introdukowany do Europy, gdzie znany jest od Francji po Polskę.
Po raz pierwszy wykryto go w Czechach w 1964 roku; od 1969 roku stale występuje w Brnie i okolicach.
Ekologia:
Na pierwotnym obszarze występuje część niezwiązanej roślinności na suchych pastwiskach. W Europie rośnie głównie na przeżuwaczach, ale obserwowano go również w żegludze rzecznej.
Opis:
Jednoroczne, mało aromatyczne zioło; łodyga jest prętowata, prosta, często nierozgałęziona, o wysokości 50–220 cm, naga lub tylko słabo owłosiona, w górnej części rowkowana. Liście są naprzemienne, petiolate, klapowane u podstawy, blaszka jest okresowo pierzasta, eliptyczna w zarysie, 8–20 cm długości i 5–13 cm szerokości, segmenty ostatniego rzędu są lancetowate, do 2,5 cm długości, spiczaste , daleko ostry na krawędzi postrzępiony. Liście tworzą cofniętą wiechę, której boczne gałęzie są krótkie, dociśnięte do wrzeciona kwiatostanu; przylistki są po prostu pierzaste, od najwyższych do całych; ząbkowane lub postrzępione; przylistki kuliste do jajowatych, długości 2,5–3 mm; przylistki są nagie, jajowate do lancetowatych, błoniaste obrzeżone; kwiaty brzeżne są żeńskie, z wydatnymi ramionami znamienia, kwiaty środkowe są biseksualne, a ramiona znamienia nie są widoczne. Niełupki są wydłużone, jajowate, długości około 1 mm, nieco spłaszczony, płytko ryflowany; brakuje puchu.
Uwaga:
Stwierdzenia w Czechach są najprawdopodobniej związane z importem surowej wełny z krajów byłego Związku Radzieckiego. Jednak udomowił ten piołun w Brnie; ognisko jego występowania znajduje się w szerszym sąsiedztwie dawnej elektrowni Vlněna, ale stwierdzono go również wzdłuż rzek Svitava i Svratka.
https://botany.cz/cs/artemisia-tournefortiana/

Bardzo podobna do  Artemisia Biennis Artemisia Tournefortiana , pochodząca z zachodniej i środkowej Azji, mogła zostać przeoczona. Bardzo przypomina Artemisia Biennis i według niektórych autorów jest uważany za gatunek tego samego gatunku.
Jednak zwykle jest znacznie wyższy (do 250 cm), ma wyrostki owalne z szerszym błoniastym brzegiem (i tylko wąskim zielonym nerwem głównym) oraz ząbkowaną (nie całą) osadkę liściową.
Jest naturalizowany w częściach południowo-zachodniej Europy, ale ostatnio rozprzestrzenił się wzdłuż autostrad w Niemczech (Brandes 2007, Bank 2008).
Mniej więcej podobne rośliny zarejestrowano niedawno na terenie rozbiórki dawnej fabryki przetwórstwa buraków w Veurne.
https://alienplantsbelgium.myspecies.inf...ia-biennis

[Obrazek: attachment.php?aid=93189]
Odpowiedz




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości