1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot
Ostatnie wątki

Statystyki
  • Postów na forum:216.431
  • Wątków na forum:12.916
  • Użytkownicy:1.936
  • Najnowszy użytkownik:Agathodaemon

  Pietersite Arizona

Napisane przez: Krystyna
04-06-2026, 21:31
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (6)

   
Pietersite Arizona
Jest uważany za regionalną odmianę Pietersite, ale różni się zasadniczo pod względem składu geologicznego.
Choć oba kamienie mają ten sam zachwycający, mieniący się efekt „chatoyant” (kocie oko), są to różne minerały.
Prawdziwy Pietersite
Skład: 
Przede wszystkim skrekcjonowany (rozdrobniony i ponownie scementowany) kruszywo zbudowane z Jastrzębiego Oka i Tygrysiego Oka. 
Jest to skała macierzysta Kwarcu/Chalcedonu wypełniona włóknistymi minerałami amfibolowymi (Crokidolitowymi).
Pochodzenie: 
Pierwotnie odkryte w Namibii (Afryka) przez Sida Pietersa, później odkryte w Chinach i Rosji.

Pietersite z Arizony
Skład: 
Geologicznie jest to przede wszystkim odmiana Serpentynu zmieszana z włóknami Chryzotylu, a nie Chalcedon na bazie Kwarcu.
Wygląd: 
Zazwyczaj ma kolor biały, kremowy lub brązowo-piwny z domieszką czarnych i bursztynowych inkluzji.
Pochodzenie: 
Pozyskiwane wyłącznie z odległego, dzikiego obszaru w kanionie rzeki Salt na północ od Globe w Arizonie.
https://www.google.com/search?q=Is+Arizo...s-wiz-serp

Wydrukuj tę wiadomość

  Phosphosiderite

Napisane przez: Krystyna
04-06-2026, 00:01
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (4)

   
Phosphosiderite Locality: Hagendorf South Pegmatite (Cornelia Mine; Hagendorf South Open Cut), Hagendorf, Waidhaus, Vohenstrauß, Oberpfälzer Wald, Upper Palatinate, Bavaria, Germany (Locality at mindat.org) Red Phosphosiderite between violet Strengite. Picture width 4 mm. Collection and Photo Christian Rewitzer
Phosphosiderite
Fosfosyderyt to rzadki minerał, którego nazwa pochodzi od jego głównych składników, Fosforanu i Żelaza
Syderyt na końcu słowa „Fosfosyderyt” pochodzi od słowa „sideros”, greckiego słowa oznaczającego Żelazo. 
Został on opublikowany w 1890 roku i był gatunkiem uznanym od czasów sprzed IMA 
Jest to minerał zatwierdzony przez IMA, który został objęty ochroną praw nabytych, co oznacza, że jego nazwa nadal odnosi się do istniejącego gatunku

Właściwości
Phosphosiderite  należy do grupy metawaryscytów i prawdopodobnie tworzy kompletną serię z metawaryscytem. 
Jest dymorfem strengitu 
Jest całkowicie rozpuszczalny w Kwasie Solnym i prawie nierozpuszczalny w Kwasie Azotowym 
Zwykle jest cięty w kształt kaboszonu do biżuterii i używany jako kamień ozdobny. 
Składa się głównie z Tlenu (51,38%), Żelaza (29,89%) i Fosforu (16,58%), ale zawiera również Wodór (2,16%)

Zabarwienie
Phosphosiderite często występuje w jasnym, storczykowo-fioletowym odcieniu z żółtymi smugami. 
Żyłkowate smugi w tym kamieniu znane są jako Kakoksenit 
Cztery inne rzadkie odmiany kolorystyczne to różowoczerwony, brązowo-czerwonawożółty, mchowozielony i ciemne odcienie fioletu. 
Phosphosiderite może występować również jako minerał bezbarwny. 
Jest pleochroiczny ; na osi X w okolicach 4° jest jasnoróżowy, na osi Y karminowoczerwony, a na osi Z jest bezbarwny

Występowanie i miejsca występowania
Phosphosiderite wydobywa się w niektórych częściach Chile, Argentyny, Niemiec,  Portugalii i Stanów Zjednoczonych
Występuje w towarzystwie Strengitu, Turquoise, Triphylite, Leucophosphite, Huréaulite, Barbosalite and Laueite
W strefowych Pegmatytach Granitowych zwykle występuje jako produkt przemiany pierwotnych Fosforanów. 
To czyni go Fosforanem Wtórnym. 
Może zastępować muszle i kości, a także występować w glebie jako jej składnik. 
Jednak ten ostatni jest rzadszy.
https://en.wikipedia.org/wiki/Phosphosiderite

Wydrukuj tę wiadomość

  Phosphosiderite

Napisane przez: Krystyna
03-06-2026, 23:28
Forum: Litoterapia
- Brak odpowiedzi

Phosphosiderite

Wydrukuj tę wiadomość

  Philipsburgite

Napisane przez: Krystyna
03-06-2026, 21:02
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (3)

   
Philipsburgite
Bardzo rzadki minerał z rodziny arsenianów i fosforanów
Krystalizuje w układzie jednoskośnym
Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego
Posiada szklisty połysk i bladozieloną rysę

Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefie utleniania hydrotermalnych złóż metali nieszlachetnych
Towarzyszą mu zwykle Bayldonit, Chryzokola, Mimetyt, Kwarc, Pseudomalachit, Kornwalit, veszelyit, Goethyt, Duftyt, Azuryt, Malachit, Oliwenit

Miejsce występowania
Występuje przede wszystkim w Anglii (Kornwalia, Kumbria) i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia, Nevada, Utah, Montana)
Spotykany także w Argentynie, Australii, we Włoszech, Bułgarii, Chile, Chinach, Czechach, Niemczech (Saksonia), Grecji (Attyka), Namibii (Tsumeb), Rosji i Polsce (Miedzianka)
https://pl.wikipedia.org/wiki/Philipsbur...wo%C5%9Bci
https://www.mindat.org/gm/3191

Wydrukuj tę wiadomość

  Aleister Crowley

Napisane przez: Agathodaemon
02-06-2026, 20:45
Forum: Magia i rytuały
- Brak odpowiedzi

   
Aleister Crowley
[US Grand Lodge]
autor: Hymenaeus Beta XII°
I.
Edward Alexander Crowley urodził się w Leamington Spa w 1875 roku. Kształcił się w Malvern and Trinity College w Cambridge, gdzie zmienił nazwisko na Aleister. Był poetą lirycznym i dramatycznym, mającym na swoim koncie kilkadziesiąt książek, w tym we współpracy z Auguste'em Rodinem. Jego wiersze zostały ujęte w antologii „The Oxford Book of English Mystical Verse”.
Crowley był urodzonym erudytą i zasłynął jako poeta, powieściopisarz, dziennikarz, alpinista, odkrywca, szachista, grafik, eksperymentator z narkotykami, dowcipniś, kochanek kobiet, ukochany mężczyzn, jogin, mag, prorok, wczesny bojownik o wolność, obrońca praw człowieka, filozof i artysta. Porównywano go do sir Richarda Burtona, a Crowley jest dziś prawdopodobnie najbardziej znany jako autor najbardziej wpływowych podręczników okultyzmu XX wieku oraz jako pierwszy Anglik, który założył religię – thelemę – która jest dziś religią uznawaną na całym świecie.
Crowley był enfant terrible edwardiańskiej awangardy Londynu i Paryża. Będąc dowcipnym i ekstrawaganckim, wczesnym orędownikiem estetycznych i inspirujących walorów narkotyków, seksu, muzyki i tańca, przyciągał społeczności wygnańców kulturowych: w Nowym Jorku podczas I wojny światowej, czy też stracone pokolenie Paryża lat 20. XX wieku i Christophera Isherwooda (autora "Pan Norris się przesiada") w dekadenckim Berlinie w latach 30. Dla tych, którzy spotkali go na swojej drodze, Crowley stawał się osobom, o której trudno było zapomnieć. Pojawia się w niezliczonych pamiętnikach i stał się pierwowzorem dla fikcyjnych postaci, od „The Magician” Somerseta Maughama po złoczyńcę z „Casino Royale” Iana Fleminga.
Został na nowo odkryty i zinterpretowany tak wiele razy – przez beatników, hipisów, punków i „kulturę industrialną” – że stał się nieśmiertelną ikoną kontrkulturowego buntu. Londyński „Sunday Times” nazwał go jednym z tysiąca wpływowych osób, które tworzyły XX wiek. Beatlesi umieścili go na kolażu „People We Like”, znajdującym się na okładce ich albumu "Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band". Uczynili to nie raz, a dwa razy – drugie zdjęcie podobno usunięto, ponieważ Crowley zbyt mocno przypominał Paula McCartneya.
W 1919 roku Crowley opuścił Nowy Jork i udał się do Cefalu na Sycylii, gdzie zaczął malować pejzaże. Przekształcił swoją wynajętą willę, malując erotyczne murale na wzór Paula Gauguina – jednego z bohaterów Crowleya, którego ogłosił świętym w swoim Gnostyckim Kościele Katolickim (Ecclesia Gnostica Catholica). Było to jego Opactwo Thelemy, eksperyment z duchowym monastycyzmem, częściowo zainspirowany przez Françoisa Rabelais’go. Uczniowie praktykowali religijną filozofię Crowleya, thelemę (greckie słowo oznaczające „wolę”). Crowley podsumował ją słowami: „Czyń wedle swej woli będzie całym Prawem”, oraz „Miłość jest prawem, miłość podług woli” – oba cytaty pochodzą z Księgi Prawa (Liber AL vel Legis sub figura CCXX). Księga ta jest tekstem założycielskim jego religii, thelemy i została podyktowana Crowleyowi w Egipcie w 1904 roku przez to, co określił jako „ponadludzką inteligencję”.
Studenci z całego świata przybywali na Sycylię, aby „odnaleźć swoją prawdziwą Wolę” lub cel w życiu. Program treningowy Crowleya polegał na przełamywaniu wszelkich sztucznych i społecznych zahamowań, aby wyzwolić swoje podstawowe „ja”, a jednocześnie zapewniał treningi jogi, koncentracji i autoanalizy. Opactwo i jego mieszkańcy prosperowali, ale kiedy jeden ze studentów z Oksfordu zmarł w opactwie (po wypiciu miejscowej wody wbrew zaleceniom Crowleya), brytyjska prasa bezlitośnie zatakowała Crowleya. Podobnie jak później D.H. Lawrence, minister spraw wewnętrznych Joynston Hicks i jego rzecznik prasowy, James Douglas z Sunday Express, demonizowali Crowleya. Prasa przedstawiała go jako „najbardziej niegodziwego człowieka świata” i „człowieka, którego chcielibyśmy powiesić”. Jak na ironię, ta kampania zapewniła Crowleyowi nieprzemijającą sławę, a także trwałe niezrozumienie jego życia i twórczości. Zmarł w Hastings w Anglii w 1947 roku.
Crowley był tematem licznych biografii, z których większość była skrajnie niedokładna, jeśli nie wręcz otwarcie wrogo nastawiona do tematu. W ostatnich latach corocznie ukazują się znakomite nowe biografie poważnych autorów, z których każda uzupełnia pozostałe: Lawrence Sutin, Do What Thou Wilt: A Life of Aleister Crowley (2000), Martin Booth, A Magick Life: The Life of Aleister Crowley (2001), i Richard Kaczynski, Perdurabo: The Life of Aleister Crowley (2002). Zrównoważoną ocenę jego życia i twórczości można znaleźć również we wpisie Geralda Sustera w suplemencie Missing Persons do publikacji The Dictionary of National Biography, wydanego przez Oxford University Press w 1993 r. Pożyteczne materiały umożliwiające wgląd w temat życia i twórczości Crowleya można znaleźć w jego własnych dziełach - The Temple of Solomon the King (publikowanych w odcinkach w The Equinox) i Confessions. Inne biografie i badania warte polecenia to J. F. C. Fuller, The Star in the West (1907), C.R. Cammell, Aleister Crowley (1951), John Symonds, The Great Beast (1951) oraz The Magic of Aleister Crowley (1958) (później połączone w The King of the Shadow Realm (1989)), Israel Regardie, The Eye in the Triangle (1970), Francis X. King, The Magical World of Aleister Crowley (1977), Susan Roberts, The Magician of the Golden Dawn (1978), Colin Wilson, Aleister Crowley: The Nature of the Beast (1987) i „Dziedzictwo Bestii” Geralda Sustera (1988).

II. Bibliografia:
Aleister Crowley [US Grand Lodge]
https://oto-usa.org/thelema/crowley/

“Prawdziwa magija Horusa wymaga namiętnego zjednoczenia przeciwieństw.”
https://porta-lucis.blogspot.com/

Wydrukuj tę wiadomość

  Petoskey Stone

Napisane przez: Krystyna
01-06-2026, 12:00
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (2)

   
https://blogger.googleusercontent.com/im...%20It.webp
Petoskey Stone
Nazwa „Petoskey Stone” prawdopodobnie wzięła się stąd, że kamień ten został znaleziony i sprzedany jako pamiątka z okolic Petoskey. 
Nazwa „Petoskey” prawdopodobnie powstała pod koniec XVIII wieku. 
Jej korzenie wywodzą się z legendy Indian z Ottawy. 
W 1965 roku kamień „Petoskey” został uznany za kamień stanowy Michigan

Petoskey Stones są wyjątkowe i fascynujące pod wieloma względami:
1. Ich charakterystyczny wygląd
Ukryte piękno: 
W przeciwieństwie do wielu skamieniałości, kamienie Petoskey ujawniają swoje prawdziwe piękno, gdy są mokre lub wypolerowane. 
Suche, szare kamienie przekształcają się w urzekające kompozycje w postaci sześciokątnych „promieni wschodzącego słońca” – wzór unikalny dla koralowca Hexagonaria Percarinata, z którego powstały.
Naturalne dzieło sztuki: 
Sześciokątny wzór na każdym kamieniu to dzieło sztuki natury, dzięki czemu każdy kamień jest niepowtarzalny. 
Nie ma dwóch kamieni o dokładnie takim samym wzorze, rozmiarze ani odcieniach, co podkreśla ich indywidualność.
Rzadkie ubarwienie: 
Podczas gdy większość okazów jest szara, rzadkie „Różowe Zwierzaki” charakteryzują się hipnotyzującym różowym odcieniem, który powstaje w wyniku przenikania Żelaza podczas fosylizacji, co sprawia, że są jeszcze bardziej wyjątkowe i poszukiwane.

2. Ich znaczenie historyczne
Okno na przeszłość: 
Kamienie z Petoskey mają około 350 milionów lat i stanowią namacalny związek ze starożytną przeszłością Michigan i okresem dewońskim. 
Przypominają nam o zanurzonej przeszłości tego regionu, kiedy to był ciepłym, płytkim morzem tętniącym życiem morskim.
Symbol Stanowy: 
Uznane za oficjalny kamień stanowy Michigan w 1965 roku, kamienie z Petoskey mają znaczenie kulturowe i reprezentują unikalne dziedzictwo geologiczne stanu. 
Są cenione przez mieszkańców i stanowią popularny symbol Michigan.

3. Ich dostępność
Dostępność publiczna: 
W przeciwieństwie do wielu skamieniałości, kamienie z Petoskey są stosunkowo łatwe do znalezienia w określonych obszarach wzdłuż wybrzeży Michigan, dzięki czemu każdy może je odkryć i nawiązać kontakt ze światem przyrody.
Wciągająca aktywność: 
Poszukiwanie kamieni z Petoskey może być przyjemną i satysfakcjonującą aktywnością dla osób w każdym wieku, zachęcającą do eksploracji i doceniania natury i geologii.

   
https://blogger.googleusercontent.com/im...+stone.jpg
Jak powstał kamień Petoskey
Czym zatem jest kamień Petoskey? 
To skamieniały Koralowiec Kolonialny, który żył w ciepłych morzach Michigan w dewonie, około 350 milionów lat temu. 
Nazwę Hexagonaria (oznaczającą sześć boków) Percarinata nadał dr Edwin Stumm w 1969 roku ze względu na jego rozległą wiedzę na temat skamieniałości. 
Ten typ skamieniałości występuje wyłącznie w warstwach skalnych zwanych formacją Gravel Point. 
Formacja ta należy do grupy Traverse z dewonu.

Kamienie powstały w wyniku zlodowacenia, podczas którego warstwy lodu odrywały kamienie od podłoża skalnego, ścierając ich ostre krawędzie i osadzając je w północno-zachodniej (i częściowo północno-wschodniej) części dolnego półwyspu Michigan. 
W tych samych obszarach Michigan, w skałach źródłowych kamieni Petoskey, można znaleźć kompletne, skamieniałe głowy Kolonii Koralowców.

W okresie dewońskim stan Michigan wyglądał zupełnie inaczej. 
Geograficznie, obszar dzisiejszego Michigan znajdował się blisko równika. 
Stan ten pokrywało ciepłe, płytkie morze. 
To ciepłe, słoneczne morze stanowiło idealne siedlisko dla życia morskiego. 
Rafa dewońska dawała schronienie małżom, głowonogom, koralowcom, liliowcom, trylobitom, rybom i wielu innym formom życia.

Miękka, żywa tkanka koralowca nazywana była polipem. 
W jego centrum znajdował się obszar pobierania pokarmu, czyli otwór gębowy. 
Ta ciemna plama, czyli oko, była wypełniona mułem, który skamieniał po wpadnięciu do otworów. 
Otwory otaczały czułki, które służyły do zbierania pokarmu i wciągania go do otworu gębowego. 
Żywy koralowiec, który przekształcił się w kamień Petoskey, odżywiał się planktonem żyjącym w ciepłym morzu.

Kalcyt, krzemionka i inne minerały zastąpiły pierwotne elementy każdej komórki. 
Każda oddzielna komora, na każdym kamieniu Petoskey, była członkiem kwitnącej kolonii żywych koralowców. 
Z tego powodu kamień Petoskey nazywany jest koralem kolonijnym.

   
https://blogger.googleusercontent.com/im...chigan.jpg
Gdzie znaleźć kamień Petoskey
Kamienie Petoskey można znaleźć na różnych plażach i w głębi lądu w Michigan, a wiele z nich to te wokół Petoskey i Charlevoix. 
Uważa się, że ruch zamarzniętego lodu na brzegu jeziora Michigan zimą powoduje obracanie się kamieni, odsłaniając każdej wiosny nowe kamienie Petoskey na brzegu. Kamienie Petoskey są również powszechnie spotykane w stanach Iowa, Indiana, Illinois, Ohio, Nowy Jork, Kanada, Niemcy, Anglia, a nawet Azja.

Lodowce plejstoceńskie (około dwa miliony lat temu) wyrwały kamienie z Petoskey z podłoża skalnego i rozrzuciły je po Michigan i okolicach. 
Dlatego kamienie z Petoskey można znaleźć w żwirowniach i wzdłuż plaż daleko od Petoskey.

Konkretne miejsca znane z dużej ilości kamieni Petoskey:
*Park Stanowy Petoskey: 
Z trzykilometrową linią brzegową zatoki Little Traverse, ten park jest popularnym miejscem poszukiwań kamieni w Petoskey. 
Można tu znaleźć zarówno oszlifowane kamienie na plaży, jak i bardziej szorstkie okazy wyłaniające się z klifów.
*Magnus Park City Beach: 
Ten park oferuje dostęp do plaży o długości 1000 stóp i słynie z dużej ilości kamieni z Petoskey, szczególnie po burzach.
*Bayfront Park i Sunset Park: 
Położone niedaleko centrum Petoskey parki oferują malownicze widoki oraz możliwość polowania na kamienie w Petoskey, a do sklepów i restauracji można dojść pieszo.
*Harbor Springs: 
Plaże w Harbor Springs, takie jak North Beach i Zorn Park, to również dobre miejsca do znalezienia kamieni Petoskey.
*Fisherman's Island State Park: 
Ten wyspiarski park oferuje niepowtarzalną okazję do poszukiwania kamieni Petoskey na jego brzegach i podziwiania jego naturalnego piękna.

Najlepszy czas na znalezienie kamieni Petoskey to wczesna wiosna, po tym jak lód w zatoce Grand Traverse roztopi się wzdłuż brzegu. 
Każdego roku, gdy lód pęka, a wiatry spychają go w różnych kierunkach, spycha on w kierunku brzegów nową falę kamieni Petoskey.
https://www.geologyin.com/2017/06/what-i...e-can.html

Wydrukuj tę wiadomość

  Periclase

Napisane przez: Krystyna
01-06-2026, 10:22
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (2)

       
Periclase
Minerał magnezu występujący naturalnie w skałach metamorficznych kontaktowych i stanowiący główny składnik większości podstawowych cegieł ogniotrwałych 
Jest to sześcienna forma tlenku magnezu ( MgO )
W naturze zazwyczaj tworzy stały roztwór z Wustytu ( FeO ) i jest wówczas określany jako Ferropericlase or Magnesiowüstite

Po raz pierwszy opisano go w 1840 roku i nazwano od greckiego περικλάω (rozbić się) nawiązując do jego rozszczepienia. 
Lokalizacją typową jest Monte Somma, kompleks Somma- Wezuwiusz, prowincja Neapol, Kampania , Włochy

Dawna nazwa tego minerału to Magnesia.
Kamienie z regionu Magnesia w starożytnej Anatolii zawierały zarówno Tlenek Magnezu, jak i uwodniony Węglan Magnezu, a także tlenki żelaza (takie jak magnetyt)
Dlatego te kamienie, zwane w starożytności kamieniami z Magnezji, ze względu na swoje niezwykłe właściwości magnetyczne, stały się przyczyną powstania terminów „magnes” i „magnetyzm” .
Periclase występuje zazwyczaj w marmurze powstałym w wyniku metamorfizmu wapieni dolomitowych 
W warunkach bliskich powierzchni łatwo przekształca się w Brucite

Oprócz lokalizacji typowej, gatunek ten jest zgłaszany z Predazzo, Trydent , 
Włochy ; Carlingford, hrabstwo Louth
Irlandia; Broadford, Skye i wyspy Muck
Szkocja; León , Hiszpania; wulkan Bellerberg , dystrykt Eifel
Niemcy; Nordmark i Långban , Värmland
Szwecja ; oraz Kopeysk , południowe Góry Ural , Rosja. 
W USA występuje w kamieniołomie Crestmore, hrabstwo Riverside, Kalifornia ; Tombstone, Arizona ; dystrykt Gabbs, hrabstwo Nye, Nevada 
W Kanadzie występuje w Oka, Quebec, a w Australii na zachód od Cowell, Półwysep Eyre, Australia Południowa

Struktura krystaliczna Periclase odpowiada strukturze halitu i była szeroko badana ze względu na swoją prostotę. 
W rezultacie właściwości fizyczne Periclase są dobrze znane, co czyni ten minerał popularnym standardem w pracach eksperymentalnych. 
Wykazano, że minerał ten zachowuje stabilność przy ciśnieniach do co najmniej 360  GPa
https://en.wikipedia.org/wiki/Periclase?...u857851654

Wydrukuj tę wiadomość

  Pearls Color Guide

Napisane przez: Krystyna
28-05-2026, 21:19
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (8)

Pearls Color Guide
Przewodnik po kolorach Perłowych
Najważniejsze wnioski
*Biel i krem to najbardziej uniwersalne kolory do noszenia na co dzień i na oficjalne okazje

*Prawdziwe Czarne Perły nie istnieją, częściej są Ciemnoszare, Zielone lub Fioletowe
Czarne Perły Tahitańskie mogą mieć kolor od jasnoszarego do ciemnozielonego z domieszką zieleni, błękitu, różu, fioletu lub pawia.

*Złota seria South Sea obejmuje modele od jasnoszampańskich po ciemne, 24-karatowe Złoto (najbardziej wartościowe).

*Naturalne odcienie niebieskiego są rzadkie; zazwyczaj są białe lub szare z delikatnymi niebieskimi tonami

*Kolor nie ma tak dużego wpływu na cenę jak powierzchnia, rozmiar i połysk - wybierz kolor, który najbardziej Ci odpowiada.

Świat Pereł jest pełen kolorów... 
Od klasycznej bieli, żółci, złota, różu, błękitu, po czerń i niemal każdy odcień pomiędzy. 
Perły to coś więcej niż tylko Biały Sznur Pereł Babci
Chociaż zastosowanie odpowiednich obróbek i barwników pozwala uzyskać dowolny kolor tęczy, ten artykuł skupi się głównie na naturalnie występujących kolorach Pereł.
https://www.pearlsofjoy.com/pages/pearl-colors

Wydrukuj tę wiadomość

  Pearls Słono- i słodkowodne Perły Europejskie i Polskie

Napisane przez: Krystyna
27-05-2026, 22:24
Forum: Litoterapia
- Brak odpowiedzi

Pearls Słono- i słodkowodne Perły Europejskie i Polskie
Małże Perłopława Pinctada Radiata pojawiły się w Morzu Śródziemnym pod koniec XIX w., dzięki powstaniu Kanału Sueskiego, który umożliwił im migrację z Morza Czerwonego, bezpośrednio tym szlakiem wodnym lub w wodach balastowych statków. 
Na terenie dzisiejszej Polski, Skójka Perłorodna występowała w Sudetach, przede wszystkim w dorzeczu Kwisy, Bobrze, Nysie Łużyckiej i Kłodzkiej oraz w potokach północnych stoków Gór Złotych. 
Wzmianka o eksploracji Pereł na tym obszarze pochodzi już z 1595 r.

Perły Słonowodne
Jubilerskie Perły Naturalne kojarzą się z ciepłymi morzami Karaibów, Zatoki Perskiej, Indii lub Dalekiego Wschodu, lecz zdecydowanie nie z Europą. 
Co prawda Małże Perłopława Pinctada Radiata występują dość licznie w Morzu Śródziemnym, ale pojawiły się w nim niedawno, dzięki powstaniu Kanału Sueskiego, który umożliwił im migrację z Morza Czerwonego, bezpośrednio tym szlakiem wodnym lub w wodach balastowych statków. 
Kanał przekopano w 1869 r., a już w 1874 r. zaobserwowano pierwszych przedstawicieli tego gatunku przy śródziemnomorskim wybrzeżu Egiptu. 
Współcześnie występuje on w strefie przybrzeżnej całej południowej części akwenu śródziemnomorskiego, sięgając po Tunezję i Sycylię. 
Dalej na północ dość licznie skolonizował tylko wody Korsyki, a także część Morza Egejskiego, wybrzeży Adriatyku w pobliżu Triestu oraz wybrzeży w pobliżu Tulonu, lecz prawdopodobnie było to chwilowe pojawienie się tego małża. 
Gatunek ten wytwarza znakomitej jakości Perły, ale z niejasnych przyczyn populacje śródziemnomorskie mają znacznie mniejszy odsetek osobników z perłą (perła znajduje się w jednym małżu na kilka lub kilkanaście tysięcy osobników) niż populacje z wód macierzystych. 
Z rodzimych małży Morza Śródziemnego jedynie Szołdra Pinna Nobilis produkuje Czerwonawe lub Różowe Perły, tyle, że rzadko, są one małe, bez orientu i z szybko słabnącym połyskiem, co jest skutkiem znacznej zawartości wody i odmiennej niż u typowych Pereł budowy wewnętrznej. 
Dodatkowo większość z nich ma kształty dalekie od kulistości. 
Nic więc dziwnego, że choć poławiano je od starożytności, zwłaszcza w Adriatyku i wschodniej części basenu śródziemnomorskiego, to nie cieszyły się renomą. 
Część innych gatunków Małży żyjących w omawianym rejonie, a także przy iberyjskich brzegach Atlantyku posiada muszlę wyścieloną Masą Perłową i incydentalnie może wytworzyć Perłę. 
Przykładowo w styczniu tego roku nagłośniono wynik badań 756 Ostryżyc Crassostrea z ujść rzek południowej Portugalii, gdzie w jednym egzemplarzu znaleziono Perłę wielkości 5 mm i masie 0,19 g, a w innym 4 Perły o wielkości poniżej 2 mm. 
Jednak znaleziska takie są zbyt sporadyczne by kiedykolwiek miały znaczenie gospodarcze. 
Zresztą akurat rodzaj Crassostrea prawdopodobnie pojawił się w wodach naszego kontynentu dopiero w epoce wielkich odkryć geograficznych wraz z wracającymi statkami, więc nie mógł w dawnych wiekach dostarczać Pereł królom Portugalii. 
W konsekwencji europejscy jubilerzy skazani byli na import Pereł Morskich małży i ślimaków z odległych i niebezpiecznych rejonów świata, co skutkowało niezwykle wysokimi cenami tych klejnotów. 
Z tego powodu coraz więcej władców zaczęło kierować uwagę na rzeki swych królestw. 
Wiele z tych cieków zasiedlał, bowiem Słodkowodny Małż zwany Skójką Perłorodną bądź Perłoródką Rzeczną (Margaritifera Margaritifera). 
W porównaniu do morskich, Perły tego gatunku są gorszej jakości, mają słabszy połysk i przeciętnie mniej okrągłe kształty, choć zdarzają się okazy wielkiej urody, jak chociażby duża Perła z Walii pozyskana w XVII w. do korony królów angielskich. 
Były jednak tańsze i łatwiej dostępne niż Perły Zamorskie. 
Perłoródka preferuje wody chłodne, stąd na masową skalę bytowała w rzekach i potokach Skandynawii, Szkocji, Irlandii i północnej Rosji. 
Żyła także w strefie umiarkowanej, zwłaszcza w górskich, a więc zimniejszych, rzeczkach Niemiec, Czech, Francji, Walii, a nawet północnej Hiszpanii. 
Co prawda południowe populacje mają rzadsze i drobniejsze Perły, mniejsze muszle (zwykle poniżej 10 cm) i żyją znacznie krócej (ok. 40 lat) niż ich północni pobratymcy słynący z wyjątkowej długowieczności (ponad 100 lat, maksimum do 256 lat, co jest rekordem wśród zwierząt słodkowodnych). 
Liczebność Perłoródek zawsze poważnie ograniczały ich ostre wymagania środowiskowe, przede wszystkim brak tolerancji na większą ilość substancji odżywczych i organicznych, a więc związków Azotu, Fosforu, Kwasów Humusowych. 
Wskutek tego nie mogły zasiedlać żyznych nizin klimatu umiarkowanego, a także dolin górskich kolonizowanych przez ludzi i bydło. 
Z kolei awersja do Węglanów w wodzie wykluczała je z licznych w Europie obszarów wyżyn i gór wapiennych. 
Oprócz tego wody, w których bytuje ów Małż muszą być bystre, by usuwać szkodliwy dla niego muł i ił oraz dostarczać duże ilości tlenu. 
Powinny dodatkowo obfitować w pstrągi i/lub łososie (koniecznie rodzime), gdyż larwy tej skójki rozwijają się tylko w ich skrzelach. 
Wszystko to powodowało, że poza strefą arktyczną populacje Perłoródki zasiedlały dość wąskie obszary i były podatne na zniszczenie przez cywilizację i zbieractwo.  Zbierano je już w okresie rzymskiej republiki. 
Juliusz Cezar fundując świątynię Wenus w Rzymie, napierśnik bogini udekorował Słodkowodnymi Perłami z Wielkiej Brytanii. 
Tym niemniej w starożytności i we wczesnym średniowieczu Perły z tego gatunku nie cieszyły się wielką popularnością, toteż zagrożenie populacji nie było duże. 
Jednak masowy rozwój osadnictwa i wypasu w późnym średniowieczu wiążący się ze skażeniem wód oraz wzrost zainteresowania Perłami Słodkowodnymi, co najmniej od przełomu XV/XVI w., doprowadził do szybkiego przetrzebienia Małża Margaritifera Margaritifera. 
Dlatego od początku XVIII w. w całej Europie zaczęto ograniczać możliwość połowów Małża, wprowadzać wymiary ochronne i ścigać kłusownictwo Perłowe. 
Nie przyniosło to poprawy sytuacji i w drugiej połowie XIX w. Perły ze skójek pozyskiwano na większą skalę już tylko w północnej Rosji i Szkocji (wartość zebranych w 1865 r. pereł szkockich szacowano na 12 tys. funtów szterlingów) oraz w mniejszym stopniu w Bawarii i Saksonii. 
Rosja nie tylko zużywała znaczne ich ilości na rynku wewnętrznym, ale i eksportowała je za granicę, np. eksport Pereł rzecznych z tego kraju w 1860 r. obliczano na 180 tys. rubli (ok. 29 tys. funtów, co odpowiadało rocznej pensji 160 rosyjskich generałów-majorów lub cenie 3600 krów dobrej rasy). 
Co prawda i tam ilość Małży malała, skoro w 1870 r. wysłano za granicę Perły na sumę zaledwie 1,5 tys. rubli. 
Współcześnie Pereł z omawianego gatunku prawie się nie pozyskuje w Europie, głównie ze względu na objęcie ścisłą ochroną Małża, którego stan prezentuje się katastrofalnie. 
Duże i zdrowe populacje notuje się jedynie w arktycznej Rosji (np. Półwysep Kolski), a zdrowe, lecz mniej liczne grupy opisano z północnej Skandynawii i Szkocji. 
Dość dobra sytuacja jest też na niewielkim obszarze południowych Czech, w górnym biegu rzeki Blanice i jej dopływach.

Perły Słodkowodne
Na terenie dzisiejszej Polski Skójka perłorodna bytowała prawdopodobnie wyłącznie w Sudetach, przede wszystkim w dorzeczu Kwisy, ale także w Bobrze, Nysie Łużyckiej i Kłodzkiej oraz w potokach północnych stoków Gór Złotych. 
Wzmiankę o eksploracji pereł na tym obszarze znajdziemy w piśmie cesarza Rudolfa II Habsburga, który w 1595 r. upoważnił dwóch górników do poszukiwań Pereł w Karkonoszach. 
Więcej dowiemy się z wydanej w 1607 r. rozprawy „Hirschbergischen warmen Bades” („Jeleniogórskie źródła gorące”) Caspara Schwenckfelda autora licznych dzieł poświęconych przyrodzie Sudetów, w tym ich minerałom. 
Autor podaje, że różnego kształtu (w tym idealnie okrągłe) Perły znajdywano w Kwisie koło Gryfowa Śl. i Leśnej. 
Wśród małży przeważały okazy zawierające 1-2 sztuki Pereł. 
W nielicznych przypadkach, gdy znajdywano egzemplarz z kilkoma Perłami, były one wyraźnie mniejsze. 
Są to informacje z pierwszej ręki, gdyż autor urodził się i przez szereg lat mieszkał nad Kwisą. 
W 1612 r. ukazał się w Krakowie pisany wierszem traktat „Officina ferraria, abo huta y warstat z kuźniami szlachetnego dzieła żelaznego” mistrza hutniczego Walentego
Roździeńskiego. 
Poświęcony hutnictwu i występowaniu Rud Metali na Śląsku zawiera także obszerny opis sudeckich kamieni szlachetnych, w tym dwuwiersz dotyczący Kwiskich Pereł z Gryfowa Śląskiego: „Pod Gryfibergą perły śliczne z rzeki Kwisy Wyjmują, ják grochowe ziárná, tymi czásy”. 
Choć dane dotyczące Sudetów nie są oryginalne, bo pochodzą ze znanych Roździeńskiemu tekstów Schwenckfelda, jest to jednak cenny dokument, gdyż zawiera pierwszy polskojęzyczny opis mineralogii tych gór. 
Kwisa i jej dopływy, zwłaszcza Miłoszowski Potok, były głównym obszarem pozyskiwania śląskich Pereł, tu też obrabiano je w szlifierniach funkcjonujących od XVII w. Wymienia się takie pracownie w Miłoszowie, Lechowie (dziś część Leśnicy) i Pobiednej. 
Ceny tych Pereł zależne od barwy, wielkości i kształtu były oczywiście znacznie niższe niż odpowiedników morskich, ale wciąż wysokie. 
Schwenckfeld stwierdza, iż ceniono tylko odmiany Białe, zaś Czerwone (chodziło zapewne o Różowe, bo Małż ten typowo Czerwonych nie wytwarza) i niejednolicie ubarwione uważano za niedoskonałe. 
Z innych relacji wiemy, że w Kwisie zdarzały się sporadycznie także Perły Brązowe i czarne. 
Z zapisu z 1689 r. wiadomo, że pewien handlarz odsprzedał Kwiską Perłę innemu kupcowi za 2,5 talara, zaś ten od następnego klienta wziął już 5 talarów. 
W tym czasie 9 talarów kosztował patent mistrza sukienniczego, 5 talarów płaciło się za 38–50 dniówek robotnika lub 180 litrów wina z Zielonej Góry. 
Oprócz jubilerskiego zastosowania, z mielonych Pereł i Muszli Sudeckich sporządzano lekarstwa, mięsem karmiono świnie, a z Masy Perłowej wytwarzano guziki.
Ponieważ potoki z Perłoródkami były w Sudetach nieliczne, a popyt duży, to ostatni śląski zawodowy zbieracz owych Małży, działający na Kwisie, zbankrutował po 1760 r. wobec sporadyczności występowania Margaritifera Margaritifera. 
Jak widać niewiele pomógł ochronny edykt Augusta II Mocnego z 1729 r. zabraniający odławiania młodocianych osobników i regulujący wielkość połowu dorosłych. 
W 1802 r. ktoś znalazł w Kwisie w jednym miejscu 41 małży, z których wyjęto 23 Perły (wynik nietypowy, bo zwykle tylko jedna skójka na kilkadziesiąt lub kilkaset ma Perłę).

W ostatniej dekadzie XIX w. żywe Perłoródki napotykano jeszcze koło Kliczkowa i Osiecznicy, ale były to ostatnie doniesienia znad Kwisy. 
Już wtedy inne „Perłorodne” rzeki Sudetów uchodziły za pozbawione tego cennego mięczaka, co potwierdziły późniejsze penetracje. 
Wyjątek stanowiła rzeczka Witka i jej dopływy w głębi Gór Izerskich, gdzie w 1921 r. badacze znaleźli 100 żywych egzemplarzy. 
Następne badania w tym rejonie, wykonane w latach 50. XX w., przyniosły jedynie 67 pustych muszli z potoku Źrenica (dziś Koci Potok, prawy dopływ Witki, fot. 1) powyżej Zawidowa. 
Po podjęciu decyzji o ich restytucji, w dniu 22 czerwca 1965 r. wpuszczono do górnego biegu Kwisy (między Rozdrożem Izerskim a Świeradowem) 70 osobników, kolejnych 30 umieszczono w karkonoskim Śnieżnym Potoku (obecnie zwanym Wrzosówką). 
Obie grupy pochodziły z w/w południowo czeskiej rzeki Blanice. 
Niestety już po miesiącu nie udało się znaleźć ani jednego żywego osobnika i stan ten nie zmienił się w kolejnych latach. 
Tym bardziej zaskakuje wynik eksploracji nadgranicznego odcinka Kociego Potoku przez naukowców PAN, którzy w latach 2006-2007 napotkali puste muszle Margaritifera Margaritifera. 
Ponieważ jest dość wątpliwe by puste skorupy zdołały przeleżeć w osadach wysokoenergetycznego strumienia górskiego o dużej sile erozji przez 80 lat, czyli od czasu ostatniego stwierdzenia żywych egzemplarzy, to być może Małż ten żył jeszcze niedawno lub wciąż egzystuje w odludnym zakątku Gór Izerskich. 
Są tam konieczne do jego reprodukcji pstrągi, które widziałem wiosną 2011 r., podobnie jak zachowane na dnie ślady poruszania się jakiegoś małża. 
Wbrew pozorom fakt, iż nie natrafiono na żywy egzemplarz nie jest rozstrzygający, gdyż Małże te zagrzebują się w piasku dennym i znacznie łatwiej znaleźć wymytą przez prąd skorupkę niż dostrzec żywego osobnika. 
Perłoródki z Gór Izerskich można zobaczyć we wrocławskim Muzeum Przyrodniczym, gdzie eksponuje się dwie skorupy (lewa 12,3 cm, prawa 11,5 cm), w dodatku z widoczną Perłą średnicy 9 mm (fot. 2, 3). Pochodzą one ze zbiorów przedwojennych.

Oprócz Sudetów Perły, w tym jubilerskiej jakości, co prawda sporadycznie, ale spotykano w innych regionach Polski. 
Dotyczy to zwłaszcza rejonu lwowskiego, gdzie w XVII/XVIII w. pozyskiwano je w rzekach okolic Rohatyna, a w XVIII w. w Wereszczycy i zasilanych przez nią stawach w Komarnie. 
W XVIII w. znajdywano też Perły w Małżach Bzury powyżej Łęczycy, a na początku XVIII w. na Wołyniu w rzece Horyń oraz w województwie połockim przy granicy z Kurlandią, w lewym dopływie Dźwiny – w Druji. 
Oczywiście przed XIX w. nie podawano przynależności gatunkowej Perłopława. 
Jest wszakże dyskusyjne czy pochodziły one od Margaritifera Margaritifera, gdyż ani silnie zamulona i zatorfiona Wereszczyca, ani stawy nie są środowiskiem preferowanym przez Perłoródkę, zaś Bzura zawierała sporo substancji organicznych, Fosforanów i Azotanów. 
Jedynie w dorzeczu Dźwiny faktycznie do dziś występuje ten gatunek. 
Warto, więc wiedzieć, że również spokrewnione ze Skójka Perłorodną inne gatunki rodzimych Skójek oraz Szczeżuj mają dość grubą warstwę Masy Perłowej i incydentalnie mogą wytworzyć Perłę. 
W 1862 r. Biuletyn Towarzystwa Aklimatyzacyjnego odnotowywał w Polsce przypadki pozyskania Pereł ze Szczeżui Wielkiej (Anodonta Cygnea) i bliżej nieokreślonych Skójek żyjących w mule (a więc nie z Perłoródki i nie z Gruboskorupowej), choć barwa ich nie była zbyt efektowna. 
Bauer w 2002 r. podał, że Skójki Malarskie (Unio Pictorum) z Łaby okolic Miśni i Drezna okazjonalnie produkują drobne Perły przyrośnięte do muszli (Półperły). 
Z tejże rzeki opisano w XIX w. Perły w Muszlach Szczeżuj. 
W muszli współczesnej Skójki Gruboskorupowej Unio Crassus z Litwy udostępnionej mi przez dr. Raczyńskiego widać lekko przyrośniętą do skorupki Perłę długości 2 mm, ale nierównomiernie zabarwioną (fot. 4, 5). 
W innym okazie z tej kolekcji jest Półperła wielkości poniżej 1 mm (fot. 6). 
Wśród obecnie najczęściej występujących polskich Skójek i Szczeżuj (Szczeżuja Pospolita Anodonta Anatina, Skójka Zaostrzona Unio Tumidus) Perły praktycznie nie występują – wg ustnych informacji uzyskanych przeze mnie u badaczy tych gatunków, na parę tysięcy zebranych osobników swobodną Perłę ma jedna, ale wielkości poniżej 1 mm, częstsze są natomiast Półperły, lecz również bardzo małe. 
Wydaje się więc, że najbardziej prawdopodobnym producentem wartościowych jubilersko Pereł ze Lwowa, Wołynia i Bzury była Szczeżuja wielka lub Skójka Malarska. Obecnie w Polsce pojawił się kolejny Małż produkujący Perły (głównie Półperły) – Szczeżuja chińska (Sinanodonta Woodiana). 
Przywieziony do Europy, rozprzestrzenia się intensywnie i spotyka się go w dolnej Odrze.

Perły Fosylne
Hipotetycznie możliwe jest znalezienie w Polsce również Morskich Pereł, tyle, że skamieniałych. 
Na świecie tego typu okazy spotyka się niezwykle rzadko, bowiem w skład Perły wchodzi organiczna Konchiolina, która z upływem czasu rozpada się, co skutkuje pękaniem i destrukcją klejnotu. 
Jednak nawet w bardzo starych utworach górnego triasu (230-200 mln lat) odkryto małe Perły, choć bez wartości jubilerskiej. 
W górnej kredzie Teksasu (ok. 93 mln lat temu) występują brązowe, czarne i szare Perły wielkości od 1 mm do 3 cm, produkowane przez wymarły Małż Inoceramus. 
Są one przekrystalizowane, pierwotny Aragonit po milionach lat przeszedł w Kalcyt, więc praktycznie nie mają połysku ani overtonu. 
Natomiast perły o niezmienionej strukturze i zachowanej urodzie opisano z dolnego eocenu Anglii (50 mln lat, pochodzą z wymarłego gatunku Szołdry) i Pliocenu Florydy (niecałe 5 mln lat temu). 
Liczne muszle Perłorodnych Inoceramus znajduje się w całej południowej Polsce, a morskie osady eocenu odsłaniają się u podnóża Tatr, więc być może i w naszym kraju znajdzie się Kopalna Perła.
https://www.rynekjubilerski.pl/slono-slo...e-polskie/

Wydrukuj tę wiadomość

  Pearls Cultured Saltwater Akoya Hanadama

Napisane przez: Krystyna
26-05-2026, 23:15
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (3)

Pearls Cultured Saltwater Akoya Hanadama
Pearls Hanadama
Hanadama, co oznacza „Perła Kwiatowa”, reprezentuje najwyższą jakość dostępnych Japońskich Pereł Akoya, certyfikowaną przez Japan Pearl Science Laboratory.
Perły Hanadama to niezwykle szlachetne Perły Akoya, certyfikowane przez japońskie Pearl Science Laboratory (PSL). 
Cieszą się światową sławą ze względu na swój wyjątkowy połysk i orientację.

Fascynująca historia Pereł Hanadama
Perły Hanadama zostały nazwane przez Kokichi Mikimoto, znanego również jako Ojciec Pereł Hodowlanych. 
Termin ten odnosił się wyłącznie do najwspanialszych klejnotów. 
Słowo Hanadama oznacza po japońsku kulisty kwiat.

Czym jest certyfikacja PSL?
Wielu ekspertów od Pereł często nazywa te przepiękne morskie klejnoty Perłami Kwiatowymi. 
Obecnie jedynymi klejnotami, które kwalifikują się do miana Pereł Hanadama, są Perły Akoya certyfikowane przez PSL, które poddaje je rygorystycznym testom, obejmującym inspekcje wewnętrzne i badania z bliska, aby sprawdzić, czy posiadają one następujące cechy:
Perłowy połysk Musi być bardzo mocny
Powierzchnia Perłowa musi być niemal nieskazitelna i bez skazy
Grubość Masy Perłowej Gruba Masa Perłowa, zwykle 0,60 mm na mniejszych Perłach (6-7 mm) i 0,8 mm na większych Perłach (8-9 mm)
Powierzchnia Aurora/Orient charakteryzuje się efektem tęczowej zorzy polarnej

Znane na całym świecie ze swojego wyjątkowego połysku i nieskazitelnej jakości
Hodowane Perły Hanadama charakteryzują się najwyższym połyskiem spośród wszystkich dostępnych na rynku. 
W rzeczywistości ich blask jest tak intensywny, że naszyjnik z pereł Akoya może przyciągać wzrok nawet z drugiego końca zatłoczonych pomieszczeń. 
Co więcej, większość Pereł Akoya dzięki swojej gładkiej powierzchni odbija światło, co czyni je wyjątkowym dodatkiem do każdej eleganckiej stylizacji.
Oprócz odbijania światła, te nieskazitelne kamienie szlachetne występują w najdelikatniejszych odcieniach. 
Na przykład, możesz znaleźć naturalną Biel Hanadama, praktycznie pozbawioną rozmyć, przebarwień i innych skaz na krawędziach. 
Zawsze zalecamy, abyś zerknął z dystansu i docenił przyciągającą wzrok Perłową jakość swojego naszyjnika z Pereł Hanadama , bransoletki lub pasującej do niego pary kolczyków z Pereł Hanadama, gdy tylko zobaczysz swoje odbicie w lustrze, a nawet w witrynie sklepowej!

Dlaczego masa perłowa pereł Hanadama jest tak ważna?
Orientalne Perły Hodowane Hanadama opisywane są jako lśniące bańki mydlane. 
Ich masa Perłowa jest bardzo gruba, co sprawia, że te klejnoty są opalizujące, wytrzymałe i mocne.

Perły jakości AAA certyfikowane przez laboratorium naukowe zajmujące się Perłami
Jeśli szukasz kamieni szlachetnych, które przetrwają całe życie, Naturalne Białe perły Hanadama to doskonały wybór. 
A ponieważ posiadają certyfikaty autentyczności PSL, ten rodzaj Pereł Akoya stanowi idealną rodzinną pamiątkę przekazywaną z pokolenia na pokolenie.

Unikalna klasa certyfikowanych Pereł zapewniająca najwyższą jakość
Oznaczenie Perły Hanadama, przyznawane przez laboratorium Perłowe, to coś więcej niż tylko oznaczenie klasy Perły. 
Klasa Hanadama to raczej klasa najszlachetniejszych Pereł, które gwarantują połysk i wartość, piękny kolor i nieskazitelną jakość powierzchni.
Niezależnie od tego, czy szukasz naszyjnika z Pereł, bransoletki, czy efektownych kolczyków, posiadanie biżuterii wykonanej z Pereł Hanadama Akoya oznacza posiadanie jednych z najwybitniejszych wyrobów, jakie można kupić za pieniądze. 
Co więcej, Japońskie Laboratorium Nauki o Perłach certyfikuje kamienie szlachetne, aby to potwierdzić.
https://www.thepearlsource.com/hanadama-pearls.php

Wydrukuj tę wiadomość

  Pearls Cultured Mabe

Napisane przez: Krystyna
24-05-2026, 18:57
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (5)

   
https://www.maysaku.ru/upload/images/mabe-1.jpg
Perła Mabe
Perła Mabe to Hodowana Perła Pęcherzykowa, duża Półperła z przepięknej Masy Perłowej, popularnie używana do wyrobu Perłowych wisiorków i Perłowych kolczyków .
Za prawdziwych wynalazców Perły Pęcherzykowej, będącej rodzajem Perły Hodowlanej, uważa się Chińczyków.
Najwcześniejsze znaleziska w Chinach Perłowej Warstwy Perłowej, Naniesionej na ołowiany posąg Buddy, datowane są na XII wiek.

Perły Mabe zyskały na popularności w latach 50. XX wieku jako niedrogi i modny sposób noszenia dużych Pereł, ponieważ Białe  Perły Hodowlane z Morza Południowego, które znamy dzisiaj, były powszechnie niedostępne. 
Japońskie firmy zaczęły produkować Perły typu blister na wyspach Riukiu, między Japonią a Tajwanem. 
Słowo Mabe prawdopodobnie pochodzi ze starego dialektu używanego na tych wyspach. 
Obecnie perły Mabe są nadal produkowane w Japonii i Chinach, a także w Indonezji, na Filipinach, w Tajlandii i na Polinezji Francuskiej.

Wykorzystując adaptację procesu hodowli Pereł, zaokrąglone lub uformowane jądro jest przyklejane do wnętrza Muszli Mięczaka wytwarzającego Masę Perłową. 
Masa Perłowa to opalizująca substancja organiczna, która nadaje Perłom ich unikalne właściwości. 
Mięczak pokrywa jądro, a po dwóch, trzech latach hodowli Perły typu Mabe są wycinane z muszli. 
Jądro jest usuwane, a powstała przestrzeń wypełniana żywicą, a czasem koralikiem, a tył Perły jest uszczelniany kawałkiem Masy Perłowej. 
Efektem końcowym powinna być piękna, jedwabista Perła o wielkości od 12 do 25 mm.

Perły Mabe często kojarzone są z tradycyjnym, okrągłym stylem kolczyków z Perłami, takimi jak te, które Meryl Streep widziała w reklamach filmu „ Żelazna Dama ”. 
Są one również wykorzystywane przez projektantów do tworzenia pomysłowych, oryginalnych i nowoczesnych ozdób z Pereł, a ich kolor i niedrogie rozmiary to dwa główne czynniki ich niesłabnącej popularności.
https://www.winterson.co.uk/blog/what-is-a-mabe-pearl/

Wydrukuj tę wiadomość


  1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot