01-03-2012, 12:37
Meteorite to skała , która powstała w przestrzeni kosmicznej i spadła na powierzchnię planety lub księżyca
Kiedy obiekt wpada w atmosferę, różne czynniki, takie jak tarcie, ciśnienie i interakcje chemiczne z gazami atmosferycznymi, powodują jego nagrzewanie się i wypromieniowywanie energii.
Następnie przekształca się w Meteor i tworzy kulę ognia, znaną również jako spadająca gwiazda; astronomowie nazywają najjaśniejsze okazy "Bolides"
Po opadnięciu na powierzchnię większego ciała Meteor staje się Meteorite
Meteorite różnią się znacznie pod względem wielkości.
Dla geologów Bolides jest Meteorite na tyle duży, że może utworzyć krater uderzeniowy
Meteorite odzyskane po zaobserwowaniu ich przejścia przez atmosferę i zderzenia z Ziemią nazywane są upadkami Meteorite
Wszystkie inne znane są jako znaleziska Meteorytów
Meteoryty tradycyjnie dzielono na trzy szerokie kategorie:
*Stony Meteorites-Meteoryty Kamienne, czyli skały złożone głównie z minerałów Krzemianowych ;
*Iron Meteorites-Meteoryty Żelazne, które w dużej mierze składają się z Żelazoniklu ;
*Stony-Iron Meteorites-Meteoryty Żelazno-Kamienne, które zawierają duże ilości materiału metalicznego i skalnego.
Współczesne systemy klasyfikacji dzielą Meteorite na grupy według ich struktury, składu chemicznego i izotopowego oraz mineralogii.
„Meteoryty” o średnicy mniejszej niż ~ 1 mm ( 3 ⁄ 64 cala) są klasyfikowane jako Mikrometeoryty, jednak Mikrometeoryty różnią się od Meteorytów tym, że zazwyczaj całkowicie topią się w atmosferze i spadają na Ziemię w postaci schłodzonych kropelek.
Meteoryty pozaziemskie znajdowano na Księżycu i Marsie.
Większość kosmicznych skał uderzających w Ziemię pochodzi z jednego źródła.
Pochodzenie większości Meteorytów można powiązać z zaledwie kilkoma rozbiciami Asteroid – a być może nawet z pojedynczymi Asteroidami .
Zjawiska Upadku
Większość Meteoroids rozpada się po wejściu w atmosferę Ziemi.
Zwykle obserwuje się ich upadek od pięciu do dziesięciu rocznie, a następnie ich odzyskiwanie i ujawnianie naukowcom.
Niewiele Meteorytów jest na tyle dużych, aby utworzyć duże kratery uderzeniowe
Zamiast tego zazwyczaj docierają do powierzchni z prędkością graniczną i co najwyżej tworzą niewielki krater.
Duże Meteoroidy mogą uderzyć w Ziemię ze znaczną częścią ich prędkości ucieczki (druga prędkość kosmiczna), pozostawiając po sobie krater uderzeniowy o dużej prędkości
Rodzaj krateru będzie zależał od rozmiaru, składu, stopnia fragmentacji i kąta uderzenia obiektu uderzającego.
Siła takich zderzeń ma potencjał, aby spowodować rozległe zniszczenia
Najczęstsze zdarzenia kraterowania o dużej prędkości na Ziemi są spowodowane przez Meteoroidy Żelazne, które najłatwiej mogą przejść przez atmosferę w stanie nienaruszonym.
Przykłady kraterów spowodowanych przez Meteoroidy Żelazne obejmują krater Meteorytowy Barringer, krater meteorytowy Odessa , kratery Wabar i krater Wolfe Creek ; Meteoryty żelazne występują w powiązaniu ze wszystkimi tymi kraterami.
Natomiast nawet stosunkowo duże ciała kamienne lub lodowe, takie jak małe Komety lub Asteroidy, o masie do milionów ton, są rozbijane w atmosferze i nie tworzą kraterów uderzeniowych.
Chociaż takie zjawiska dezorganizacji są rzadkie, mogą powodować znaczne wstrząsy mózgu; słynna katastrofa tunguska prawdopodobnie była wynikiem takiego właśnie zdarzenia.
Bardzo duże obiekty skalne, o średnicy setek metrów lub większej, ważące dziesiątki milionów ton lub więcej, mogą dotrzeć do powierzchni i spowodować powstanie dużych kraterów, ale zdarzają się one bardzo rzadko.
Takie zdarzenia są zazwyczaj tak energetyczne, że obiekt uderzający ulega całkowitemu zniszczeniu, nie pozostawiając po sobie Meteorytów.
(Pierwszy przykład Kamiennego Meteorytu znalezionego w związku z dużym kraterem uderzeniowym – struktura uderzeniowa Morokweng w Republice Południowej Afryki – został zgłoszony w maju 2006 r.)
Kilka zjawisk jest dobrze udokumentowanych podczas obserwowanych upadków Meteorytów, które są zbyt małe, aby utworzyć kratery Hiperprędkościowe.
Kula ognia, która pojawia się, gdy Meteoroid przechodzi przez atmosferę, może wydawać się bardzo jasna, rywalizując intensywnością ze słońcem, chociaż większość jest znacznie słabsza i może nawet nie być zauważalna w ciągu dnia.
Zgłaszano różne kolory, w tym żółty, zielony i czerwony.
Mogą wystąpić błyski i rozbłyski światła, gdy obiekt się rozpada.
Podczas upadków meteorytów często słychać eksplozje, detonacje i dudnienia, które mogą być spowodowane przez huki dźwiękowe, a także fale uderzeniowe powstałe w wyniku dużych zdarzeń fragmentacji.
Dźwięki te można usłyszeć na dużych obszarach o promieniu stu lub więcej kilometrów.
Czasami słychać również gwizdy i syczenie, ale są one słabo poznane.
Po przejściu kuli ognia nie jest niczym niezwykłym, że smuga pyłu utrzymuje się w atmosferze przez kilka minut.
Gdy Meteorite są podgrzewane podczas wejścia w atmosferę, ich powierzchnie topią się i ulegają ablacji
Podczas tego procesu mogą być rzeźbione w różne kształty, co czasami skutkuje płytkimi wgłębieniami przypominającymi odciski kciuka na ich powierzchni, zwanymi regmagliptami
Jeśli Meteorite utrzymuje ustaloną orientację przez jakiś czas, bez obracania się, może rozwinąć stożkowy kształt „stożka nosowego” lub „osłony cieplnej”.
W miarę zwalniania ostatecznie stopiona warstwa powierzchniowa zestala się w cienką skorupę obtopieniową, która na większości Meteorytów jest czarna (na niektórych achondrytach skorupa obtopieniowa może być bardzo jasna).
Na Kamiennych Meteorytach strefa wpływu ciepła ma maksymalnie kilka mm głębokości; w Meteorytach Żelaznych, które są bardziej przewodzące cieplnie, struktura metalu może zostać zmieniona przez ciepło do 1 cm ( 3 ⁄ 8 cala) pod powierzchnią.
Doniesienia są różne; niektóre Meteoryty po wylądowaniu były, jak donoszą źródła, „gorące w dotyku”, inne zaś były na tyle zimne, że skropliła się w nich woda i utworzył się szron.
Meteorite, które rozpadają się w atmosferze, mogą spadać w postaci Rojów Meteorite, których liczba może wahać się od kilku do tysięcy pojedynczych Meteorów.
Obszar, na który spada Rój Meteorów, nazywany jest polem rozrzutu
Pola rozrzutu mają zazwyczaj kształt eliptyczny, z osią główną równoległą do kierunku lotu.
W większości przypadków największe Meteoryty w roju znajdują się najdalej w polu rozrzutu.
Klasyfikacja
Większość Meteorytów to Meteoryty Kamienne, klasyfikowane jako Chondryty i chondryty
Tylko około 6% Meteorytów to Meteoryty Żelazne lub mieszanina skały i metalu, czyli Meteoryty Żelazno-Kamienne
Współczesna klasyfikacja Meteorytów jest złożona.
W artykule przeglądowym Krot i in. (2007) podsumowano współczesną taksonomię Meteorytów.
Około 86% Meteorytów to Chondryty, które swoją nazwę zawdzięczają zawartym w nich małym, okrągłym cząsteczkom.
Cząsteczki te, czyli Chondry, składają się głównie z minerałów krzemianowych, które najprawdopodobniej uległy stopieniu, gdy były swobodnie unoszącymi się obiektami w przestrzeni.
Niektóre rodzaje Chondrytów zawierają również niewielkie ilości materii organicznej, w tym Aminokwasy i Ziarna Presolarne
Chondryty mają zazwyczaj około 4,55 miliarda lat i uważa się, że reprezentują materiał z pasa Asteroid, który nigdy nie połączył się w duże ciała.
Podobnie jak Komety, Asteroidy Chondrytowe należą do najstarszych i najbardziej prymitywnych materiałów w Układzie Słonecznym
Chondryty są często uważane za „cegiełki budulcowe planet”.
Około 8% Meteorytów to Achondryty (co oznacza, że nie zawierają Chondry), z których niektóre są podobne do ziemskich Skał Magmowych
Większość Achondrytów to również starożytne Skały i uważa się, że reprezentują materiał skorupy zróżnicowanych Planetozymali.
Jedna duża rodzina Achondrytów ( meteoryty HED ) mogła powstać na ciele macierzystym rodziny Westa, chociaż to twierdzenie jest kwestionowane.
Inne pochodzą z niezidentyfikowanych Planetoid.
Dwie małe grupy Achondrytów są młodsze i prawdopodobnie nie pochodzą z pasa Planetoid.
Jedna z tych grup pochodzi z Księżyca i obejmuje skały podobne do tych przywiezionych na Ziemię przez programy Apollo i Luna
Druga grupa pochodzi prawie na pewno z Marsa i stanowi jedyne materiały z innych planet kiedykolwiek odzyskane przez ludzi.
Około 5% zaobserwowanych spadków Meteorytów to Meteoryty Żelazne, składające się ze stopów Żelaza i Niklu, takich jak Kamacyt i/lub Taenit
Uważa się, że większość meteorytów żelaznych pochodzi z jąder Planetozymali, które kiedyś były stopione.
Podobnie jak w przypadku Ziemi, gęstszy metal oddzielił się od materiału krzemianowego i opadł w kierunku środka Planetozymali, tworząc jego jądro.
Po zestaleniu Planetozymal rozpadł się w zderzeniu z innym Planetozymalem.
Ze względu na niewielką obfitość Meteorytów Żelaznych w obszarach gromadzenia, takich jak Antarktyda, gdzie można odzyskać większość spadającego materiału Meteorytowego, możliwe jest, że odsetek spadających Meteorytów Żelaznych jest niższy niż 5%.
Można to wytłumaczyć błędem odzyskiwania; laicy częściej zauważają i odzyskują stałe masy metalu niż większość innych rodzajów Meteorytów.
Obfitość Meteorytów Żelaznych w stosunku do całkowitej liczby znalezisk na Antarktydzie wynosi 0,4%
Meteoryty żelazno-kamienne stanowią pozostały 1%.
Są one mieszaniną Żelaza, Niklu i Minerałów Krzemianowych . Uważa się, że jeden rodzaj, zwany pallasytami , powstał w strefie granicznej nad obszarami jądra, z których pochodzą Meteoryty Żelazne.
Drugim głównym rodzajem Meteorytów Żelazno-Kamiennych są Mezosyderyty .
Tektyty (od greckiego tektos, stopiony) same w sobie nie są meteorytami, lecz raczej naturalnymi szklanymi obiektami o średnicy do kilku centymetrów, które powstały – według większości naukowców – w wyniku uderzeń dużych meteorytów w powierzchnię Ziemi.
Niektórzy badacze preferują hipotezę, że Tektyty pochodzące z Księżyca to wyrzuty wulkaniczne, ale teoria ta straciła na znaczeniu w ciągu ostatnich kilku dekad.
https://en.wikipedia.org/wiki/Meteorite
Kiedy obiekt wpada w atmosferę, różne czynniki, takie jak tarcie, ciśnienie i interakcje chemiczne z gazami atmosferycznymi, powodują jego nagrzewanie się i wypromieniowywanie energii.
Następnie przekształca się w Meteor i tworzy kulę ognia, znaną również jako spadająca gwiazda; astronomowie nazywają najjaśniejsze okazy "Bolides"
Po opadnięciu na powierzchnię większego ciała Meteor staje się Meteorite
Meteorite różnią się znacznie pod względem wielkości.
Dla geologów Bolides jest Meteorite na tyle duży, że może utworzyć krater uderzeniowy
Meteorite odzyskane po zaobserwowaniu ich przejścia przez atmosferę i zderzenia z Ziemią nazywane są upadkami Meteorite
Wszystkie inne znane są jako znaleziska Meteorytów
Meteoryty tradycyjnie dzielono na trzy szerokie kategorie:
*Stony Meteorites-Meteoryty Kamienne, czyli skały złożone głównie z minerałów Krzemianowych ;
*Iron Meteorites-Meteoryty Żelazne, które w dużej mierze składają się z Żelazoniklu ;
*Stony-Iron Meteorites-Meteoryty Żelazno-Kamienne, które zawierają duże ilości materiału metalicznego i skalnego.
Współczesne systemy klasyfikacji dzielą Meteorite na grupy według ich struktury, składu chemicznego i izotopowego oraz mineralogii.
„Meteoryty” o średnicy mniejszej niż ~ 1 mm ( 3 ⁄ 64 cala) są klasyfikowane jako Mikrometeoryty, jednak Mikrometeoryty różnią się od Meteorytów tym, że zazwyczaj całkowicie topią się w atmosferze i spadają na Ziemię w postaci schłodzonych kropelek.
Meteoryty pozaziemskie znajdowano na Księżycu i Marsie.
Większość kosmicznych skał uderzających w Ziemię pochodzi z jednego źródła.
Pochodzenie większości Meteorytów można powiązać z zaledwie kilkoma rozbiciami Asteroid – a być może nawet z pojedynczymi Asteroidami .
Zjawiska Upadku
Większość Meteoroids rozpada się po wejściu w atmosferę Ziemi.
Zwykle obserwuje się ich upadek od pięciu do dziesięciu rocznie, a następnie ich odzyskiwanie i ujawnianie naukowcom.
Niewiele Meteorytów jest na tyle dużych, aby utworzyć duże kratery uderzeniowe
Zamiast tego zazwyczaj docierają do powierzchni z prędkością graniczną i co najwyżej tworzą niewielki krater.
Duże Meteoroidy mogą uderzyć w Ziemię ze znaczną częścią ich prędkości ucieczki (druga prędkość kosmiczna), pozostawiając po sobie krater uderzeniowy o dużej prędkości
Rodzaj krateru będzie zależał od rozmiaru, składu, stopnia fragmentacji i kąta uderzenia obiektu uderzającego.
Siła takich zderzeń ma potencjał, aby spowodować rozległe zniszczenia
Najczęstsze zdarzenia kraterowania o dużej prędkości na Ziemi są spowodowane przez Meteoroidy Żelazne, które najłatwiej mogą przejść przez atmosferę w stanie nienaruszonym.
Przykłady kraterów spowodowanych przez Meteoroidy Żelazne obejmują krater Meteorytowy Barringer, krater meteorytowy Odessa , kratery Wabar i krater Wolfe Creek ; Meteoryty żelazne występują w powiązaniu ze wszystkimi tymi kraterami.
Natomiast nawet stosunkowo duże ciała kamienne lub lodowe, takie jak małe Komety lub Asteroidy, o masie do milionów ton, są rozbijane w atmosferze i nie tworzą kraterów uderzeniowych.
Chociaż takie zjawiska dezorganizacji są rzadkie, mogą powodować znaczne wstrząsy mózgu; słynna katastrofa tunguska prawdopodobnie była wynikiem takiego właśnie zdarzenia.
Bardzo duże obiekty skalne, o średnicy setek metrów lub większej, ważące dziesiątki milionów ton lub więcej, mogą dotrzeć do powierzchni i spowodować powstanie dużych kraterów, ale zdarzają się one bardzo rzadko.
Takie zdarzenia są zazwyczaj tak energetyczne, że obiekt uderzający ulega całkowitemu zniszczeniu, nie pozostawiając po sobie Meteorytów.
(Pierwszy przykład Kamiennego Meteorytu znalezionego w związku z dużym kraterem uderzeniowym – struktura uderzeniowa Morokweng w Republice Południowej Afryki – został zgłoszony w maju 2006 r.)
Kilka zjawisk jest dobrze udokumentowanych podczas obserwowanych upadków Meteorytów, które są zbyt małe, aby utworzyć kratery Hiperprędkościowe.
Kula ognia, która pojawia się, gdy Meteoroid przechodzi przez atmosferę, może wydawać się bardzo jasna, rywalizując intensywnością ze słońcem, chociaż większość jest znacznie słabsza i może nawet nie być zauważalna w ciągu dnia.
Zgłaszano różne kolory, w tym żółty, zielony i czerwony.
Mogą wystąpić błyski i rozbłyski światła, gdy obiekt się rozpada.
Podczas upadków meteorytów często słychać eksplozje, detonacje i dudnienia, które mogą być spowodowane przez huki dźwiękowe, a także fale uderzeniowe powstałe w wyniku dużych zdarzeń fragmentacji.
Dźwięki te można usłyszeć na dużych obszarach o promieniu stu lub więcej kilometrów.
Czasami słychać również gwizdy i syczenie, ale są one słabo poznane.
Po przejściu kuli ognia nie jest niczym niezwykłym, że smuga pyłu utrzymuje się w atmosferze przez kilka minut.
Gdy Meteorite są podgrzewane podczas wejścia w atmosferę, ich powierzchnie topią się i ulegają ablacji
Podczas tego procesu mogą być rzeźbione w różne kształty, co czasami skutkuje płytkimi wgłębieniami przypominającymi odciski kciuka na ich powierzchni, zwanymi regmagliptami
Jeśli Meteorite utrzymuje ustaloną orientację przez jakiś czas, bez obracania się, może rozwinąć stożkowy kształt „stożka nosowego” lub „osłony cieplnej”.
W miarę zwalniania ostatecznie stopiona warstwa powierzchniowa zestala się w cienką skorupę obtopieniową, która na większości Meteorytów jest czarna (na niektórych achondrytach skorupa obtopieniowa może być bardzo jasna).
Na Kamiennych Meteorytach strefa wpływu ciepła ma maksymalnie kilka mm głębokości; w Meteorytach Żelaznych, które są bardziej przewodzące cieplnie, struktura metalu może zostać zmieniona przez ciepło do 1 cm ( 3 ⁄ 8 cala) pod powierzchnią.
Doniesienia są różne; niektóre Meteoryty po wylądowaniu były, jak donoszą źródła, „gorące w dotyku”, inne zaś były na tyle zimne, że skropliła się w nich woda i utworzył się szron.
Meteorite, które rozpadają się w atmosferze, mogą spadać w postaci Rojów Meteorite, których liczba może wahać się od kilku do tysięcy pojedynczych Meteorów.
Obszar, na który spada Rój Meteorów, nazywany jest polem rozrzutu
Pola rozrzutu mają zazwyczaj kształt eliptyczny, z osią główną równoległą do kierunku lotu.
W większości przypadków największe Meteoryty w roju znajdują się najdalej w polu rozrzutu.
Klasyfikacja
Większość Meteorytów to Meteoryty Kamienne, klasyfikowane jako Chondryty i chondryty
Tylko około 6% Meteorytów to Meteoryty Żelazne lub mieszanina skały i metalu, czyli Meteoryty Żelazno-Kamienne
Współczesna klasyfikacja Meteorytów jest złożona.
W artykule przeglądowym Krot i in. (2007) podsumowano współczesną taksonomię Meteorytów.
Około 86% Meteorytów to Chondryty, które swoją nazwę zawdzięczają zawartym w nich małym, okrągłym cząsteczkom.
Cząsteczki te, czyli Chondry, składają się głównie z minerałów krzemianowych, które najprawdopodobniej uległy stopieniu, gdy były swobodnie unoszącymi się obiektami w przestrzeni.
Niektóre rodzaje Chondrytów zawierają również niewielkie ilości materii organicznej, w tym Aminokwasy i Ziarna Presolarne
Chondryty mają zazwyczaj około 4,55 miliarda lat i uważa się, że reprezentują materiał z pasa Asteroid, który nigdy nie połączył się w duże ciała.
Podobnie jak Komety, Asteroidy Chondrytowe należą do najstarszych i najbardziej prymitywnych materiałów w Układzie Słonecznym
Chondryty są często uważane za „cegiełki budulcowe planet”.
Około 8% Meteorytów to Achondryty (co oznacza, że nie zawierają Chondry), z których niektóre są podobne do ziemskich Skał Magmowych
Większość Achondrytów to również starożytne Skały i uważa się, że reprezentują materiał skorupy zróżnicowanych Planetozymali.
Jedna duża rodzina Achondrytów ( meteoryty HED ) mogła powstać na ciele macierzystym rodziny Westa, chociaż to twierdzenie jest kwestionowane.
Inne pochodzą z niezidentyfikowanych Planetoid.
Dwie małe grupy Achondrytów są młodsze i prawdopodobnie nie pochodzą z pasa Planetoid.
Jedna z tych grup pochodzi z Księżyca i obejmuje skały podobne do tych przywiezionych na Ziemię przez programy Apollo i Luna
Druga grupa pochodzi prawie na pewno z Marsa i stanowi jedyne materiały z innych planet kiedykolwiek odzyskane przez ludzi.
Około 5% zaobserwowanych spadków Meteorytów to Meteoryty Żelazne, składające się ze stopów Żelaza i Niklu, takich jak Kamacyt i/lub Taenit
Uważa się, że większość meteorytów żelaznych pochodzi z jąder Planetozymali, które kiedyś były stopione.
Podobnie jak w przypadku Ziemi, gęstszy metal oddzielił się od materiału krzemianowego i opadł w kierunku środka Planetozymali, tworząc jego jądro.
Po zestaleniu Planetozymal rozpadł się w zderzeniu z innym Planetozymalem.
Ze względu na niewielką obfitość Meteorytów Żelaznych w obszarach gromadzenia, takich jak Antarktyda, gdzie można odzyskać większość spadającego materiału Meteorytowego, możliwe jest, że odsetek spadających Meteorytów Żelaznych jest niższy niż 5%.
Można to wytłumaczyć błędem odzyskiwania; laicy częściej zauważają i odzyskują stałe masy metalu niż większość innych rodzajów Meteorytów.
Obfitość Meteorytów Żelaznych w stosunku do całkowitej liczby znalezisk na Antarktydzie wynosi 0,4%
Meteoryty żelazno-kamienne stanowią pozostały 1%.
Są one mieszaniną Żelaza, Niklu i Minerałów Krzemianowych . Uważa się, że jeden rodzaj, zwany pallasytami , powstał w strefie granicznej nad obszarami jądra, z których pochodzą Meteoryty Żelazne.
Drugim głównym rodzajem Meteorytów Żelazno-Kamiennych są Mezosyderyty .
Tektyty (od greckiego tektos, stopiony) same w sobie nie są meteorytami, lecz raczej naturalnymi szklanymi obiektami o średnicy do kilku centymetrów, które powstały – według większości naukowców – w wyniku uderzeń dużych meteorytów w powierzchnię Ziemi.
Niektórzy badacze preferują hipotezę, że Tektyty pochodzące z Księżyca to wyrzuty wulkaniczne, ale teoria ta straciła na znaczeniu w ciągu ostatnich kilku dekad.
https://en.wikipedia.org/wiki/Meteorite