17-10-2018, 22:42
Lavandula Dhofarensis
Występowanie:
Występuje wyłącznie na południu Półwyspu Arabskiego, w południowym Omanie (Dhofar) i przyległym obszarze Jemenu (Mahra).
Ekologia:
Towarzyszy tarasom skalnym i kamienistym zboczom na podłożu wapiennym.
Wznosi się do wysokości 1400 m n.p.m.
Opis:
Wyprostowany, bogato rozgałęziony krzew dorastający do 50 cm wysokości; gałęzie pokryte są drobnymi, drzewiastymi włoskami.
Liście tworzą się w dolnej połowie wysokości rośliny, są naprzeciwległe, w zarysie jajowate do lancetowatych, w tym najwyższe pierzasto przycięte, 1–3 cm długości i 0,8–1,5 cm szerokości, zwykle mają 3–5 par segmentów.
Kwiatostan jest kłosowaty, 1,5–6 cm długości; przylistki są jajowate, 2–7 mm długości, z wydłużonym, nieco kolczastym czubkiem na szczycie, zwykle sięgającym trzech czwartych kielicha lub jego długości, tylko rzadko krótszym; kielich jest rurkowaty, z 15 żyłkami, z prostymi, mniej więcej równymi ząbkami na szczycie; korona jest wargowata, około dwa razy dłuższa niż kielich, jasnofioletowa do jasnofioletowej; są 4 pręciki.
Owoce są twarde.
Zastosowanie:
Rośliny są zbierane przez miejscową ludność i wykorzystywane jako perfumy i dezodoranty.
Są również stosowane jako ludowy środek na problemy żołądkowe i nerkowe, a także, jak donoszą źródła, skuteczne w walce z pasożytami jelitowymi.
Uwaga:
Pomimo niewielkiego zasięgu występowania gatunku, wyróżnia się dwa podgatunki.
Podgatunek Dhofarensis , który tworzy rzadsze krzewy, ma dłuższe międzywęźla i rzadsze ulistnienie (do którego należą prezentowane rośliny),
Podgatunek Ayunensis reprezentuje bardziej zwarte krzewy o krótkich międzywęźlach i gęstszym ulistnieniu.
Podczas gdy pierwszy z nich rośnie na wilgotniejszych, nawietrznych stokach, drugi preferuje zawietrzne, północne stoki i płaskowyże, które są tylko nieznacznie narażone na deszcze monsunowe – dlatego wykazują bardziej suchą strukturę.
Oba podgatunki łączą się przejściami w obszarach styku.
https://botany.cz/cs/lavandula-dhofarensis/