1 godzinę temu
https://botany.cz/foto3/aloedhufherb2.jpg
https://botany.cz/foto3/aloedhufherb1.jpg
Aloe Dhufarensis
Występowanie:
Rośnie tylko na niewielkiej części wschodniego wybrzeża Półwyspu Arabskiego, w południowej części Omanu (Dhofar), a w bardzo ograniczonym zakresie prawdopodobnie rozciąga się na sąsiedni Jemen (Mahra).
Ekologia:
Rośnie w suchych, skalistych miejscach, zwłaszcza na suchszych płaskowyżach na grzbietach górskich, ale także na skalistych i żwirowych miejscach w dolinach (wadis).
Występuje na wysokości 50–1400 m n.p.m.
Opis:
Wieloletnia, mięsista roślina zielna z przyziemną rozetą liści, dorastająca do 1,5 m wysokości podczas kwitnienia.
W rozecie jest zwykle 14–20 liści, są one trójkątne, 40–50 cm długości i ok. 14 cm szerokości, zwykle szaroniebieskie, płaskie na górze, łukowate na spodzie, przeważnie całe (tylko bardzo młode osobniki mogą mieć małe białe ząbki na brzegu), zaostrzone na szczycie.
Kwiatostan jest słabo rozgałęzioną, raczej rzadką wiechą, często z tylko 1–2 bocznymi odgałęzieniami; przylistki są wąsko trójkątne, do 1,2 cm długości, białawe, zaostrzone; łodygi kwiatowe mają 1,2–1,5 cm długości; okwiat jest rurkowaty, 2,8–3 cm długości, ok. 9 mm szerokości w najszerszym miejscu, koralowoczerwony, 2/3–3/4 zrośnięty;
Pręcików jest 6, które wraz ze znamieniem wystają z kwiatu na długość do 8 mm.
Owocem są torebki o długości 1–5 cm.
Pomyłki:
Aloe Dhofarensis występuje na tym samym obszarze co trzy inne bardzo podobne gatunki.
Najbardziej podobny z nich to Aloe Praetermissa, który różni się głównie bogato rozgałęzionym kwiatostanem; ma również całe liście.
Oba te gatunki mogą rosnąć w tych samych miejscach, ale Aloe Dhufarensis wyraźnie preferuje suchsze, bardziej suche siedliska.
Pozostałe dwa gatunki, Aloe Collenetteae i Aloe Whitcombei, mają liście o drobno ząbkowanych brzegach; pierwszy ma czerwone kwiaty, drugi żółte.
Zagrożenia i ochrona:
Podobnie jak inne gatunki z tego rodzaju, gatunek ten jest wymieniony na liście Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem ( CITES ).
W Czerwonej Księdze Omanu (2015) został on uznany za gatunek narażony (VU).
Zastosowanie:
Na obszarze występowania jest jedną z najważniejszych roślin stosowanych w medycynie ludowej.
Sok z liści jest skuteczny w leczeniu bólów głowy, stanów zapalnych oczu, a także w łagodzeniu problemów związanych z cukrzycą i zaparciami.
https://botany.cz/cs/aloe-dhufarensis/
https://botany.cz/foto3/aloedhufherb1.jpg
Aloe Dhufarensis
Występowanie:
Rośnie tylko na niewielkiej części wschodniego wybrzeża Półwyspu Arabskiego, w południowej części Omanu (Dhofar), a w bardzo ograniczonym zakresie prawdopodobnie rozciąga się na sąsiedni Jemen (Mahra).
Ekologia:
Rośnie w suchych, skalistych miejscach, zwłaszcza na suchszych płaskowyżach na grzbietach górskich, ale także na skalistych i żwirowych miejscach w dolinach (wadis).
Występuje na wysokości 50–1400 m n.p.m.
Opis:
Wieloletnia, mięsista roślina zielna z przyziemną rozetą liści, dorastająca do 1,5 m wysokości podczas kwitnienia.
W rozecie jest zwykle 14–20 liści, są one trójkątne, 40–50 cm długości i ok. 14 cm szerokości, zwykle szaroniebieskie, płaskie na górze, łukowate na spodzie, przeważnie całe (tylko bardzo młode osobniki mogą mieć małe białe ząbki na brzegu), zaostrzone na szczycie.
Kwiatostan jest słabo rozgałęzioną, raczej rzadką wiechą, często z tylko 1–2 bocznymi odgałęzieniami; przylistki są wąsko trójkątne, do 1,2 cm długości, białawe, zaostrzone; łodygi kwiatowe mają 1,2–1,5 cm długości; okwiat jest rurkowaty, 2,8–3 cm długości, ok. 9 mm szerokości w najszerszym miejscu, koralowoczerwony, 2/3–3/4 zrośnięty;
Pręcików jest 6, które wraz ze znamieniem wystają z kwiatu na długość do 8 mm.
Owocem są torebki o długości 1–5 cm.
Pomyłki:
Aloe Dhofarensis występuje na tym samym obszarze co trzy inne bardzo podobne gatunki.
Najbardziej podobny z nich to Aloe Praetermissa, który różni się głównie bogato rozgałęzionym kwiatostanem; ma również całe liście.
Oba te gatunki mogą rosnąć w tych samych miejscach, ale Aloe Dhufarensis wyraźnie preferuje suchsze, bardziej suche siedliska.
Pozostałe dwa gatunki, Aloe Collenetteae i Aloe Whitcombei, mają liście o drobno ząbkowanych brzegach; pierwszy ma czerwone kwiaty, drugi żółte.
Zagrożenia i ochrona:
Podobnie jak inne gatunki z tego rodzaju, gatunek ten jest wymieniony na liście Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem ( CITES ).
W Czerwonej Księdze Omanu (2015) został on uznany za gatunek narażony (VU).
Zastosowanie:
Na obszarze występowania jest jedną z najważniejszych roślin stosowanych w medycynie ludowej.
Sok z liści jest skuteczny w leczeniu bólów głowy, stanów zapalnych oczu, a także w łagodzeniu problemów związanych z cukrzycą i zaparciami.
https://botany.cz/cs/aloe-dhufarensis/