https://d1sv0smbkmwaa3.cloudfront.net/im...s-khan.jpg
Portret Czyngis-chana z XIV wieku
Historia Perły Doliny Arco
Czyngis-chan był pierwotnym właścicielem perły Doliny Arco?
Udokumentowana historia perły z doliny Arco zaczyna się od Kubilaj-chana (1215-1294), wielkiego mongolskiego cesarza i zdobywcy, wnuka potężnego Czyngis-chana, wielkiego koczowniczego wojownika mongolskiego.
Uważa się jednak, że Kubilaj-chan odziedziczył ogromną Perłę po swoim dziadku Czyngis-chanie, który miał być jej pierwotnym właścicielem.
Czyngis-chan (1162-1227) podporządkował sobie rozległe tereny rozciągające się od chińskiego wybrzeża Pacyfiku po Morze Adriatyckie, powodując nie tylko upadek imperiów takich jak Chorezm, kalifat Abbasydów i imperium Chin w północnych Chinach, ale także masakry dużej populacji i zniszczenie cech charakterystycznych cywilizowanych osad ludzkich, takich jak ośrodki nauki oraz systemy rolnicze i nawadniające.
Masakra niewinnej ludności była przez niego wykorzystywana jako broń do zaszczepiania strachu i posłuszeństwa wśród podbitych ludzi.
Jego siły splądrowały również bogactwa zdobytych ziem, a być może obejmowały one kolekcje klejnotów koronnych należących do podbitych monarchii.
Perła Doliny Arco, która weszła w jego posiadanie, prawdopodobnie pochodziła ze skarbca koronnego w jednym z miast imperium Chorezm, które zdobył i zdewastował, takich jak Buchara, Samarkanda, Herat, Tus lub Neyshapur.
Inną możliwością, w jaki sposób Perła Doliny Arco mogła wejść w posiadanie Czyngis-chana, jest to, że Perła mogła zostać w rzeczywistości wydobyta przez jednego z chińskich poddanych, albo w okresie jego rządów, albo rządów jednego z jego chińskich poprzedników, u wybrzeży Chin, na Oceanie Spokojnym, a następnie przekazana jemu lub jego poprzednikowi.
Istniało również prawdopodobieństwo, że Perła Doliny Arco wpadła w ręce Hulagu-chana (1217–1265), wnuka Czyngis-chana i brata Kubilaj-chana, gdy w 1258 r. oblegał i zdobył Bagdad, stolicę kalifatu Abbasydów.
https://d1sv0smbkmwaa3.cloudfront.net/im...-anige.jpg
1294 – Portret Kubilaj-chana autorstwa nepalskiego artysty Anige
Kubilaj-chan, kolejny rzekomy właściciel Perły doliny Arco
Kubilaj-chan, wnuk Czyngis-chana przez jego czwartego syna Toluja, był jednym z najbardziej oświeconych mongolskich cesarzy, którzy byli na ogół barbarzyńskimi, bezwzględnymi i niepiśmiennymi koczowniczymi władcami plemiennymi, którzy podporządkowywali sobie ludzi siłą miecza.
W przeciwieństwie do swoich poprzedników, którzy masakrowali podbite i niszczyli cywilizacje, Kubilaj-chan zawsze okazywał łaskę podbitym i czynił ich partnerami w odbudowie ich życia.
Największym osiągnięciem Kubilaj-chana było przywrócenie jedności Chin, podzielonych od końca dynastii Tang.
Ustanowił stolicę w Pekinie, który za jego czasów znany był jako miasto Ta-tu, wielka stolica. Kubilaj uznał wyższość chińskiej myśli i filozofii i zgromadził wokół siebie grupę godnych zaufania doradców konfucjańskich, z których pomocą mógł budować na fundamentach wspaniałej cywilizacji rozwiniętej przez poprzednią dynastię Sung.
Do administrowania swoim rozległym imperium mianował chińskich urzędników państwowych, ale na kluczowe stanowiska, takie jak gubernatorzy prowincji, wolał mianować cudzoziemców niż Chińczyków.
Marco Polo był jednym z takich cudzoziemców, który został mianowany gubernatorem.
Podróż Marco Polo do Chin i jego zasługi dla Kubilaj-chana
Ojciec Marco Polo, Niccolo, i wuj Maffeo zakończyli swój interes w weneckiej dzielnicy Konstantynopola i przenieśli się na Krym, skąd ruszyli na wschód do Buchary, a następnie dalej na wschód do Mongolii i zakończyli swoją podróż w 1265 roku w letniej rezydencji Kubilaj-chana w Shangdu (Xanadu).
Polowie zostali ciepło przyjęci przez Kubilaj-chana, który ugościł ich w swoim pałacu.
Ostatecznie Polowie powrócili na zachód jako ambasadorowie Kubilaj-chana, niosąc listy do papieża, w których prosili go o wysłanie stu inteligentnych mężczyzn, znających siedem sztuk, aby przekazali wiedzę jego ludowi.
Nieśli również dary od cesarza i zostali poproszeni przez Kubilaj-chana o przywiezienie oliwy z lampy płonącej przy Grobie Świętym w Jerozolimie.
W 1271 roku Polowie powrócili na dwór mongolski, ale towarzyszył im młody Marco Polo, który miał zaledwie 17 lat.
Trasa powrotna prowadziła przez Akkę (Izrael), Ajas (południowo-wschodnia Turcja), Erzurum (wschodnia Turcja), Tebriz (północny Iran), Ormuz (Zatoka Perska), Chorasan (wschodni Iran), Badachszan (Afganistan), Pamiry (wyżyny Azji Środkowej), Kaszi (Ujgurski Region Autonomiczny w Xinjiang, Chiny), Jarkan, Hotan, Czejrczien, Szazhou, Gansu, Ningxia i Szangdu.
W 1275 roku Polo przekazali listy papieskie i święty olej Kubilaj-chanowi na jego dworze.
Młody Marco Polo miał około 20 lat, gdy dotarł do Kataju (północne Chiny).
Mówił wówczas niektórymi językami używanymi w Azji Wschodniej, takimi jak turecki w dialekcie komańskim używanym przez Mongołów, zarabizowany perski, ulgurski i mongolski.
Kubilaj-chan był pod wielkim wrażeniem relacji młodego Marco Polo z podróży po obcych krajach i zawsze wysyłał go na misje badawcze do odległych części swojego imperium, takich jak Junnan w południowo-zachodnich Chinach, Hangzhou w południowo-wschodnich Chinach i Tagaung w Mjanmie.
Marco Polo zbudował bliskie stosunki z Kubilaj-chanem, zdobył jego zaufanie i szacunek i został mianowany gubernatorem jednego z najbogatszych miast handlowych Chin, Hangzhou, na którym to stanowisku pełnił swoją funkcję z wielką umiejętnością i wyróżnieniem, budując relacje między cesarzem a jego poddanymi.
Kubilaj-chan mianował Marco Polo zaufanym emisariuszem i wykorzystywał jego umiejętności dyplomatyczne w różnych ryzykownych misjach zarówno w Chinach, jak i Mongolii oraz innych regionach swojego rozległego imperium.
https://d1sv0smbkmwaa3.cloudfront.net/im...copolo.jpg
Portret Marco Polo pochodzący z obrazu z XVI wieku
Kubilaj-chan obdarowuje Marco Polo drogimi prezentami, w tym Perłą Doliny Arco.
Podróż powrotna Marco Polo do Wenecji
Usługi Marco Polo stały się tak niezastąpione dla potężnego chana, że odmówił on uwolnienia go pomimo wielokrotnych próśb, aby mógł wrócić do rodzinnej Wenecji. Ostatecznie jednak w 1292 roku, dwa lata przed śmiercią, Kubilaj-chan udzielił mu pozwolenia na wyjazd, a jako ostatnie zadanie dla cesarza, Marco Polo zgodził się towarzyszyć mongolskiej księżniczce, która miała zostać wysłana do Persji, aby zostać małżonką Argun-chana.
Kubilaj-chan wynagrodził Marco Polo, swojemu ojcu i wujowi za lojalną służbę dla imperium, obdarowując ich kosztownościami w postaci złota, srebra i kamieni szlachetnych, w tym ogromną, 575-karatową perłą, znaną jako Perła Doliny Arco.
Marco Polo opuścił Chiny flotą 14 statków, wraz z księżniczką i około 600 dworzanami i marynarzami.
Statki zawinęły do Wietnamu, na Półwysep Malajski i Sumatrę, gdzie pozostały przez 5 miesięcy, aby uniknąć sztormów monsunowych.
Następnie wyruszyły z Sumatry i mijając Wyspy Nikobarskie, zawinęły na Sri Lankę (Seilan lub Cejlon).
Następnie podążyły wzdłuż zachodniego wybrzeża Indii i w końcu dotarły do Ormuzu, gdzie statki zakotwiczyły, a delegacja udała się lądem do Chorasanu, gdzie przekazała księżniczkę Mahmudowi Ghazanowi, synowi Arghuna Khana, który zmarł w 1291 roku.
Marco Polo zostaje okradziony po dotarciu na terytorium chrześcijańskie w Bizancjum
Polowie opuścili następnie Persję drogą lądową, udając się do Europy.
Przenieśli się do Tebrizu i pozostali tam przez jakiś czas, po czym opuścili posiadłości mongolskie i przedostali się na ziemie bizantyjskie, terytorium chrześcijańskie, gdzie w Trapezuncie na terenie dzisiejszej Turcji zostali ograbieni z większości ciężko wywalczonych bogactw.
Wydaje się, że Perła z Doliny Arco i inne kamienie szlachetne podarowane przez Kubilaj-chana nie należały do utraconych dóbr Polów.
Następnie dotarli do Konstantynopola, a ostatecznie do Wenecji w 1295 roku, po ponad 25 latach nieobecności.
Marco Polo dociera do Wenecji i zostaje ciepło przyjęty przez jej mieszkańców
Kiedy Marco Polo, Niccolo i Maffeo wrócili do Wenecji, ich krewni, przyjaciele i sąsiedzi byli mile zaskoczeni, widząc ich żywych, ponieważ podczas ich przedłużającej się, prawie 25-letniej nieobecności uważano, że zmarli, prawdopodobnie z rąk uzbrojonych rabusiów, dzikich zwierząt, ekstremalnych warunków pogodowych lub po prostu z głodu.
Mieszkańcy Wenecji przyjęli ich ciepło i byli ciekawi i dociekliwi, aby dowiedzieć się więcej o odległych krajach, które odwiedzili, ich mieszkańcach i ich kulturach.
Jednak, jak zwykle, byli też sceptycy, którzy nie dali wiary opowieściom o jego życiu w odległych pałacach wielkiego mongolskiego króla, Kubilaj-chana, mimo że przywiózł ze sobą mongolskiego niewolnika tatarskiego i władał kilkoma obcymi językami.
Aby zaspokoić ciekawość mieszkańców Wenecji, Marco Polo postanowił spisać swoje 25-letnie doświadczenia, ale miał ku temu poważne trudności z powodu słabej znajomości języka weneckiego i/lub francusko-włoskiego.
Marcolo Polo podczas pobytu w więzieniu w Genui pisze swój dziennik podróży „Il Milione”.
Na szczęście w tym czasie Marco Polo został wzięty do niewoli przez Genueńczyków po potyczce z nimi na Morzu Śródziemnym.
Następnie został uwięziony w Genui, gdzie zaprzyjaźnił się ze współwięźniem z Pizy, Rustichellem, który był znanym pisarzem.
Marco Polo uznał, że to najlepsza okazja, by spisać swoje wspomnienia i zwrócił się o pomoc do przyjaciela Rustichella, który chętnie się zgodził.
Marco Polo podyktował swoją opowieść Rustichello, który spisał ją w języku francusko-włoskim, języku złożonym powszechnie używanym w Europie w XIII i XIV wieku.
Dziennik podróży początkowo nosił tytuł „Divisament dou Monde” (Opisanie świata), ale później zmieniono go na „Il Milione” (Miliony).
Marco Polo i Rustichello zostali zwolnieni z więzienia, a książka, którą skompilowano w więzieniu, odniosła natychmiastowy sukces, a jej rękopisy rozprzestrzeniły się po całych Włoszech.
Książka została następnie przetłumaczona na język angielski i nosiła tytuł „ Podróże Marco Polo”.
W swojej książce Marco Polo wspomina, że był zmuszony pokazać swoim sceptycznym przyjaciołom dowody na poparcie swoich twierdzeń, ujawniając liczne kamienie szlachetne, którymi obdarzył go Kubilaj-chan, wśród których prawdopodobnie znajdowała się ogromna Perła Doliny Arco.
Historia Perły Doliny Arco po Marco Polo
Marco Polo zmarł w 1324 roku w wieku 70 lat.
Po jego śmierci historia Perły Doliny Arco jest niepewna.
Mówi się, że w XIV wieku noszenie Pereł było ściśle kontrolowane, a zakaz ich noszenia dotyczył zarówno zwykłych ludzi, jak i przedstawicieli wielu stanów i zawodów.
Pod koniec życia Marco Polo wiódł podobno spokojne życie, zarządzając niezbyt okazałym majątkiem.
Uwolnił swojego tatarskiego niewolnika, który towarzyszył mu w drodze powrotnej z Chin.
Całkiem możliwe, że Marco Polo pozbył się Perły Doliny Arco i innych kamieni szlachetnych przed śmiercią, ponieważ zasoby, które zgromadził w Chinach, zaczęły się kurczyć. Najprawdopodobniej Perła została nabyta przez członka rodziny królewskiej lub arystokratycznej, który najwyraźniej miał wyłączne prawo do ozdabiania tak cennych ozdób. Należy zauważyć, że charakterystyczne ślady po jednym z otworów na Perle wskazują, że prawdopodobnie była ona używana jako klejnot w tiarze lub koronie. Najprawdopodobniej musiało się to wydarzyć po przybyciu Perły do Europy.
Jednak pod koniec XIX wieku Perła przeszła w posiadanie rodu Arco-Valley z Austrii i Bawarii, w którego posiadaniu pozostawała przez większą część XX wieku i z którego nazwiskiem Perła stała się synonimem.
Najbardziej znanym z rodu Arco-Valley był bawarski hrabia Anton Graf von Arco-Valley, który był zamieszany w zamach na bawarskiego przywódcę socjalistycznego i pierwszego republikańskiego premiera Bawarii, Kurta Eisnera żydowskiego pochodzenia, w lutym 1919 roku, wydarzenie celebrowane przez nazistów.
Kurt Eisner przewodził rewolucji socjalistycznej, która obaliła monarchię Wittlesbachów w Bawarii w listopadzie 1918 roku.
Arco Valley nie został skazany na śmierć, lecz na 5 lat więzienia w Landsbergu za udział w morderstwie.
Mówi się, że gdy Anton Graf von Arco-Valley opuścił celę w więzieniu Landsberg, następnym osadzonym w niej człowiekiem był nie kto inny, tylko młody Adolf Hitler.
Perła Arco-Valley ponownie pojawiła się w Abu Zabi w 2007 roku i została wystawiona na sprzedaż w Emirates Palace w Abu Zabi
„Wieczór Pereł” zorganizowany w celu wsparcia odrodzenia 7000-letniego przemysłu Perłowego w Zatoce Perskiej
575-karatowa Perła Arco-Valley o barokowym kształcie ponownie wypłynęła na powierzchnię w maju 2007 roku w Abu Zabi i miała zostać wystawiona na aukcji zorganizowanej przez Izbę Handlowo-Przemysłową Abu Zabi.
Aukcja miała być punktem kulminacyjnym większego „Wieczoru Perłowego”, który obejmował również uroczystą kolację i występy rozrywkowe.
Głównym celem tego wyjątkowego wydarzenia było stworzenie podwalin pod odrodzenie praktycznie zanikającego regionalnego przemysłu perłowego, który został zaniedbany i przestał istnieć po odkryciu ropy naftowej w Zatoce Perskiej w latach 30. XX wieku.
Mówi się, że przemysł Perłowy w Zatoce ma ponad 7000 lat, a Perły wydobywano z dna morskiego przez poławiaczy, którzy czerpali z nich pożywienie.
To odkrycie czarnego złota oznaczało katastrofę dla starożytnego przemysłu.
Wierzono, że organizacja „Perłowego Wieczoru” przypomni mieszkańcom Zatoki Perskiej o ich starożytnym dziedzictwie i da tak potrzebny impuls do jego odrodzenia.
Jaki jest los perły Arco-Valley?
Wynik długo oczekiwanej aukcji Pereł na tym konwencie, a zwłaszcza 575-karatowej Perły Arco-Valley, nie jest znany.
Próby ustalenia losu słynnej perły po tym szeroko nagłośnionym wydarzeniu okazały się bezowocne.
Dokładne przeszukanie internetu w celu znalezienia informacji o sprzedaży Perły Arco Valley podczas Międzynarodowej Konwencji Pereł, która odbyła się w dniach 18-22 listopada 2007 roku, nie przyniosło żadnych rezultatów.
Nie wiadomo, czy słynna perła została wycofana z aukcji, ponieważ nie osiągnęła ceny minimalnej.
Obecne miejsce pobytu Perły jest nieznane.
https://internetstones.com/arco-valley-p...pearl.html
