[Krystyna]

   
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...l_unscaled
Stachys Affinis
Czyściec Affinis , potocznie nazywany Karczochem Chińskim, Karczochem Japońskim, Korzeniem Rdestu Ptasiego lub Karczochem Pospolitym, to wieloletnia roślina zielna z rodziny Jasnotowatych (Lamiaceae) ,pochodząca z Chin. 
Jej kłącze jest warzywem korzeniowym , które można jeść na surowo, marynować, suszyć lub gotować.

Stachys Affinis to wieloletnia roślina zielna o czerwonych lub fioletowych kwiatach, osiągająca wysokość 30–120 centymetrów (12–47 cali)
Zielone liście są naprzeciwległe i ułożone na łodydze. 
Szorstkie, przypominające pokrzywę liście mogą mieć jajowato-sercowaty kształt i szerokość 2,5–9,5 cm ( 1–3  +3 ⁄ 4 cala) lub jajowato-podłużne o szerokości 1,5–3,5 cm 
( 5 ⁄ 8 – 1  +3 ⁄ 8 cala)
Liście są rozdzielone na blaszkę liściową i ogonek liściowy
Ogonek liściowy ma długość 1–2 cm ( 3 ⁄ 8 – 3 ⁄ 4 cala) i staje się krótszy w kierunku wierzchołka łodygi. 
Podobnie jak ziemniak, Stachys Affinis wytwarza kłącza o długości około 8 cm ( 3+Długość 1 ⁄ 8 cala (ok. 1/8 cala) i grubość 2 cm ( ok. 3 ⁄ 4 cala) . 
W wyniku wzrostu rdzeniowego grubieją przede wszystkim na międzywęźlach, a w mniejszym stopniu na węzłach
W ten sposób, w nieregularnych odstępach, tworzą się zwężone bulwy, zazwyczaj cieńsze na obu końcach.Bulwy pokryte są cienką, jasnobeżową do kości słoniowej skórką. Miąższ pod spodem jest biały i delikatny.

Pochodzenie i historia
Stachys Affinis pochodzi z centralnych i północnych Chin
Był uprawiany w Chinach już w XIII wieku

Zanim Stachys Affinis został wprowadzony do Europy, spokrewniona z nim roślina o nazwie Stachys  Palustris była zbierana w naturze, aby spożywać ją jako warzywo. Później ludy germańskie używały Stachys  Recta, innego krewnego Stachys  Affinis , jako rośliny leczniczej. 
Roślina ta była uprawiana od XVIII wieku. 
W 1882 roku po raz pierwszy uprawiano ją na farmie w Crosne
Stachys  Affinis jest jedyną wargową uprawianą jako warzywo w Europie. 
Na początku XX wieku Stachys  Affinis zyskiwał coraz większą popularność, aż w latach 70. XX wieku został ponownie porzucony z powodu problemów z wirusami i silnej lotności rośliny (tendencji do rozprzestrzeniania się)
Od 1990 roku obserwuje się wzrost uprawy Stachys Affinis, która jest dostępna na niektórych rynkach i w sklepach spożywczych. 
Roślina ta jest wymieniona w „Podręczniku gatunków obcych w Europie” jako roślina inwazyjna w Europie

Taksonomia
Roślina należy do rodziny Jasnotowatych (Lamiaceae ). 
Później opisany gatunek, nazwany Stachys Sieboldii, na cześć niemiecko-holenderskiego botanika i japonisty Philippa Franza von Siebolda, jest uważany za synonim.

Stosowanie
Kulinarny
Bulwy mają chrupiącą konsystencję i słodki, orzechowy smak. 
Można je jeść na surowo, marynować, suszyć lub gotować.
Szerokie zastosowanie tego warzywa sprawia, że jest ono składnikiem wielu potraw w kuchni wielu krajów. 
Można je przyrządzać podobnie jak topinambur
Liście można suszyć i zaparzyć z nich herbatę.

W kuchni chińskiej i japońskiej Stachys Affinis jest głównie marynowany. 
W szczególności jego bulwa jest częścią Osechi, gotowanego na obchody japońskiego Nowego Roku
Barwiona na czerwono liśćmi Perilli (czerwonego shiso ) po marynowaniu, nazywana jest chorogi 
W Korei nazywana jest choseokjam (초석잠).
W kuchni francuskiej gotowane bulwy często podaje się jako dodatek do dań o nazwie japonaise lub dań w stylu japońskim.

Leczniczy
W tradycyjnej medycynie chińskiej całość Stachys Affinis jest stosowana jako środek do leczenia przeziębień i zapalenia płuc
Ponadto wyciąg z korzenia Stachys Affinis wykazał działanie przeciwdrobnoustrojowe 
Co więcej, Baek i in. zaobserwowali działanie antyoksydacyjne w 2004 roku. 
Również w 2004 roku zaobserwowano hamujące działanie na aktywność acetylocholinoesterazy, monoaminooksydazy i ksantynylooksydazy w mózgach szczurów po 20 dniach karmienia wyciągami metanolowymi z Stachys Affinis. 
Wydaje się, że wyciąg etanolowy z tej rośliny ma również działanie przeciwnowotworowe
https://en.wikipedia.org/wiki/Stachys_affinis