Dzisiaj, 00:08
Naszyjnik z Pereł Cejlońskich jest obecnie częścią prywatnej kolekcji Pani Meery Gandhi
Naszyjnik z Pereł Cejlońskich należy obecnie do prywatnej kolekcji pani Meery Gandhi, amerykańskiej Hinduski, celebrytki, filantropki, oddanej działaczki humanitarnej i liderki społeczności, mieszkającej w Nowym Jorku, żony bankiera inwestycyjnego Vikrama Gandhiego.
Nie wiadomo, w jaki sposób pani Gandhi weszła w posiadanie naszyjnika, ale najprawdopodobniej musiał on zostać zakupiony na aukcji prowadzonej przez jeden z domów aukcyjnych, takich jak Sotheby's lub Christie's.
Oznacza to, że naszyjnik opuścił kolekcję Nizama Hajdarabadu, albo przed, albo w czasie abdykacji ostatniego Nizama Hajdarabadu, Mira Usmana Ali Khana Siddiqui, w 1948 roku. Wkrótce po swojej wymuszonej abdykacji, Mir Usman Ali Khan zinwentaryzował całą swoją kolekcję biżuterii.
Następnie podzielił biżuterię na dwie partie i utworzył dwa oddzielne trusty.
Biżuteria została następnie przechowywana w skarbcach oddziału Flora Fountain Banku Hongkongu i Szanghaju w Mumbaju.
Jednym z warunków, jakie postawił, było to, że biżuteria nie miała zostać sprzedana za życia jego najstarszego syna, Azama Jaha.
Rząd Indii uzyskał od Sądu Najwyższego nakaz wstrzymania aukcji klejnotów Nizama
Następnie, po śmierci Azama Jaha w 1970 roku, zarządcy postanowili sprzedać część klejnotów na publicznej aukcji ogłoszonej na całym świecie, aby pokryć ogromne zobowiązania podatkowe rodziny.
Rząd Indii interweniował jednak i uzyskał od Sądu Najwyższego nakaz wstrzymania aukcji, stwierdzając, że kolekcja biżuterii stanowi część Narodowego Dziedzictwa Indii i musi zostać zachowana w Indiach.
Interwencja rządu Indii nie mogła być uzasadniona, ponieważ pozwolił on wszystkim innym maharadżom, których domeny zostały wchłonięte przez Unię Indyjską po uzyskaniu niepodległości, dysponować swoimi kolekcjami biżuterii według własnego uznania, bez żadnej ingerencji.
Maharadże z Barody, Patiali i innych zbywali swoje cenne klejnoty na międzynarodowych aukcjach biżuterii bez żadnej interwencji rządu.
Po długim i przewlekłym procesie sądowym rząd Indii zgadza się na zakup kolekcji za 71 milionów dolarów
Następnie, w 1979 roku, z inicjatywy krewnych zmarłego Nizama, powiernicy biżuterii wnieśli pozew do Sądu Najwyższego, ubiegając się o zgodę sądu na zbycie klejnotów. Doprowadziło to do długiego, przewlekłego procesu sądowego, który trwał 16 lat, a ostatecznie rząd Indii zdecydował się na zakup kolekcji od rodziny zmarłego Nizama za kwotę 71 milionów dolarów.
Sprawa jednak ponownie trafiła do Sądu Najwyższego, gdy powiernicy zażądali natychmiastowej zapłaty pełnej kwoty, zamiast sześciu rat proponowanych przez rząd.
Sąd Najwyższy orzekł na korzyść powierników i nakazał rządowi dokonanie pełnej płatności.
Rząd nadal zwlekał z decyzją Sądu Najwyższego, gdy powiernicy zwrócili się do sądu z prośbą o zezwolenie na zaproszenie zagranicznych nabywców do sprzedaży kolekcji, które zostało udzielone.
Rząd zażądał więcej czasu na sfinalizowanie transakcji i termin ten został przyznany do 16 stycznia 1995 roku, po czym powiernicy mogli swobodnie dysponować biżuterią według własnego uznania.
Następnie rząd zwrócił się do Izby Niższej (Lok Sabha) i Izby Wyższej (Rajya Sabha) parlamentu o zgodę i niezbędne fundusze na zawarcie umowy, co zostało przyznane, a umowa została ostatecznie zawarta 12 stycznia 1995 r.
Kolekcja Nizama z Hajdarabadu była wystawiana w Muzeum Narodowym w Nowym Delhi i Muzeum Salar Jung w Hajdarabadzie co najmniej dwukrotnie
Kolekcja składająca się ze 173 eksponatów, w tym ozdób do turbanów (sarpechów), naszyjników, opasek na rękę, kolczyków, bransolet, guzików, pasków, spinek do mankietów, łańcuszków do zegarków, bransoletek na kostkę, pierścionków itp., wysadzanych Diamentami, Rubinami, Szmaragdami, Szafirami, Spineli, Perłami i innymi kamieniami szlachetnymi, a także słynnego Diamentu Victoria-Jacob o masie 184,75 karatów, jest obecnie szacowana na około 6 miliardów dolarów.
Była ona dwukrotnie eksponowana w Muzeum Narodowym w Nowym Delhi oraz w Muzeum Salar Jung w Hajdarabadzie w stanie Andhra Pradesh, skąd pochodzi słynna kolekcja. Ta bezcenna kolekcja jest obecnie przechowywana w skarbcach Banku Rezerw Indii w Mumbaju, dopóki rząd Indii nie zdecyduje o bezpiecznym miejscu, w którym będzie mogła zostać wystawiona na stałe.
Możliwe sposoby, w jakie naszyjnik z Pereł Cejlońskich mógł opuścić kolekcję
Trójkolorowy naszyjnik z Pereł Cejlońskich, który nie jest częścią tej kolekcji, został najwyraźniej usunięty z kolekcji, albo przed, albo w czasie abdykacji Mira Usmana Alego Khana, ostatniego nizama Hajdarabadu.
Możliwe, że sam nizam podarował naszyjnik komuś bliskiemu, członkowi rodziny, z okazji jakiejś okazji.
Całkiem możliwe również, że nizam zachował część klejnotów przy sobie, nie włączając ich do dwóch partii, które stworzył, a które następnie umieszczono w skarbcu banku HSBC w Bombaju, aby móc je sprzedać w przyszłości, gdy napotka jakiekolwiek trudności finansowe.
Trójkolorowy naszyjnik z Pereł Cejlońskich był prawdopodobnie jednym z takich eksponatów, sprzedanych przez samego nizama lub jego agentów, albo w Bombaju, albo w jednej ze stolic Zachodu, po abdykacji, która miała na celu przetrwanie trudnego okresu.
Wszystko to było w porządku, gdyż klejnoty należały do jego przodków i mógł nimi rozporządzać według własnego uznania.
https://internetstones.com/ceylon-pearl-...tions.html
Naszyjnik z Pereł Cejlońskich należy obecnie do prywatnej kolekcji pani Meery Gandhi, amerykańskiej Hinduski, celebrytki, filantropki, oddanej działaczki humanitarnej i liderki społeczności, mieszkającej w Nowym Jorku, żony bankiera inwestycyjnego Vikrama Gandhiego.
Nie wiadomo, w jaki sposób pani Gandhi weszła w posiadanie naszyjnika, ale najprawdopodobniej musiał on zostać zakupiony na aukcji prowadzonej przez jeden z domów aukcyjnych, takich jak Sotheby's lub Christie's.
Oznacza to, że naszyjnik opuścił kolekcję Nizama Hajdarabadu, albo przed, albo w czasie abdykacji ostatniego Nizama Hajdarabadu, Mira Usmana Ali Khana Siddiqui, w 1948 roku. Wkrótce po swojej wymuszonej abdykacji, Mir Usman Ali Khan zinwentaryzował całą swoją kolekcję biżuterii.
Następnie podzielił biżuterię na dwie partie i utworzył dwa oddzielne trusty.
Biżuteria została następnie przechowywana w skarbcach oddziału Flora Fountain Banku Hongkongu i Szanghaju w Mumbaju.
Jednym z warunków, jakie postawił, było to, że biżuteria nie miała zostać sprzedana za życia jego najstarszego syna, Azama Jaha.
Rząd Indii uzyskał od Sądu Najwyższego nakaz wstrzymania aukcji klejnotów Nizama
Następnie, po śmierci Azama Jaha w 1970 roku, zarządcy postanowili sprzedać część klejnotów na publicznej aukcji ogłoszonej na całym świecie, aby pokryć ogromne zobowiązania podatkowe rodziny.
Rząd Indii interweniował jednak i uzyskał od Sądu Najwyższego nakaz wstrzymania aukcji, stwierdzając, że kolekcja biżuterii stanowi część Narodowego Dziedzictwa Indii i musi zostać zachowana w Indiach.
Interwencja rządu Indii nie mogła być uzasadniona, ponieważ pozwolił on wszystkim innym maharadżom, których domeny zostały wchłonięte przez Unię Indyjską po uzyskaniu niepodległości, dysponować swoimi kolekcjami biżuterii według własnego uznania, bez żadnej ingerencji.
Maharadże z Barody, Patiali i innych zbywali swoje cenne klejnoty na międzynarodowych aukcjach biżuterii bez żadnej interwencji rządu.
Po długim i przewlekłym procesie sądowym rząd Indii zgadza się na zakup kolekcji za 71 milionów dolarów
Następnie, w 1979 roku, z inicjatywy krewnych zmarłego Nizama, powiernicy biżuterii wnieśli pozew do Sądu Najwyższego, ubiegając się o zgodę sądu na zbycie klejnotów. Doprowadziło to do długiego, przewlekłego procesu sądowego, który trwał 16 lat, a ostatecznie rząd Indii zdecydował się na zakup kolekcji od rodziny zmarłego Nizama za kwotę 71 milionów dolarów.
Sprawa jednak ponownie trafiła do Sądu Najwyższego, gdy powiernicy zażądali natychmiastowej zapłaty pełnej kwoty, zamiast sześciu rat proponowanych przez rząd.
Sąd Najwyższy orzekł na korzyść powierników i nakazał rządowi dokonanie pełnej płatności.
Rząd nadal zwlekał z decyzją Sądu Najwyższego, gdy powiernicy zwrócili się do sądu z prośbą o zezwolenie na zaproszenie zagranicznych nabywców do sprzedaży kolekcji, które zostało udzielone.
Rząd zażądał więcej czasu na sfinalizowanie transakcji i termin ten został przyznany do 16 stycznia 1995 roku, po czym powiernicy mogli swobodnie dysponować biżuterią według własnego uznania.
Następnie rząd zwrócił się do Izby Niższej (Lok Sabha) i Izby Wyższej (Rajya Sabha) parlamentu o zgodę i niezbędne fundusze na zawarcie umowy, co zostało przyznane, a umowa została ostatecznie zawarta 12 stycznia 1995 r.
Kolekcja Nizama z Hajdarabadu była wystawiana w Muzeum Narodowym w Nowym Delhi i Muzeum Salar Jung w Hajdarabadzie co najmniej dwukrotnie
Kolekcja składająca się ze 173 eksponatów, w tym ozdób do turbanów (sarpechów), naszyjników, opasek na rękę, kolczyków, bransolet, guzików, pasków, spinek do mankietów, łańcuszków do zegarków, bransoletek na kostkę, pierścionków itp., wysadzanych Diamentami, Rubinami, Szmaragdami, Szafirami, Spineli, Perłami i innymi kamieniami szlachetnymi, a także słynnego Diamentu Victoria-Jacob o masie 184,75 karatów, jest obecnie szacowana na około 6 miliardów dolarów.
Była ona dwukrotnie eksponowana w Muzeum Narodowym w Nowym Delhi oraz w Muzeum Salar Jung w Hajdarabadzie w stanie Andhra Pradesh, skąd pochodzi słynna kolekcja. Ta bezcenna kolekcja jest obecnie przechowywana w skarbcach Banku Rezerw Indii w Mumbaju, dopóki rząd Indii nie zdecyduje o bezpiecznym miejscu, w którym będzie mogła zostać wystawiona na stałe.
Możliwe sposoby, w jakie naszyjnik z Pereł Cejlońskich mógł opuścić kolekcję
Trójkolorowy naszyjnik z Pereł Cejlońskich, który nie jest częścią tej kolekcji, został najwyraźniej usunięty z kolekcji, albo przed, albo w czasie abdykacji Mira Usmana Alego Khana, ostatniego nizama Hajdarabadu.
Możliwe, że sam nizam podarował naszyjnik komuś bliskiemu, członkowi rodziny, z okazji jakiejś okazji.
Całkiem możliwe również, że nizam zachował część klejnotów przy sobie, nie włączając ich do dwóch partii, które stworzył, a które następnie umieszczono w skarbcu banku HSBC w Bombaju, aby móc je sprzedać w przyszłości, gdy napotka jakiekolwiek trudności finansowe.
Trójkolorowy naszyjnik z Pereł Cejlońskich był prawdopodobnie jednym z takich eksponatów, sprzedanych przez samego nizama lub jego agentów, albo w Bombaju, albo w jednej ze stolic Zachodu, po abdykacji, która miała na celu przetrwanie trudnego okresu.
Wszystko to było w porządku, gdyż klejnoty należały do jego przodków i mógł nimi rozporządzać według własnego uznania.
https://internetstones.com/ceylon-pearl-...tions.html