13-05-2026, 18:34
Historia Perły La Peregrina
Odkrycie perły
Historia hiszpańskiej kolonizacji Panamy
Hiszpańscy odkrywcy Rodrigo de Bastidas, Juan de la Cosa i Vasco Nunez de Balboa byli pierwszymi Europejczykami, którzy odkryli atlantyckie wybrzeże Przesmyku Panamskiego w roku 1501.
Jednak pierwszą osadę założył inny hiszpański odkrywca Diego de Nicuesa u ujścia rzeki Chagres i była znana jako Nombre de Dios.
Inną osadę, zwaną San Sebastian de Uraba, założył Alonso de Ojeda.
Jednak lokalne plemiona indiańskie stawiały silny opór wobec zakładania osad, a osadnicy zostali zmuszeni do przeniesienia się na nowe miejsce na północnym wschodzie, po drugiej stronie rzeki Atrato, zgodnie z sugestią Vasco Nuneza de Balboa.
Ta nowa osada była znana jako Santa Maria i stała się pierwszą stałą osadą na Przesmyku.
Balboa, jako przywódca nowej osady, skutecznie zmusił Indian do poddania się, stosując kombinację siły i perswazji.
Indianie Panamy przekazali mu przydatne informacje o rozległym morzu i bogatym w złoto imperium na południu.
Bazując na tych informacjach, Balboa ruszył na południe i we wrześniu 1513 roku odkrył rozległe morze, które obecnie znane jest jako Ocean Spokojny, i ogłosił je w imieniu króla Hiszpanii.
W ten sposób Balboa przeszedł do historii jako pierwszy Europejczyk, który odkrył Ocean Spokojny.
Niestety, pięć lat później, nowy hiszpański gubernator mianowany w Panamie, Pedro Arias de Ávila, który nie ufał Balboa i obawiał się jego rywalizacji, doprowadził do jego śmierci pod fałszywymi zarzutami o bunt przeciwko królowi Hiszpanii.
W roku 1519 Hiszpanie założyli nowe miasto Panama na zachodnim wybrzeżu Przesmyku Istmus, na wybrzeżu Pacyfiku, a ludność Santa Maria przeniosła się do tego nowego miasta.
Panama stała się pierwszą europejską osadą na zachodnim wybrzeżu Nowego Świata i stała się trampoliną do podboju Peru i innych hiszpańskich kolonii w Ameryce Południowej.
Kiedy Hiszpanie po raz pierwszy wylądowali na Przesmyku Istmus, na początku XVI wieku, był on okupowany przez różne plemiona amerykańskie, takie jak Kuna, Guaymi i Choco.
Wraz z wprowadzeniem europejskich chorób, takich jak ospa, i zdziesiątkowaniem rdzennej ludności, Hiszpanie byli zmuszeni sprowadzić afrykańskich niewolników do Panamy w połowie XVI wieku, aby uzupełnić siłę roboczą kraju, który był ważnym punktem przeładunkowym Złota i Srebra przeznaczonego dla Hiszpanii.
Panama City na wybrzeżu Pacyfiku i Portobello na Atlantyku były ważnymi portami i tętniły życiem w okresie kolonialnym, a czarni niewolnicy stanowili znaczną część siły roboczej tych miast.
Poza tym, liczna siła robocza była również potrzebna do utrzymania karawan mułów, które kursowały między tymi miastami, przewożąc cenne ładunki do Hiszpanii.
Być może Hiszpanie wykorzystywali również czarnych niewolników do eksploatacji zasobów Pereł Morskich u wybrzeży Wysp Perłowych w Zatoce Panamskiej w połowie XVI wieku.
Jedna z wersji odkrycia Perły La Peregrina
Według jednej z wersji Perła została odkryta na początku XVI wieku (1513 r. n.e.) przez czarnoskórego niewolnika u wybrzeży Wysp Perłowych w Zatoce Panamskiej.
Perła została następnie przekazana Vasco Nunezowi de Balboa, administratorowi kolonii, który przejął ją w posiadanie i przyznał niewolnikowi wolność.
Następnie wysłał perłę Ferdynandowi V, panującemu monarchowi Hiszpanii, i od tego czasu Perła stała się jednym z najcenniejszych skarbów hiszpańskich klejnotów koronnych.
Rok 1513 n.e. w tej wersji bez wątpienia odpowiada okresowi administracji Panamy przez Vasco Nuneza de Balboa, ale mniej więcej w tym czasie w Panamie nie było niewolników murzyńskich.
Zatem historia o Perle odkrytej przez niewolnika, któremu przyznano wolność, wydaje się nie do utrzymania.
W związku z tym, Perła dotarła do Hiszpanii za panowania Ferdynanda V, również nie jest wiarygodna.
Jeśli Perła została faktycznie odkryta w roku 1513, najprawdopodobniej nie została odkryta przez niewolnika murzyńskiego, a przez jednego z rdzennych mieszkańców plemienia indiańskiego.
Powszechnie wiadomo, że Perły były używane w biżuterii przez starożytne cywilizacje Mezoameryki i Ameryki Południowej, takie jak Olmekowie, Majowie, Zapotekowie, Inkowie itd.
Tak więc starożytne plemiona indiańskie opanowały sztukę pozyskiwania perłopławów z dna oceanu od czasów starożytnych.
Druga wersja odkrycia Perły La Peregrina
Według drugiej wersji, Perłę odkrył w połowie XVI wieku czarnoskóry niewolnik u wybrzeży małej wyspy Santa Margarita, jednej z Wysp Perłowych w Zatoce Panamskiej, około 160 kilometrów od San Domingo.
Perłę oddano następnie Don Pedro de Temezowi, który zawiózł ją do Hiszpanii i osobiście wręczył księciu Filipowi II, następcy tronu Hiszpanii.
Czarnoskóry niewolnik, który znalazł perłę, został nagrodzony wolnością, zgodnie z ówczesną tradycją.
Książę Filip II podarował perłę królowej Anglii Marii I, w oczekiwaniu na ich ślub w 1554 roku.
Około połowy XVI wieku w Panamie osiedlili się już liczni czarni niewolnicy i całkiem prawdopodobne było, że Perłę odkrył jeden z nich u wybrzeży Santa Margarita. Hiszpanie osiedlili czarnych niewolników na wyspach i nauczyli ich techniki zbierania perłopławów z dna oceanu poprzez wstrzymywanie oddechu.
Szczegóły drugiej wersji zdają się być zgodne ze znanymi faktami historycznymi, a zatem wydają się być bardziej prawdopodobną wersją odkrycia La Peregrina.
Filip II ożenił się w 1554 roku i w chwili zaręczyn z królową Marią, starszą od niego o 11 lat, nie wstąpił jeszcze na tron hiszpański, ale jego ojciec, król Karol V, przekazał mu królestwa Neapolu i Sycylii jeszcze przed ślubem.
Zatem Perła „La Peregrina” musiała zostać odkryta przed rokiem 1554, w którym Perła została podarowana królowej Anglii Marii I.
La Peregrina została podarowana królowej Marii I przez Filipa II Hiszpańskiego
Henryk VIII odłącza się od Kościoła rzymskokatolickiego i ustanawia Kościół Anglii
Królowa Maria I, znana również jako Maria Tudor lub „Krwawa Maria”, była córką króla Henryka VIII, który zapoczątkował historyczny rozłam z Kościołem rzymskokatolickim w 1534 roku i ustanowił niezależny Kościół Anglii, z królem jako głową naczelną, a arcybiskupem Canterbury jako głową duchową.
Rozłam nastąpił z powodu odmowy papieża Klemensa VII udzielenia królowi Henrykowi VIII rozwodu, którego ten się domagał, z jego małżonką Katarzyną Aragońską, argumentując, że ich związek był kazirodczy, ponieważ Katarzyna była żoną jego zmarłego brata.
Był to jedynie pretekst do rozwodu, ponieważ małżeństwo pierwotnie miało miejsce w 1509 roku, wkrótce po wstąpieniu Henryka VIII na tron, po udzieleniu przez papieża Juliusza II specjalnej dyspensy, która miała zatuszować naruszenie prawa kanonicznego zabraniającego takich małżeństw.
Prawdziwym powodem rozwodu była jednak niezdolność Katarzyny do zapewnienia sobie męskiego następcy tronu.
Odmowa papieża Klemensa udzielenia rozwodu, o który się modlono, wynikała z jego niezdolności do zmiany wcześniejszej decyzji byłego papieża, legalizującego nielegalne małżeństwo, oraz z jego niechęci do prowokowania cesarza rzymskiego Karola V Hiszpańskiego, który był bratankiem Katarzyny Aragońskiej.
Następcą Henryka VIII zostaje jego syn Edward VI
Henryk VIII po rozwodzie z Katarzyną Aragońską poślubił jeszcze pięć żon.
Jego sześć żon to kolejno: Katarzyna Aragońska (matka przyszłej królowej Marii I), Anna Boleyn (matka przyszłej królowej Elżbiety I), Jane Seymour (matka Edwarda VI, następcy Henryka), Anna Kliwijska, Katarzyna Howard i Katarzyna Parr.
To Jane Seymour dała mu upragnionego męskiego następcę, Edwarda VI, który objął tron w 1547 roku w wieku 10 lat.
Edward zmarł na gruźlicę w 1553 roku, w wieku 16 lat .
Maria I wstępuje na tron Anglii jako Królowa Maria I i wychodzi za mąż za księcia Filipa II Hiszpanii
Następną w kolejce do tronu angielskiego była Maria I, jedyna żyjąca córka Katarzyny Aragońskiej.
Wstąpiła na tron w 1553 roku jako królowa Maria I i rządziła do 1558 roku.
Pomimo zerwania przez jej ojca więzi z Kościołem rzymskokatolickim i utworzenia niezależnego Kościoła anglikańskiego, Maria I pozostała gorliwą katoliczką i była zdecydowana przywrócić swój lud do Kościoła rzymskiego.
Aby to osiągnąć, królowa Maria postanowiła poślubić rzymskokatolickiego księcia Filipa II, syna króla Karola V, młodszego od niej o 11 lat.
https://internetstones.com/la-peregrina-...ary-i.html
Odkrycie perły
Historia hiszpańskiej kolonizacji Panamy
Hiszpańscy odkrywcy Rodrigo de Bastidas, Juan de la Cosa i Vasco Nunez de Balboa byli pierwszymi Europejczykami, którzy odkryli atlantyckie wybrzeże Przesmyku Panamskiego w roku 1501.
Jednak pierwszą osadę założył inny hiszpański odkrywca Diego de Nicuesa u ujścia rzeki Chagres i była znana jako Nombre de Dios.
Inną osadę, zwaną San Sebastian de Uraba, założył Alonso de Ojeda.
Jednak lokalne plemiona indiańskie stawiały silny opór wobec zakładania osad, a osadnicy zostali zmuszeni do przeniesienia się na nowe miejsce na północnym wschodzie, po drugiej stronie rzeki Atrato, zgodnie z sugestią Vasco Nuneza de Balboa.
Ta nowa osada była znana jako Santa Maria i stała się pierwszą stałą osadą na Przesmyku.
Balboa, jako przywódca nowej osady, skutecznie zmusił Indian do poddania się, stosując kombinację siły i perswazji.
Indianie Panamy przekazali mu przydatne informacje o rozległym morzu i bogatym w złoto imperium na południu.
Bazując na tych informacjach, Balboa ruszył na południe i we wrześniu 1513 roku odkrył rozległe morze, które obecnie znane jest jako Ocean Spokojny, i ogłosił je w imieniu króla Hiszpanii.
W ten sposób Balboa przeszedł do historii jako pierwszy Europejczyk, który odkrył Ocean Spokojny.
Niestety, pięć lat później, nowy hiszpański gubernator mianowany w Panamie, Pedro Arias de Ávila, który nie ufał Balboa i obawiał się jego rywalizacji, doprowadził do jego śmierci pod fałszywymi zarzutami o bunt przeciwko królowi Hiszpanii.
W roku 1519 Hiszpanie założyli nowe miasto Panama na zachodnim wybrzeżu Przesmyku Istmus, na wybrzeżu Pacyfiku, a ludność Santa Maria przeniosła się do tego nowego miasta.
Panama stała się pierwszą europejską osadą na zachodnim wybrzeżu Nowego Świata i stała się trampoliną do podboju Peru i innych hiszpańskich kolonii w Ameryce Południowej.
Kiedy Hiszpanie po raz pierwszy wylądowali na Przesmyku Istmus, na początku XVI wieku, był on okupowany przez różne plemiona amerykańskie, takie jak Kuna, Guaymi i Choco.
Wraz z wprowadzeniem europejskich chorób, takich jak ospa, i zdziesiątkowaniem rdzennej ludności, Hiszpanie byli zmuszeni sprowadzić afrykańskich niewolników do Panamy w połowie XVI wieku, aby uzupełnić siłę roboczą kraju, który był ważnym punktem przeładunkowym Złota i Srebra przeznaczonego dla Hiszpanii.
Panama City na wybrzeżu Pacyfiku i Portobello na Atlantyku były ważnymi portami i tętniły życiem w okresie kolonialnym, a czarni niewolnicy stanowili znaczną część siły roboczej tych miast.
Poza tym, liczna siła robocza była również potrzebna do utrzymania karawan mułów, które kursowały między tymi miastami, przewożąc cenne ładunki do Hiszpanii.
Być może Hiszpanie wykorzystywali również czarnych niewolników do eksploatacji zasobów Pereł Morskich u wybrzeży Wysp Perłowych w Zatoce Panamskiej w połowie XVI wieku.
Jedna z wersji odkrycia Perły La Peregrina
Według jednej z wersji Perła została odkryta na początku XVI wieku (1513 r. n.e.) przez czarnoskórego niewolnika u wybrzeży Wysp Perłowych w Zatoce Panamskiej.
Perła została następnie przekazana Vasco Nunezowi de Balboa, administratorowi kolonii, który przejął ją w posiadanie i przyznał niewolnikowi wolność.
Następnie wysłał perłę Ferdynandowi V, panującemu monarchowi Hiszpanii, i od tego czasu Perła stała się jednym z najcenniejszych skarbów hiszpańskich klejnotów koronnych.
Rok 1513 n.e. w tej wersji bez wątpienia odpowiada okresowi administracji Panamy przez Vasco Nuneza de Balboa, ale mniej więcej w tym czasie w Panamie nie było niewolników murzyńskich.
Zatem historia o Perle odkrytej przez niewolnika, któremu przyznano wolność, wydaje się nie do utrzymania.
W związku z tym, Perła dotarła do Hiszpanii za panowania Ferdynanda V, również nie jest wiarygodna.
Jeśli Perła została faktycznie odkryta w roku 1513, najprawdopodobniej nie została odkryta przez niewolnika murzyńskiego, a przez jednego z rdzennych mieszkańców plemienia indiańskiego.
Powszechnie wiadomo, że Perły były używane w biżuterii przez starożytne cywilizacje Mezoameryki i Ameryki Południowej, takie jak Olmekowie, Majowie, Zapotekowie, Inkowie itd.
Tak więc starożytne plemiona indiańskie opanowały sztukę pozyskiwania perłopławów z dna oceanu od czasów starożytnych.
Druga wersja odkrycia Perły La Peregrina
Według drugiej wersji, Perłę odkrył w połowie XVI wieku czarnoskóry niewolnik u wybrzeży małej wyspy Santa Margarita, jednej z Wysp Perłowych w Zatoce Panamskiej, około 160 kilometrów od San Domingo.
Perłę oddano następnie Don Pedro de Temezowi, który zawiózł ją do Hiszpanii i osobiście wręczył księciu Filipowi II, następcy tronu Hiszpanii.
Czarnoskóry niewolnik, który znalazł perłę, został nagrodzony wolnością, zgodnie z ówczesną tradycją.
Książę Filip II podarował perłę królowej Anglii Marii I, w oczekiwaniu na ich ślub w 1554 roku.
Około połowy XVI wieku w Panamie osiedlili się już liczni czarni niewolnicy i całkiem prawdopodobne było, że Perłę odkrył jeden z nich u wybrzeży Santa Margarita. Hiszpanie osiedlili czarnych niewolników na wyspach i nauczyli ich techniki zbierania perłopławów z dna oceanu poprzez wstrzymywanie oddechu.
Szczegóły drugiej wersji zdają się być zgodne ze znanymi faktami historycznymi, a zatem wydają się być bardziej prawdopodobną wersją odkrycia La Peregrina.
Filip II ożenił się w 1554 roku i w chwili zaręczyn z królową Marią, starszą od niego o 11 lat, nie wstąpił jeszcze na tron hiszpański, ale jego ojciec, król Karol V, przekazał mu królestwa Neapolu i Sycylii jeszcze przed ślubem.
Zatem Perła „La Peregrina” musiała zostać odkryta przed rokiem 1554, w którym Perła została podarowana królowej Anglii Marii I.
La Peregrina została podarowana królowej Marii I przez Filipa II Hiszpańskiego
Henryk VIII odłącza się od Kościoła rzymskokatolickiego i ustanawia Kościół Anglii
Królowa Maria I, znana również jako Maria Tudor lub „Krwawa Maria”, była córką króla Henryka VIII, który zapoczątkował historyczny rozłam z Kościołem rzymskokatolickim w 1534 roku i ustanowił niezależny Kościół Anglii, z królem jako głową naczelną, a arcybiskupem Canterbury jako głową duchową.
Rozłam nastąpił z powodu odmowy papieża Klemensa VII udzielenia królowi Henrykowi VIII rozwodu, którego ten się domagał, z jego małżonką Katarzyną Aragońską, argumentując, że ich związek był kazirodczy, ponieważ Katarzyna była żoną jego zmarłego brata.
Był to jedynie pretekst do rozwodu, ponieważ małżeństwo pierwotnie miało miejsce w 1509 roku, wkrótce po wstąpieniu Henryka VIII na tron, po udzieleniu przez papieża Juliusza II specjalnej dyspensy, która miała zatuszować naruszenie prawa kanonicznego zabraniającego takich małżeństw.
Prawdziwym powodem rozwodu była jednak niezdolność Katarzyny do zapewnienia sobie męskiego następcy tronu.
Odmowa papieża Klemensa udzielenia rozwodu, o który się modlono, wynikała z jego niezdolności do zmiany wcześniejszej decyzji byłego papieża, legalizującego nielegalne małżeństwo, oraz z jego niechęci do prowokowania cesarza rzymskiego Karola V Hiszpańskiego, który był bratankiem Katarzyny Aragońskiej.
Następcą Henryka VIII zostaje jego syn Edward VI
Henryk VIII po rozwodzie z Katarzyną Aragońską poślubił jeszcze pięć żon.
Jego sześć żon to kolejno: Katarzyna Aragońska (matka przyszłej królowej Marii I), Anna Boleyn (matka przyszłej królowej Elżbiety I), Jane Seymour (matka Edwarda VI, następcy Henryka), Anna Kliwijska, Katarzyna Howard i Katarzyna Parr.
To Jane Seymour dała mu upragnionego męskiego następcę, Edwarda VI, który objął tron w 1547 roku w wieku 10 lat.
Edward zmarł na gruźlicę w 1553 roku, w wieku 16 lat .
Maria I wstępuje na tron Anglii jako Królowa Maria I i wychodzi za mąż za księcia Filipa II Hiszpanii
Następną w kolejce do tronu angielskiego była Maria I, jedyna żyjąca córka Katarzyny Aragońskiej.
Wstąpiła na tron w 1553 roku jako królowa Maria I i rządziła do 1558 roku.
Pomimo zerwania przez jej ojca więzi z Kościołem rzymskokatolickim i utworzenia niezależnego Kościoła anglikańskiego, Maria I pozostała gorliwą katoliczką i była zdecydowana przywrócić swój lud do Kościoła rzymskiego.
Aby to osiągnąć, królowa Maria postanowiła poślubić rzymskokatolickiego księcia Filipa II, syna króla Karola V, młodszego od niej o 11 lat.
https://internetstones.com/la-peregrina-...ary-i.html