3 godzin(y) temu
https://d1sv0smbkmwaa3.cloudfront.net/im...iamond.jpg
Diamond Taj-i-Mah
Pochodzenie nazwy
Diament Taj-i-Mah zawdzięcza swoją nazwę perskim szachom, w których ręce przechodził w pewnym momencie swojej historii, po tym jak Diament ten trafił do Indii na pewien czas. Taj-i-Mah w języku perskim oznacza „Korona Księżyca”.
Diament jest Bezbarwnym (nieznana klasa) Diamentem o masie 115,06 karatów, szlifie Moghul (szlif indyjskiej rozety), o wyjątkowej czystości (nieznana klasa), o wymiarach 32,0 x 24,3 x 14,7 mm. Metale& Górnictwo
Zgodnie ze starożytnym systemem indyjskim diamenty klasyfikowano na 4 kategorie, w zależności od ich jakości, co oczywiście obejmowało kolor i przejrzystość.
Te 4 kategorie, w kolejności malejącej jakości, to: (1) bramini, (2) kszatriowie, (3) wajśjowie, (4) śudrowie.
Diamenty najwyższej jakości określano mianem braminów, najniższe – śudrów, a pozostałe dwa – jako Diamenty średniej jakości.
Klasyfikacja ta mogła dotyczyć zarówno kamieni surowych, jak i obrobionych.
Zgodnie z tą klasyfikacją Tadż-i-Mah niewątpliwie należał do braminów.
Wczesna historia
Diament jest niewątpliwie pochodzenia indyjskiego, o czym świadczy jego kształt, kunsztownie oszlifowany w kształcie rozety, stylu niemal powszechnie przyjętego w starożytnym Hindustanie.
Istnieją jednak dwa możliwe źródła pochodzenia Diamentu w Indiach.
Według jednej z wersji Diament pochodzi z kopalni Diamentów w Sambalpur, które rozciągają się na żyznej równinie, 451 stóp nad poziomem morza, między rzekami Mahanadi i Brahmani, we wschodniej części centralnych prowincji Indii.
Większość Diamentów znanych starożytnym Hindusom wydaje się pochodzić z tych kopalni.
Rzeka Diamentowa, wspomniana przez Ptolemeusza, została zidentyfikowana jako rzeka Mahanadi, na której brzegach znajdowały się kopalnie Diamentów w Sambalpur.
Mówi się, że duże kamienie były odkrywane w tych kopalniach od czasów starożytnych, ale według udokumentowanej historii największy Diament o wadze 210,6 karatów został znaleziony na wyspie Hira Khund nad rzeką Mahanadi w 1809 roku.
Diamenty z Mahanadi były generalnie bardzo dobrej jakości i zaliczane do najszlachetniejszych i najczystszych indyjskich kamieni.
W tym samym okresie w kopalniach odkryto kolejny Diament o wyjątkowej jakości, klasy „bramin”, o masie 168 karatów, który trafił do skarbca Maharani Sambalpur, Rulluma Cohera.
Następnie wojska sąsiedniej Konfederacji Marthy z dynastii Holkar lub Scindia zaatakowały Sambalpur, ukradły klejnoty Maharani i zmusiły ją do wygnania.
Później kamienie te zostały zdeponowane w twierdzy Asseeghur, zdobytej przez Brytyjczyków w 1819 roku, podczas rozpadu Konfederacji Marathów.
168-karatowy surowy Diament, z którego prawdopodobnie pochodzi Taj-i-Mah, ostatecznie trafił do Persji, ale jak i kiedy, według tej wersji, nie jest jasne.
Według drugiej wersji, Taj-i-Mah pochodzi z kopalni Kollur nad brzegiem rzeki Kistna, na wschód od Golkondy.
Odkrycie złóż diamentonośnych w Kollur nastąpiło około 100 lat przed wizytą Taverniera w Golkondzie, prawdopodobnie około 1560 roku n.e.
W czasie wizyty Taverniera w XVII wieku w kopalniach pracowało ponad 20 osób, zatrudniających ponad 60 000 osób.
Rok odkrycia Tadż-i-Mah nie jest znany, ale Diament ostatecznie trafił na dwór cesarzy Mogołów, jeszcze przed przybyciem Nadira Szacha w 1739 roku.
Nie ma dowodów pozwalających na ustalenie, za którego panowania Diament trafił do skarbca Mogołów.
Diament opuścił jednak Indie wraz z ogromną ilością innych skarbów zrabowanych przez wojska Nadira Szacha za panowania Muhammada Szacha.
Wartość łupu szacowano na około 30 do 60 milionów funtów szterlingów.
Po zamachu na Nadira Szacha w 1747 roku Diament najprawdopodobniej odziedziczył jego wnuk i schorowany następca, Szah Rukh, wraz z innymi słynnymi kamieniami, takimi jak Darya-i-Nur i Nur-ul-ain.
Później, po upadku państwa Afszarydów z siedzibą w Chorasanie, Szah Rukh został pojmany przez Aghę Muhammada Khana Qajara, który nie był zadowolony z liczby skarbów Afszarydów ujawnionej przez Szah Rukha.
Poddał go najstraszniejszym i najboleśniejszym torturom, aż do momentu, gdy wyjawił wszystkie ukryte skarby, w tym Darya-i-Nur, Nur-ul-Ain i Taj-i-Mah.
Szah Rukh zmarł w wyniku ran zadanych mu podczas tortur.
Agha Mohammed Khan Qajar, założyciel i pierwszy władca dynastii Kadżarów w Iranie, nie żył długo.
W 1796 roku koronował się na szachinszacha (króla królów).
Już w następnym roku, 1797, został zamordowany przez własnych sług podczas wyprawy do Gruzji, która była drugą wyprawą w trakcie jego panowania.
https://internetstones.com/Taj-i-Mah-dia...welry.html
Diamond Taj-i-Mah
Pochodzenie nazwy
Diament Taj-i-Mah zawdzięcza swoją nazwę perskim szachom, w których ręce przechodził w pewnym momencie swojej historii, po tym jak Diament ten trafił do Indii na pewien czas. Taj-i-Mah w języku perskim oznacza „Korona Księżyca”.
Diament jest Bezbarwnym (nieznana klasa) Diamentem o masie 115,06 karatów, szlifie Moghul (szlif indyjskiej rozety), o wyjątkowej czystości (nieznana klasa), o wymiarach 32,0 x 24,3 x 14,7 mm. Metale& Górnictwo
Zgodnie ze starożytnym systemem indyjskim diamenty klasyfikowano na 4 kategorie, w zależności od ich jakości, co oczywiście obejmowało kolor i przejrzystość.
Te 4 kategorie, w kolejności malejącej jakości, to: (1) bramini, (2) kszatriowie, (3) wajśjowie, (4) śudrowie.
Diamenty najwyższej jakości określano mianem braminów, najniższe – śudrów, a pozostałe dwa – jako Diamenty średniej jakości.
Klasyfikacja ta mogła dotyczyć zarówno kamieni surowych, jak i obrobionych.
Zgodnie z tą klasyfikacją Tadż-i-Mah niewątpliwie należał do braminów.
Wczesna historia
Diament jest niewątpliwie pochodzenia indyjskiego, o czym świadczy jego kształt, kunsztownie oszlifowany w kształcie rozety, stylu niemal powszechnie przyjętego w starożytnym Hindustanie.
Istnieją jednak dwa możliwe źródła pochodzenia Diamentu w Indiach.
Według jednej z wersji Diament pochodzi z kopalni Diamentów w Sambalpur, które rozciągają się na żyznej równinie, 451 stóp nad poziomem morza, między rzekami Mahanadi i Brahmani, we wschodniej części centralnych prowincji Indii.
Większość Diamentów znanych starożytnym Hindusom wydaje się pochodzić z tych kopalni.
Rzeka Diamentowa, wspomniana przez Ptolemeusza, została zidentyfikowana jako rzeka Mahanadi, na której brzegach znajdowały się kopalnie Diamentów w Sambalpur.
Mówi się, że duże kamienie były odkrywane w tych kopalniach od czasów starożytnych, ale według udokumentowanej historii największy Diament o wadze 210,6 karatów został znaleziony na wyspie Hira Khund nad rzeką Mahanadi w 1809 roku.
Diamenty z Mahanadi były generalnie bardzo dobrej jakości i zaliczane do najszlachetniejszych i najczystszych indyjskich kamieni.
W tym samym okresie w kopalniach odkryto kolejny Diament o wyjątkowej jakości, klasy „bramin”, o masie 168 karatów, który trafił do skarbca Maharani Sambalpur, Rulluma Cohera.
Następnie wojska sąsiedniej Konfederacji Marthy z dynastii Holkar lub Scindia zaatakowały Sambalpur, ukradły klejnoty Maharani i zmusiły ją do wygnania.
Później kamienie te zostały zdeponowane w twierdzy Asseeghur, zdobytej przez Brytyjczyków w 1819 roku, podczas rozpadu Konfederacji Marathów.
168-karatowy surowy Diament, z którego prawdopodobnie pochodzi Taj-i-Mah, ostatecznie trafił do Persji, ale jak i kiedy, według tej wersji, nie jest jasne.
Według drugiej wersji, Taj-i-Mah pochodzi z kopalni Kollur nad brzegiem rzeki Kistna, na wschód od Golkondy.
Odkrycie złóż diamentonośnych w Kollur nastąpiło około 100 lat przed wizytą Taverniera w Golkondzie, prawdopodobnie około 1560 roku n.e.
W czasie wizyty Taverniera w XVII wieku w kopalniach pracowało ponad 20 osób, zatrudniających ponad 60 000 osób.
Rok odkrycia Tadż-i-Mah nie jest znany, ale Diament ostatecznie trafił na dwór cesarzy Mogołów, jeszcze przed przybyciem Nadira Szacha w 1739 roku.
Nie ma dowodów pozwalających na ustalenie, za którego panowania Diament trafił do skarbca Mogołów.
Diament opuścił jednak Indie wraz z ogromną ilością innych skarbów zrabowanych przez wojska Nadira Szacha za panowania Muhammada Szacha.
Wartość łupu szacowano na około 30 do 60 milionów funtów szterlingów.
Po zamachu na Nadira Szacha w 1747 roku Diament najprawdopodobniej odziedziczył jego wnuk i schorowany następca, Szah Rukh, wraz z innymi słynnymi kamieniami, takimi jak Darya-i-Nur i Nur-ul-ain.
Później, po upadku państwa Afszarydów z siedzibą w Chorasanie, Szah Rukh został pojmany przez Aghę Muhammada Khana Qajara, który nie był zadowolony z liczby skarbów Afszarydów ujawnionej przez Szah Rukha.
Poddał go najstraszniejszym i najboleśniejszym torturom, aż do momentu, gdy wyjawił wszystkie ukryte skarby, w tym Darya-i-Nur, Nur-ul-Ain i Taj-i-Mah.
Szah Rukh zmarł w wyniku ran zadanych mu podczas tortur.
Agha Mohammed Khan Qajar, założyciel i pierwszy władca dynastii Kadżarów w Iranie, nie żył długo.
W 1796 roku koronował się na szachinszacha (króla królów).
Już w następnym roku, 1797, został zamordowany przez własnych sług podczas wyprawy do Gruzji, która była drugą wyprawą w trakcie jego panowania.
https://internetstones.com/Taj-i-Mah-dia...welry.html