1 godzinę temu
Wilk Garmr
Garmr (staronordyjskie słowo oznaczające „szmatę” , którego znaczenie/etymologia są nieznane) to Pies lub Wilk kojarzony ze światem podziemnym i siłami zniszczenia.
Niewiele o nim wiadomo, ponieważ wzmianki o nim są skąpe i niejasne.
W zachowanych źródłach staronordyjskich jest zaledwie wystarczająco dużo materiału, aby uzyskać ogólne pojęcie o tym, jaką istotą był postrzegany w epoce Wikingów.
W Grímnismálu, jednym z Poematów Eddy Poetyckiej, Garmr jest dla psów tym, czym Odyn dla bogów, a Yggdrasil dla drzew – czyli największym spośród nich, wzorem
Pies Podziemia
Niektórzy uczeni wiążą również Garmr z bezimiennym psem Hel, o którym mowa w innym eddyjskim poemacie, Baldrs Draumar
Wzmianka o psie w poemacie pojawia się jedynie mimochodem; szczeka on na Odyna, gdy bóg wjeżdża do podziemi.
Trudno jednoznacznie zidentyfikować Garmr z tym psem, ponieważ nie mamy pojęcia, czym jest „Jaskinia Gnipa” ani gdzie się znajduje.
Mimo to, wizerunki jaskiniowe są wykorzystywane do przedstawiania podziemi w mitologiach z całego świata, co sprawia, że sugestia, iż Jaskinia Gnipa jest wejściem do podziemi, a Garmr jego strażnikiem, jest daleka od nieuzasadnionej.
Niezależnie od tego, czy Garmr, Fenrir i pies Hel to ta sama postać, z pewnością wydają się być niczym więcej niż wielokrotnościami tego samego typu : psa kojarzonego ze światem podziemnym i siłami chaosu, który wyrywa się na wolność u kresu świata, jako zapowiedź jego zniszczenia i aby w tym pomóc.
Dokładne różnice między tymi postaciami są wysoce niejednoznaczne i, w każdym razie, powierzchowne.
Udział w Ragnarǫku
Main article: Ragnarǫk
W Völuspá , innym Poemacie Eddyjskim, Garmr wspomniany jest jako część refrenu powtarzającego się w całym utworze:
Teraz Garmr wyje dziko Przed Jaskinią Gnipa.
Łańcuchy pękną, a wilk ucieknie.
Podczas gdy wzmianka o Garmr w Grímnismálu nazywa go setką , „psem”, wzmianka w Völuspá używa słowa freki , „wilk”.
Ten refren jest recytowany jako część opowieści o wydarzeniach poprzedzających i następujących w trakcie Ragnarǫku, zniszczenia kosmosu i jego ponownego zanurzenia w chaosie.
Innym wydarzeniem zapowiadającym Ragnarǫk była ucieczka Wilka Fenrira, który został związany przez bogów i pozostawiony na odległym bagnie, aby nie pochłonął kosmosu. Dwa obrazy spętanych wilków wyrywających się jednocześnie nieuchronnie skłaniają do zastanowienia się, czy Fenrir i Garmr to ostatecznie ta sama postać.
Tę interpretację wspiera fakt, że gdy Bogowie i siły chaosu walczyli podczas Ragnarǫku, bóg Týr miał stoczyć z Garmr pojedynek.
Ponieważ Týr wcześniej oszukał Fenrira, pozwalając mu spętać się nierozerwalnym łańcuchem, a Fenrir w trakcie tego pojedynku odgryzł bogu rękę, logiczne jest, że obaj prowadzili ze sobą wendetę, co z kolei sprawia, że prawdopodobne jest, iż Wilkiem, z którym Týr walczył podczas Ragnarǫku, nie był nikt inny jak Fenrir
https://mythus.fandom.com/wiki/Garmr/Gallery
https://mythus.fandom.com/wiki/Garmr
Garmr (staronordyjskie słowo oznaczające „szmatę” , którego znaczenie/etymologia są nieznane) to Pies lub Wilk kojarzony ze światem podziemnym i siłami zniszczenia.
Niewiele o nim wiadomo, ponieważ wzmianki o nim są skąpe i niejasne.
W zachowanych źródłach staronordyjskich jest zaledwie wystarczająco dużo materiału, aby uzyskać ogólne pojęcie o tym, jaką istotą był postrzegany w epoce Wikingów.
W Grímnismálu, jednym z Poematów Eddy Poetyckiej, Garmr jest dla psów tym, czym Odyn dla bogów, a Yggdrasil dla drzew – czyli największym spośród nich, wzorem
Pies Podziemia
Niektórzy uczeni wiążą również Garmr z bezimiennym psem Hel, o którym mowa w innym eddyjskim poemacie, Baldrs Draumar
Wzmianka o psie w poemacie pojawia się jedynie mimochodem; szczeka on na Odyna, gdy bóg wjeżdża do podziemi.
Trudno jednoznacznie zidentyfikować Garmr z tym psem, ponieważ nie mamy pojęcia, czym jest „Jaskinia Gnipa” ani gdzie się znajduje.
Mimo to, wizerunki jaskiniowe są wykorzystywane do przedstawiania podziemi w mitologiach z całego świata, co sprawia, że sugestia, iż Jaskinia Gnipa jest wejściem do podziemi, a Garmr jego strażnikiem, jest daleka od nieuzasadnionej.
Niezależnie od tego, czy Garmr, Fenrir i pies Hel to ta sama postać, z pewnością wydają się być niczym więcej niż wielokrotnościami tego samego typu : psa kojarzonego ze światem podziemnym i siłami chaosu, który wyrywa się na wolność u kresu świata, jako zapowiedź jego zniszczenia i aby w tym pomóc.
Dokładne różnice między tymi postaciami są wysoce niejednoznaczne i, w każdym razie, powierzchowne.
Udział w Ragnarǫku
Main article: Ragnarǫk
W Völuspá , innym Poemacie Eddyjskim, Garmr wspomniany jest jako część refrenu powtarzającego się w całym utworze:
Teraz Garmr wyje dziko Przed Jaskinią Gnipa.
Łańcuchy pękną, a wilk ucieknie.
Podczas gdy wzmianka o Garmr w Grímnismálu nazywa go setką , „psem”, wzmianka w Völuspá używa słowa freki , „wilk”.
Ten refren jest recytowany jako część opowieści o wydarzeniach poprzedzających i następujących w trakcie Ragnarǫku, zniszczenia kosmosu i jego ponownego zanurzenia w chaosie.
Innym wydarzeniem zapowiadającym Ragnarǫk była ucieczka Wilka Fenrira, który został związany przez bogów i pozostawiony na odległym bagnie, aby nie pochłonął kosmosu. Dwa obrazy spętanych wilków wyrywających się jednocześnie nieuchronnie skłaniają do zastanowienia się, czy Fenrir i Garmr to ostatecznie ta sama postać.
Tę interpretację wspiera fakt, że gdy Bogowie i siły chaosu walczyli podczas Ragnarǫku, bóg Týr miał stoczyć z Garmr pojedynek.
Ponieważ Týr wcześniej oszukał Fenrira, pozwalając mu spętać się nierozerwalnym łańcuchem, a Fenrir w trakcie tego pojedynku odgryzł bogu rękę, logiczne jest, że obaj prowadzili ze sobą wendetę, co z kolei sprawia, że prawdopodobne jest, iż Wilkiem, z którym Týr walczył podczas Ragnarǫku, nie był nikt inny jak Fenrir
https://mythus.fandom.com/wiki/Garmr/Gallery
https://mythus.fandom.com/wiki/Garmr