Pyrophyllite and Agalmatolite
Pyrophyllite to minerał, a Agalmatolite to skała z niego zbudowana
Krótko wyjaśnię oba, żeby było jaśniej.
Pyrophyllite
Minerał ten jest Warstwowym Krzemianem Glinu o wzorze chemicznym Al₂ Si₄O₁₀ ₂.
Nazwa pochodzi od greckich słów „pyr” (ogień) i „phyllon” (liść).
Została tak nazwana ze względu na swoje właściwości: pod wpływem ciepła (na przykład w płomieniu dmuchawki) rozpada się na cienkie płatki.
Występuje zazwyczaj w postaci kryształów płytkowych, tworzących skupiska promieniste lub Sferolity.
Kolor jest zróżnicowany: biały, jasnożółty, niebieskawy i ciemnobrązowy.
Zanieczyszczenia (Żelazo nadaje odcienie czerwonawe, Tlenek Chromu żółtozielony) wpływają na kolor.
Połysk kryształów jest szklisty lub perłowy, w dużych skupiskach jest matowy.
Jego twardość jest bardzo niska – 1–2 w skali Mohsa.
To sprawia, że jest „tłusty” w dotyku.
Właściwości:
Ognioodporny i kwasoodporny.
Pod wpływem ciepła rozpada się na drobne płatki, przekształcając się w porowatą masę.
Nierozpuszczalny w kwasach.
Pochodzenie:
Często powstają w wyniku metamorfizmu (np. w Łupkach Pirofilitowych), występują również w Osadach Hydrotermalnych.
Gdzie występuje?
W Rosji (na Uralu, w tym w złożu Berezowskim, gdzie został opisany przez R. Hermanna w 1829 roku), a także w innych krajach – na Ukrainie, w Kazachstanie, Niemczech, Słowacji, Chinach, Mongolii i innych.
Zastosowanie:
Oprócz wykorzystania w rzemiośle (Agalmatolit), Prophyllite ceniony jest w przemyśle: jako surowiec do produkcji materiałów ogniotrwałych, izolacyjnych i chemoodpornych, a także jako wypełniacz w przemyśle gumowym, papierniczym i w produkcji izolatorów.
Agalmatolite
To skała – gęsta, skrytokrystaliczna i drobnoziarnista.
Jej rdzeniem jest minerał Pyrophyllite, ale często występują w niej również inne składniki: Talk, Minerały Łyszczykowe i ilaste, Kaolinit, a czasami Hematyt.
Nazwa pochodzi od greckich słów „agalma” (rzeźba, posąg) i „lithos” (kamień).
Termin ten wprowadzono do nomenklatury mineralogicznej w 1797 roku.
Kolor jest zróżnicowany: biały, szary (z zielonkawym lub żółtawym odcieniem), brązowawy, zielonkawy, żółtawy, a rzadziej czerwony lub wiśniowy.
Często występuje w postaci plamek.
Właściwości:
Bardzo miękki (twardość 1-2 w skali Mohsa), tłusty w dotyku.
Dzięki temu łatwo się go obrabia nożem lub dłutem.
Po wypolerowaniu nabiera miękkiego, jedwabistego połysku.
Pochodzenie:
Powstał w wyniku niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych.
Występuje w postaci warstw i żyłek wśród Łupków Metamorficznych lub Skał Wulkanicznych zmienionych hydrotermalnie.
Historia i zastosowania.
Agalmatolite znane są od czasów starożytnych.
Używano ich do rzeźbienia przedmiotów codziennego użytku, drobnych ozdób, figurek i amuletów.
Były szczególnie popularne w krajach Azji Południowo-Wschodniej (Chiny, Japonia, Korea), gdzie wykorzystywano je do tworzenia obiektów sakralnych i miniaturowych pagód.
W starożytnej Rusi (X–XIII wiek) Agalmatolite Wołyńskie wykorzystywano do tworzenia detali architektonicznych świątyń, trójwymiarowych wizerunków i ikon.
W Rosji tradycja rzeźbienia Agalmatolite jest szczególnie znana w Tuwie.
Skała ta jest również wykorzystywana w przemyśle: w produkcji materiałów ogniotrwałych, w produkcji instrumentów i elektrotechnice.
Synonimy:
Lipomat, Kamień Woskowy, Pagodit (od wykorzystania w produkcji dekoracyjnych miniaturowych pagód), Biharit, Kamień Obrazkowy, Koreit i inne.
Połączenie między nimi
Powstały łańcuch wygląda następująco:
Pyrophyllite jest „cegiełką” Agalmatolite.
Oznacza to, że Agalmatolit jest agregatem, którego większość stanowi Prophyllite, ale z domieszkami innych minerałów.
https://yandex.ru/search/?srm=1&srm=1&te...22-BAL&p=0
