[Krystyna]

   
Juglans × Intermedia
To drzewo liściaste o gęstej, rozłożystej koronie; może dorastać do 30 metrów wysokości.
Jest to zbiorcza nazwa mieszańców Orzecha Włoskiego (Juglans Regia) i Orzecha Czarnego (Juglans Nigra), których owoce są zbliżone do Orzecha Czarnego. 
Wyrosły one w różnych miejscach, zarówno w Europie, jak i w USA, gdzie oba gatunki są uprawiane razem.
Te hybrydy mają wiele takich samych zastosowań jak ich rodzice, wytwarzając jadalne nasiona, drewno wysokiej jakości, materiały do barwienia itp.
Zakres
Hybryda pochodzenia ogrodowego, powstała na skutek połączenia Juglans regia i Juglans nigra. Nie występuje w naturze.
Siedlisko
Nie występuje na wolności.
Szczegóły uprawy
Wymaga głębokiej, dobrze przepuszczalnej gliny i słonecznego stanowiska osłoniętego od silnych wiatrów.
Preferuje glebę lekko zasadową.
Rośliny wytwarzają głęboki korzeń palowy i są nietolerancyjne na uszkodzenia korzeni.
Sadzonki należy jak najszybciej przesadzić na stałe miejsce i zapewnić im ochronę przez pierwszą lub dwie zimy, ponieważ są dość delikatne, gdy są młode.
Inicjacja kwitnienia zależy od odpowiednich warunków panujących w poprzednim lecie.
Kwiaty i młode przyrosty mogą zostać zniszczone nawet przez krótkie okresy schłodzenia do -2°C, ale na szczęście rośliny zazwyczaj późno rozwijają liście
Wszelkie przycinanie należy przeprowadzać wyłącznie późnym latem lub wczesną jesienią lub gdy roślina jest w stanie całkowitego spoczynku, w przeciwnym razie rany będą obficie krwawić, co poważnie osłabi drzewo.
Hybryda Juglans Nigra x Juglans Regia, czasami uprawiana ze względu na jadalne nasiona. 
Istnieje kilka odmian o określonej nazwie
Zastosowania jadalne
Nasiona - surowe
Z nasion uzyskuje się olej jadalny, który jednak szybko jełczeje.
Leczniczy
Nieznane
Zastosowania agroleśnictwa:
Drzewa mają gęstą koronę, która ma tendencję do ograniczania wzrostu roślin rosnących pod nimi.
Rośliny wytwarzają substancje chemiczne, które mogą hamować wzrost innych roślin. 
Substancje te rozpuszczają się w liściach podczas deszczu i spływają na ziemię, ograniczając wzrost roślin rosnących pod drzewem.
Korzenie wielu przedstawicieli tego rodzaju wytwarzają substancje toksyczne dla wielu gatunków roślin, zwłaszcza Jabłoni (Malus Species), roślin z rodziny Wrzosowatych (Ericaceae), Pięciorników (Potentilla spp.) i Sosen Wejmutek (niektóre gatunki Pinus spp.)
Ogólnie rzecz biorąc, gatunki z tego rodzaju nie są dobrymi roślinami towarzyszącymi.
Inne zastosowania
Gatunek ten jest mieszańcem Orzecha Włoskiego (Juglans Regia) i Orzecha Czarnego (Juglans Nigra). 
Jego zastosowanie jest podobne do jego rodziców, w szczególności produkuje drewno dobrej jakości i jest bogatym surowcem do produkcji barwników.
Propagacja
Gatunek ten jest mieszańcem pochodzenia ogrodowego i może nie dać się rozmnożyć z nasion.
Nasiona najlepiej wysiewać zaraz po dojrzeniu, w pojedynczych, głębokich doniczkach w inspekcie
Należy chronić je przed myszami, ptakami, wiewiórkami itp. 
Nasiona zazwyczaj kiełkują późną zimą lub wiosną. 
Sadzonki należy wysadzić na stałe miejsca wczesnym latem i zapewnić im ochronę przed zimnem przez pierwszą lub dwie zimy.
Nasiona można również przechowywać w chłodnych i wilgotnych warunkach (np. w lodówce) przez zimę i wysiać wczesną wiosną, ale może być konieczne poddanie ich stratyfikacji w niskich temperaturach, zanim wykiełkują
https://temperate.theferns.info/plant/Ju...intermedia

[Krystyna]

   
Pochodzenie i historia opisu
Hybrydę tę po raz pierwszy opisał francuski botanik Jacques w 1834 roku w swojej pracy „Ann. Fl. Pomone”. 
Później różni badacze (np. Carrère) zaproponowali własne wersje nazwy i synonimy, takie jak Juglans × Alata, Juglans × Pyriformis i inne

Wniosek
Juglans × Intermedia to udany eksperyment hodowlany, łączący szybki wzrost i walory ozdobne Orzecha Włoskiego z odpornością na choroby i mrozoodpornością Orzecha Czarnego. Należy jednak pamiętać o kilku kwestiach: wybrać przestronne miejsce, unikać sadzenia w pobliżu wrażliwych upraw i uważać na potencjalne zagrożenie dla zwierząt domowych.
https://powo.science.kew.org/taxon/30257757-2

[Krystyna]

   
Juglans × intermedia Carr.
Pośrednia między swoimi rodzicami, Juglans Regia i Juglans Nigra i zmienna. 
Ten opis ważnej XIX-wiecznej formy „Vilmoreana”, zaczerpnięty z książki Elwes & Henry (1906) , należy traktować jako punkt wyjścia.

Młode pędy nagie. 
Blizny liściowe sercowate, trójpłatkowe, głęboko karbowane od góry. 
Listki 11–13, jajowato-lancetowate, siedzące, wierzchołek zaostrzony, nasada zaokrąglona lub zwężająca się; ząbki drobne i płytkie, skierowane do przodu; dolna powierzchnia zielona i naga, z wyjątkiem wyraźnych kępek owłosienia w kątach głównych nerwów. 
Rachis nagi w górnych liściach pędu, owłosiony u nasady w dolnych liściach. 
Owoce z grubą łupiną jak u Juglans Nigra 
Orzech gładki, kulisty, o grubszej łupinie i głębszym bruzdowaniu niż u Juglans Regia .
Biorąc pod uwagę różne opublikowane i osobiste obserwacje, wydaje się, że prawie każda z tych postaci może nieco odbiegać od tego opisu.
Strefa mrozoodporności USDA  5-9
Klasa odporności RHS  H6

Wydaje się, że gdy Orzech Czarny i Orzech Włoski uprawiane są razem, spontanicznie pojawiają się hybrydy, choć rzadko. 
Główną przeszkodą w ich krzyżowaniu wydaje się niewielkie nakładanie się okresów kwitnienia, przy czym niektóre osobniki są bardziej podatne na tworzenie hybryd, prawdopodobnie ze względu na zmienność fenologii ( Pollegioni i in. 2009 ). 
Osadnictwo wschodniej Ameryki Północnej przez Europejczyków przyniosło Juglans Regia wraz z innymi uznanymi roślinami uprawnymi; nasiona atrakcyjnego i cennego Juglans Nigra powróciły do Europy w XVII wieku, początkowo najwyraźniej jako nowy gatunek ozdobny. 
W XIX wieku hybrydy zaczęły być rozpoznawane po obu stronach Atlantyku.

Najwcześniejszy amerykański zapis wydaje się być 'ogromnym' drzewem znalezionym na farmie w Wirginii w 1888 roku, z ulistnieniem i ogólnym pokrojem przypominającym Juglans Regia , ale orzechami skłaniającymi się w stronę Juglans Nigra ( Elwes & Henry 1906 ). 
Hybrydy zaczęto rozpoznawać w Europie w latach 50. XIX wieku. 
Jeden, posadzony około 1805 roku w posiadłości francuskiej dynastii nasion Vilmorin, na przedmieściach Paryża Verrières-le-Buisson, otrzymał nazwę odmiany 'Vilmoreana'. Oryginał osiągnął 29 m wysokości w 1905 roku i mówiono, że przypominał pokrój Juglans Nigra ( Elwes & Henry 1906 ). 
Wytworzył raczej niewiele orzechów, ale sadzonki zadomowiły się w Arboretum de Segrez, w Kew i innych miejscach. 
Mówiono, że drzewo Arboretum de Segrez było płodne. 
Wspaniały okaz odmiany 'Vilmoreana' posadzono w 1930 roku w Hergest Croft, Herefordshire (27 m × 155 cm, 2013 – The Tree Register 2019 ). 
Nigdy nie owocuje (L. Banks w Grimshaw 2004 ). 
Inny okaz w Birr Castle, Co. Offaly, Irlandia został zmierzony na 23 m × 45 cm w 2000 roku ( The Tree Register 2019 ). 
Duży okaz J. × intermedia w Colesbourne Park, Gloucestershire (23,5 m × 93 cm – The Tree Register 2019 ) może mieć to samo pochodzenie, ponieważ okaz został tam wysłany około początku XX wieku przez Maurice'a de Vilmorina (Elwes & Henry 1906)

Drugi szczep został opisany przez Carrière'a pod koniec XIX wieku; niestety nosi on nazwę 'Pyriformis', co może prowadzić do pomyłki z meksykańskim Juglans Pyriformis . Roślina ta różni się od 'Vilmoreana' gruczołowo-owłosionymi młodymi pędami i dłuższymi szypułkowymi owocami w kształcie gruszki, które poza tym przypominają owoce 
Juglans Nigra ( Elwes & Henry 1906 ). 
Okazy pozyskane jako 'Pyriformis' można zobaczyć w Kew (14 m × 49 cm w 2001 roku, posadzone w 1891 roku) i Ryston Hall w Norfolk (13 m × 79 cm, 2019 – The Tree Register 2019 ).

Eksperymenty z Juglans Nigra jako drzewem plantacyjnym w Europie Środkowej, prowadzone od XIX wieku, doprowadziły do rozpoznania wśród nich mieszańców w miarę dojrzewania drzew. 
Hrib i in. (2002) szczegółowo opisują jeden przykład z Czech, a inne rozpoznano dopiero po wycince w Niemczech: nabywca, który nabył drewno hybrydowe jako Orzech Czarny, nie zgłosił go.

Odmiana NG-23×RA (lub po prostu NG23), będąca mieszańcem specyficznych szczepów Juglans nigra i Juglans Regia, jest coraz częściej sadzona jako wysokiej jakości roślina leśna. 
Jest produkowana we Francji, w sadach nasiennych z pewnym stopniem selekcji ( Vilmorin 2019 ), chociaż hodowla tkankowa elitarnych klonów jest obecnie przedmiotem badań ( Licea-Moreno i in. 2015 ). 
W chłodniejszych regionach jest preferowana w porównaniu z MJ209 ( głównym szczepem × Regia ), który lepiej nadaje się do klimatu śródziemnomorskiego ( Pirinoble 2007 ).

Zmienność i dość rozbieżne doniesienia o płodności u Juglans × Intermedia to kwestie, które należy rozpatrywać łącznie. 
Płodność może być zarówno wynikiem sąsiednich drzew, jak i indywidualnego genotypu. 
Z reguły Izolowane Orzechy Włoskie słabo zawiązują nasiona, ponieważ osobniki protandryczne i protoginiczne muszą być obecne dla optymalnego zapylenia; jest to spotęgowane przez różnice w czasie kwitnienia między różnymi gatunkami. 
Jakkolwiek z natury płodny może być osobnik hybrydowy, może zawiązać mało nasion, jeśli w pobliżu nie ma niezawodnego zapylacza. 
Natura tego zapylacza będzie również determinować pojawienie się kolejnego pokolenia hybrydowego. 
W miarę dojrzewania pokoleń krzyżowanych wstecznie Juglans × Intermedia możemy spodziewać się rosnącej zmienności u potomstwa, być może z kryptycznymi mieszańcami pojawiającymi się jako problemem identyfikacyjnym, jak to miało miejsce w przypadku Pterocarya × Rehderiana . 

Używając markerów molekularnych, Pollegioni i in. (2009) odkryli, że wśród włoskich okazów Juglans Nigra jeden był w rzeczywistości hybrydą triploidalną składającą się z dwóch genomów Juglans Nigra i jednego genomu Juglans Regia ; nie dało się go rozpoznać jako hybrydy na podstawie wyglądu zewnętrznego.
https://www.treesandshrubsonline.org/art...ntermedia/