1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot
Ostatnie wątki

Statystyki
  • Postów na forum:214.505
  • Wątków na forum:12.700
  • Użytkownicy:1.941
  • Najnowszy użytkownik:BreannaHou

  Mimetite

Napisane przez: Krystyna
16-01-2026, 20:05
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (7)

       
Mimetite
Mimetite to minerał z grupy Chlorków Arsenianu Ołowiu ( Pb 5 ( As O 4 ) 3 Cl ), który powstaje jako minerał wtórny w złożach Ołowiu, zwykle przez utlenianie Galeny i Arsenopirytu . Nazwa pochodzi od greckiego słowa Μιμητής mimetes , oznaczającego „imitator” i odnosi się do podobieństwa Mimetite do minerału piromorfitu 
To podobieństwo nie jest przypadkowe, ponieważ Mimetite tworzy serię minerałów z Piromorfitem ( Pb 5 ( P O 4 ) 3 Cl ) i z Wanadynitem ( Pb 5 ( V O 4 ) 3 Cl )
Godne uwagi są wystąpienia w Mapimi, Durango, Meksyk i Tsumeb, Namibia .

Mimetite tworzy zazwyczaj krótkie, heksagonalne kryształy o barwie od żółtej do brązowej, a nawet pomarańczowej, bardzo kruche, umiarkowanie twarde ( twardość w skali Mohsa 3,5–4) i gęste ( gęstość właściwa 7,24). 
Charakteryzuje się brakiem przezroczystości, połyskiem Żywicy lub Diamentu oraz rozpuszczalnością w kwasie azotowym 
Mimetite tworzy kompletny szereg stałych roztworów z Piromorfitem, z Fosforanem ( PO3−4) zastępując Arsenian ( AsO3−4). 
Oba minerały mają niemal identyczne właściwości i ich rozróżnienie może być trudne, chyba że za pomocą testów laboratoryjnych. 
Piromorfite jest minerałem powszechniejszym w większości miejsc. 

Campylite to nazwa odnosząca się do Mimetite lub Piromorfite, który krystalizuje w postaci charakterystycznych kryształów o beczkowatym kształcie, tworzących zakrzywione, półkuliste agregaty. 
Bellite to nazwa dawniej stosowana do Mimetite zawierającego Chrom, lub prawdopodobnie mieszanki Crocoite, Mimetite i Kwarcu , która tworzy atrakcyjne, pomarańczowo-czerwone kryształy, ale została zdyskredytowana jako odrębny gatunek minerału.

Wystąpienia
Mimetite występuje w towarzystwie minerałów ołowiu i arsenu, w tym Piromorfitu , Cerusytu , hemimorfitu , Smithsonitu , Wanadynitu , Anglesytu , Pirytu , Mottramitu , Willemitu i Wulfenitu 
Dobre okazy odnotowano w hrabstwie Gila w Arizonie (USA); w Ojocaliente w Zacatecas ( Meksyk); w Cumberland w Anglii; w Johannesburgu w Saksonii (Niemcy); w Namibii ; oraz w Broken Hill w Australii. 
https://en.wikipedia.org/wiki/Mimetite

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Montana

Napisane przez: Krystyna
15-01-2026, 08:23
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
Araucaria Montana
Gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych 
Występuje wyłącznie w Nowej Kaledonii .

Araucaria Montana jest najszerzej rozpowszechnionym gatunkiem rodzimej Araucaria w Nowej Kaledonii i występuje na całej głównej wyspie Grande Terre , a także w niewielkiej populacji na Île d'Art . 
Nadal jednak uważa się ją za narażoną na wyginięcie ze względu na fragmentację populacji i degradację siedlisk, głównie z powodu działalności górniczej 
Wysokość dojrzałych drzew może się wahać od 10 do 40 metrów
Badanie genetyki populacyjnej sugeruje, że mniej powszechny A. Laubenfelsii może nie różnić się od A. Montana 
Łaciński epitet gatunkowy Montana odnosi się do gór lub pochodzi od gór. 
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_montana

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Heterophylla

Napisane przez: Krystyna
15-01-2026, 00:32
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
Araucaria Heterophylla
Araucaria Heterophylla (synonim A. Excelsa ) jest gatunkiem drzewa iglastego
Jak sugeruje jej potoczna nazwa Norfolk Island Pine (lub Norfolk Pine ), drzewo to jest endemiczne dla Wyspy Norfolk , zewnętrznego terytorium Australii położonego na Oceanie Spokojnym między Nową Zelandią a Nową Kaledonią 
Nie jest to prawdziwa Sosna, która należy do rodzaju Pinus w rodzinie Pinaceae, ale zamiast tego jest członkiem rodzaju Araucaria z rodziny Araucariaceae, do której należy również Sosna Obręczowa i Drzewo Małpie 
Przedstawiciele Araukaria występują w całym południowym Pacyfiku, szczególnie skoncentrowani w Nowej Kaledonii (około 700 km lub 430 mil na północ od Wyspy Norfolk), gdzie występuje 13 blisko spokrewnionych gatunków o podobnym wyglądzie. 
Czasami nazywana jest Star Pine, Polynesian Pine, Triangle Tree or Living Christmas Tree ze względu na symetryczny kształt młodego drzewa .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_heterophylla

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Cunninghamii

Napisane przez: Krystyna
14-01-2026, 23:47
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
       
       
Araucaria Cunninghamii
Araucaria Cunninghamii to gatunek Araucaria znany jako Hoop Pine. 
Inne rzadziej uzywane nazwy to Colonial Pine, Queensland Pine, Dorrigo Pine, Moreton Bay Pine and Richmond River Pine
Nazwa naukowa honoruje botanika i odkrywcę Allana Cunninghama , który zebrał pierwsze okazy w latach dwudziestych XIX wieku.

Istnieją dwie odmiany:
Araucaria Cunninghamii var. Cunninghamii – Australia, od północno-wschodniej Nowej Południowej Walii do środkowo-wschodniej części Queensland , na wysokości 0–1000 m n.p.m.
Araucaria Cunninghamii var. Papuana – Nowa Gwinea, w górach Papui-Nowej Gwinei i w Irian Jaya , Indonezja , na wysokości 100–2700 m n.p.m.

Gatunek ten występuje w suchych lasach deszczowych Nowej Południowej Walii i Queenslandu oraz Nowej Gwinei 
Drzewa te mogą żyć do 450 lat i osiągać wysokość 60 metrów. 
Kora jest szorstka, naturalnie pęka i łatwo się łuszczy.
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_cunninghamii

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Columnaris

Napisane przez: Krystyna
14-01-2026, 22:16
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
       
Araucaria Columnaris
Araucaria Columnaris, Coral Reef Araucaria, Cook Pine (or Cook's pine), New Caledonia Pine, Cook Araucaria, or Columnar Araucaria, – gatunek drzewa iglastego z rodziny araukariowatych 

Drzewo to jest endemiczne dla Nowej Kaledonii, regionu Melanezji na Pacyfiku .
Po raz pierwszy sklasyfikował ją Johann Reinhold Forster , botanik podczas drugiej wyprawy kapitana Jamesa Cooka, której celem było opłynięcie kuli ziemskiej jak najdalej na południe. 
Nazwa pochodzi bezpośrednio od nazwiska Cooka, a nie od Wysp Cooka

Araucaria Columnaris to charakterystyczne wąskostożkowe drzewo dorastające do 60 m (200 stóp) wysokości w swoim naturalnym środowisku. 
Drzewa mają smukłą, iglicowatą koronę. 
Kształt młodych drzew bardzo przypomina A. Heterophylla

Badanie przeprowadzone w 2017 r. wykazało, że pochylenie drzew zależy od półkuli, na której rosną – na równiku rosną pionowo, ale na półkuli północnej przechylają się na południe, a na półkuli południowej na północ.

Jest uprawiany w ogrodach i przestrzeniach publicznych w Queensland i stanie Wiktoria w Australii, północnej Nowej Zelandii, południowej Kalifornii, Portoryko, Meksyku, Indiach, Filipinach, na Hawajach, w południowej Brazylii, Singapurze i południowo-wschodniej Brazylii
Wiele „ sosen z wyspy Norfolk ”, które rosną na Hawajach, w tym ich potomków wykorzystywanych jako rośliny ozdobne w doniczkach na kontynentalnych Stanach Zjednoczonych, to w rzeczywistości A. Columnaris, ponieważ te dwa gatunki zostały pomylone po wprowadzeniu.
Najgrubszy odnotowany okaz ozdobny w Ulupalakua, Maui, na Hawajach ma zaledwie 1,2 m (3 stopy 11 cali) średnicy na wysokości piersi
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_columnaris

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Bidwillii

Napisane przez: Krystyna
14-01-2026, 17:39
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
Araucaria Bidwillii
Araucaria Bidwillii, powszechnie znana jako Sosna Bunya ( / ˈbʌnjə / ), Banya lub Bunya-Bunya, to duże, wiecznie zielone drzewo iglaste z rodziny araukariowatych, które jest endemiczne dla Australii
Jego naturalny zasięg to południowo-wschodni Queensland z dwiema bardzo małymi, rozłącznymi populacjami w północno-wschodnim Queenslandzie, wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO Wet Tropics 
Istnieje wiele posadzonych okazów na Atherton Tableland, w Nowej Południowej Walii i wokół obszaru metropolitalnego Perth, a także było szeroko sadzone w innych częściach świata. 
Są to bardzo wysokie drzewa - najwyższy żyjący osobnik znajduje się w Parku Narodowym Gór Bunya i został zgłoszony przez Roberta Van Pelta w styczniu 2003 r. jako mający 51,5 m (169 stóp) wysokości.

Gatunek ten został opisany przez angielskiego botanika Williama Jacksona Hookera w 1843 roku, na podstawie materiału zebranego w paśmie wzgórz „Mount Brisbane range of hills, 70 miles NW of Moreton Bay” przez Johna Carne Bidwilla w 1842 roku. : 498  Hooker stwierdza w swojej pracy, że Bidwill zabrał do Anglii „nie tylko gałęzie, szyszki i kwiaty męskie, ale także zdrową, młodą, żywą roślinę”, gdzie Hooker przystąpił do opisywania nowego gatunku, a jego praca (zatytułowana „Ilustracja i opis nowego gatunku Araucaria z Moreton Bay, New Holland”) została opublikowana w jego własnym czasopiśmie London Journal of Botany .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_bidwillii

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Angustifolia

Napisane przez: Krystyna
14-01-2026, 12:36
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (2)

       
       
Araucaria Angustifolia
Araucaria Angustifolia, the Paraná Pine, Brazilian Pine or Candelabra Tree, to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem z rodzaju Araucaria 
Chociaż w różnych językach zwyczajowe nazwy gatunku określają go jako „ sosnę ”, nie należy on do rodzaju Pinus .
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_angustifolia
Występowanie: 
Centrum występowania znajduje się w południowej Brazylii, w stanach Paraná, Santa Catarina i Rio Grande do Sul, a na północ sięga aż do stanu Minas Gerais
Zasięg obejmuje również obszary przygraniczne Argentyny i Paragwaju.
Ekologia: 
Tworzy lasy w wilgotnym klimacie subtropikalnym, gdzie średnie temperatury sięgają 17–22°C w najcieplejszym okresie i 8–12°C w najzimniejszym; mogą nawet spaść poniżej zera. 
Opady wynoszą tu 1500–2000 mm rocznie. 
Miejscowości położone są na wysokości 500–2300 m n.p.m.
Opis: 
Krępe drzewo dwupienne, dorastające do wysokości 25–35(–50) m; korona stożkowata; pień prosty, dorastający do średnicy około 1 m; gałęzie ułożone są w okółkach (zwykle 4–8) i skierowane poziomo lub nieco ukośnie ku górze; kora czerwonawa, drobno łuskowata. Liście ułożone są głównie na końcach gałęzi, igłowate do lancetowatych, 3–6 cm długości i 0,5–1 cm szerokości, zielone do szarozielonych, kielowane od spodu, zakończone ostrym czubkiem; na płodnych gałęziach są krótsze i gęstsze. 
Szyszki męskie są cylindryczne, 10–18 cm długości i 1,5–2,5 cm szerokości, z łuskami przypominającymi dach. 
Szyszki żeńskie są szerokojajowate, mają 18–25 cm długości, ważą do 1 kg, kasztanowobrązowe, zbudowane ze 100–150 łusek z długim, zakrzywionym pępkiem. Nasiona mają do 5 cm długości i 0,8–2 cm szerokości, wąskoskrzydłe.
Zagrożenia i ochrona: 
Czerwona Lista IUCN (2013) klasyfikuje gatunek jako krytycznie zagrożony (CR). Głównym powodem jest rozległe zniszczenie rodzimych drzewostanów, z których około 97% zniknęło od 1900 roku; nadmierny zbiór nasion zagraża spontanicznej regeneracji.
Zastosowanie: 
Nasiona są popularnym, tradycyjnym przysmakiem, którego rocznie zbiera się ponad 3000 ton. 
Drewno jest wysokiej jakości (wykorzystywane w budowie statków), a w przeszłości wycinano rozległe lasy w celu jego pozyskania.
https://botany.cz/cs/araucaria-angustifolia/

Wydrukuj tę wiadomość

  Araukaria

Napisane przez: Krystyna
14-01-2026, 12:26
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Brak odpowiedzi

   
Araukaria
Araucaria ( / æ r ɔː ˈ k ɛər i ə / ; oryginalna wymowa: [a.ɾawˈka. ɾja]) to rodzaj wiecznie zielonych drzew iglastych z rodziny araukariowatych 
Chociaż obecnie występują głównie na półkuli południowej, w okresie jurajskim i kredowym były szeroko rozprzestrzenione. 
Istnieje 20  współczesnych gatunków w Nowej Kaledonii (gdzie 14 gatunków jest endemicznych, patrz Araucaria Nowokaledońska ), wschodniej Australii (w tym Wyspa Norfolk ), Nowej Gwinei , Argentynie , Brazylii , Chile i Urugwaju .

Rodzaj ten jest znany wielu osobom jako rodzaj charakterystycznej chilijskiej sosny lub drzewa Araukarii ( Araucaria Araucana )
Nie istnieje odrębna nazwa potoczna dla tego rodzaju. 
Wiele gatunków nazywa się „Sosnami”, chociaż są one jedynie dalekimi krewnymi sosen właściwych, należących do rodzaju Pinus .

Araukaria to głównie duże drzewa o masywnym, wyprostowanym pniu, osiągające wysokość od 5 do 80 metrów (16–262 stóp). 
Poziome, rozłożyste gałęzie rosną w okółkach i są pokryte skórzastymi lub iglastymi liśćmi . 
U niektórych gatunków liście są wąskie, w kształcie szydła i lancetowate, ledwo na siebie zachodzące; u innych są szerokie i płaskie, szeroko na siebie zachodzące.
Drzewa te są przeważnie rozdzielnopłciowe, a szyszki męskie i żeńskie występują na oddzielnych drzewach, choć sporadycznie zdarzają się osobniki jednopienne lub zmieniające płeć z czasem.
Szyszki żeńskie, zwykle wysoko na szczycie drzewa, są kuliste i różnią się wielkością u różnych gatunków, od 7 do 25 centymetrów (od 3 do 10 cali) średnicy. 
Zawierają 80–200 dużych jadalnych nasion, podobnych do orzeszków piniowych, choć większych. 
Szyszki męskie są mniejsze, 4–10 cm ( 1+Długość 1 ⁄ 2 – 4 cali, kształt wąski lub szeroki, cylindryczny iszerokość 1,5–5 cm ( 1 ⁄ 2 – 2 cale).

Nazwa rodzaju pochodzi od hiszpańskiego egzonimu Araucano („z Arauco ”) stosowanego do Mapuche z południowo-środkowego Chile i południowo-zachodniej Argentyny , których terytorium obejmuje naturalne stanowiska gatunku z tego rodzaju zidentyfikowanego jako A. Araucana ;
 Mapuche nazywają go pewen i uważają za święty. 
Niektórzy Mapuche żyjący w Andach nazywają siebie Pewenche („ludźmi pewen ” ), ponieważ tradycyjnie intensywnie zbierali nasiona na pożywienie.
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria

Wydrukuj tę wiadomość

  Araucaria Araucana

Napisane przez: Krystyna
13-01-2026, 23:18
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

       
       
Araucaria Araucana
Powszechnie nazywana Pewen, Monkey-Puzzle, to wiecznie zielone drzewo należące do rodziny araukariowatych , osiągające wysokość 30–40 m (98–131 stóp) i średnicę pnia 1–1,5 m (3,3–4,9 stopy). 
Pochodząca z centralnej i południowej części Chile oraz zachodniej Argentyny, jest najwytrzymalszym gatunkiem z rodzaju drzew iglastych Araucaria

Ze względu na powszechność podobnych gatunków w starożytnej prehistorii, jest on czasami nazywany „ żywą skamieniałością ”. 
Jest to również oficjalne drzewo Chile i sąsiedniej argentyńskiej prowincji Neuquén 
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) zmieniła jego status ochrony na „zagrożony” w 2013 roku, ponieważ wycinka lasów, pożary lasów i wypas spowodowały spadek jego populacji.

Występowanie:
 Gatunek z południowo-zachodniej Ameryki Południowej 
Centrum zasięgu znajduje się w Chile, gdzie rośnie mniej więcej między 37. a 40. równoleżnikiem; zasięg sięga jedynie w bardzo ograniczonym zakresie do sąsiedniej Argentyny. Całkowita powierzchnia zasięgu nie przekracza 4000 km² .
Ekologia: 
Siedlisko: dość wilgotne lasy podgórskie i górskie na obszarze o klimacie oceanicznym, towarzyszące zarówno starym bazom geologicznym, jak i młodym osadom wulkanicznym. Populacje chilijskie występują na obszarach o rocznych opadach 2000–3000 mm, populacje argentyńskie na obszarach suchszych (1000–1500 mm rocznie). 
Wytrzymuje temperatury do -12°C, w pewnych warunkach do -20°C. 
Znane stanowiska znajdują się na wysokości 600–1800 m n.p.m. 
Szyszki dojrzewają po 22–24 miesiącach, rozpadając się na drzewie.
Opis: 
Zwykle dwupienne, wyjątkowo jednopienne drzewo dorastające do 40(–50) m wysokości, z pniem o średnicy do 2,5 m; szarobrązowa kora o grubości do 15 cm, rozpadająca się na sześciokątne płytki; żywica jest bezbarwna, w powietrzu biała. 
Liście są wytwarzane na gałązkach o długości do 1 m i grubości 6–9 cm, ułożone dachowato, siedzące, jajowate do lancetowatych, 2,5–6 cm długości i 1,5–3 cm szerokości, skórzaste, zaostrzone na szczycie i zakończone szpicem, utrzymują się na drzewie przez 10–15 lat. 
Szyszki męskie są cylindryczne, 8–15 cm długości i 4–5 cm szerokości. 
Szyszki żeńskie są kuliste, 15–20 cm średnicy i ważą 3–4 kg, składają się ze 120–180 łusek nasiennych o długości 4–6 cm; 
Na każdej łusce tworzy się tylko jeden zalążek. 
Nasiona mają 4–5 cm długości i około 1,5 cm szerokości, są brązowe i mają 2 małe skrzydełka.
Zagrożenie i ochrona: 
Gatunek ten jest chroniony międzynarodowymi konwencjami ( CITES ) i znajduje się na liście gatunków zagrożonych (VU) IUCN. 
Jest drzewem narodowym Chile.
https://botany.cz/cs/araucaria-araucana/
https://en.wikipedia.org/wiki/Araucaria_araucana

Wydrukuj tę wiadomość

  Mica Zinnwaldite

Napisane przez: Krystyna
13-01-2026, 15:36
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (15)

   
Mica Zinnwaldite
Zinnwaldite, K Li Fe Al (Al Si 3 ) O 10 (O H , F ) 2, Krzemian Potasu, Litu, Żelaza, Glinu, Wodorotlenek Fluoru, jest minerałem Krzemianowym z grupy Mica 
Status IMA jest szeregiem pomiędzy Syderofyllitem (KFe 2 Al (Al 2 Si 2 ) O 10 (F, OH) 2 ) a Polilitionitem (KLi 2 AlSi 4 O 10 (F, OH) 2 ) i nie jest uważany za ważny gatunek minerału

Nazwa i odkrycie
Po raz pierwszy opisano go w 1845 roku w Zinnwald/Cinvald (dziś Cínovec ) na granicy Niemiec i Czech

Występowanie
Występuje w żyłach Greisenów , Pegmatytów i Kwarcu, często związanych ze złożami Rud Cyny 
Najczęściej występuje w połączeniu z Topazem , Kasyterytem, Wolframitem, Lepidolitem, Spodumenem, Berylem, Turmalinem i Fluorytem 
https://en.wikipedia.org/wiki/Zinnwaldite

Wydrukuj tę wiadomość

  Mica Clintonite

Napisane przez: Krystyna
13-01-2026, 15:33
Forum: Litoterapia
- Odpowiedzi (4)

   
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/c...235093.jpg
Mica Clintonite
Clintonite to minerał Krzemianu warstwowego Wapnia, Magnezu i Glinu . 
Należy do grupy margarytów Mica i podgrupy często nazywanej Mica „kruchymi”. 
Clintonite ma wzór chemiczny Ca(Mg,Al)3(Glin3Si)O10(OH)2
Podobnie jak inne Miki i Chloryty, Clintonite ma strukturę jednoskośną i charakteryzuje się idealną łupliwością bazową, równoległą do płaskiej powierzchni płytek lub łusek. Twardość Clintonite w skali Mohsa wynosi 6,5, a ciężar właściwy od 3,0 do 3,1. 
Występuje w postaci mas o zmiennej barwie, bezbarwnych, zielonych, żółtych, czerwonych do czerwonobrązowych oraz skupisk promienistych.

Kruche Miki różnią się chemicznie od Mik tym, że zawierają mniej Krzemionki i nie zawierają Alkaliów, a od Chlorytów tym, że zawierają znacznie mniej wody; pod wieloma względami są pośrednie między Mikami a Chlorytami. 
Clintonite i jego bogata w Żelazo odmiana Xanthophyllite są niekiedy uważane za Wapniowe Analogi Flogopitów 

Typowym środowiskiem formowania jest zserpentynizowany Wapień Dolomitowy i kontakt z przeobrażonymi skarnami 
Występuje on z Talkiem, Spinelem, Grossularem, Wezuwianitem, Klinopiroksenem, Monticelitem, Chondrodytem, Flogopitem, Chlorytem, Kwarcem, Kalcytem i Dolomitem 

Clintonite został po raz pierwszy opisany w 1843 roku w hrabstwie Orange w stanie Nowy Jork 
Nazwa pochodzi od nazwiska De Witta Clintona (1769–1828)
Nazwany w 1843 roku przez Williama Williamsa Mathera, Johna Fincha i Williama Hortona na cześć DeWitta Clintona [2 marca 1769 w Little Britain, Nowy Jork, USA – 11 lutego 1828 w Albany, Nowy Jork, USA], wszechstronnie utalentowanego amerykańskiego męża stanu i przyrodnika. 
Clinton był senatorem Kongresu Nowego Jorku, a później burmistrzem tego miasta. 
Był organizatorem Towarzystwa Historycznego Nowego Jorku i Amerykańskiej Akademii Sztuk Pięknych. 
Clinton był jednym z pierwszych geodetów trasy Kanału Erie, a później gubernatorem stanu Nowy Jork (1 lipca 1817 – 31 grudnia 1822). 
Prace nad Kanałem Erie rozpoczęły się od wmurowania kamienia węgielnego przez Clintona 4 lipca 1817 roku. 
Daniel Walker Howe (2007) napisał o Clintonie: „Infrastruktura, którą stworzył, zmieniła życie Amerykanów, zwiększając możliwości ekonomiczne, udział w życiu politycznym i świadomość intelektualną”. 
Szesnaście miast i osiem hrabstw stanowych USA nosi jego imię.
https://en.wikipedia.org/wiki/Clintonite...p553844571

Wydrukuj tę wiadomość


  1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot