[Krystyna]

   
Juniperus Jałowiec, ang. Juniper
Rodzaj obejmujący różnej wielkości zimozielone krzewy iglaste, rzadziej niewielkie drzewa.
Charakteryzuje się ogromną różnorodnością form - znajdziemy tu zarówno niewielkie, płożące się po ziemi i tworzące rozległe "dywany" krzewinki, jak i najbardziej typowe w uprawie formy krzewiaste o rozmaitych pokrojach (kolumnowe, stożkowate, wazowate, kopułowate itp.), a nawet kilka wysokich drzew o regularnej budowie.
Igły Jałowców mogą być dwojakiej postaci: płaskich i kłujących szpilek wyrastających przeważnie w okółkach po 3 sztuki albo drobnych, nakrzyżległych łusek ściśle przylegających do pędu.
Zabarwienie igieł jest zróżnicowane.
Dominują oczywiście różne odcienie zieleni, ale istnieje wiele odmian o igłach niebieskich, a nawet żółtych.
Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Jałowców są mięsiste szyszkojagody, zbudowane z kilku nasion otoczonych przez zamkniętą, mięsistą osnówkę (są one tworzone w miejsce występujących u ogromnej większości drzew iglastych zdrewniałych szyszek).

Jako jedne z ulubionych roślin ogrodników, Jałowce doczekały się bardzo dużej liczby odmian ozdobnych, różniących się między sobą wielkością, pokrojem, barwą igieł i szyszkojagód itp.
Wraz z odmianami ozdobnymi innych krzewów i drzew iglastych (np. Żywotników i Cyprysików) tworzą one wspólnie grupę tzw. iglaków, które poza funkcjami typowo dekoracyjnymi są często używane do budowy zimozielonych żywopłotów.

Rodzaj 
Jałowiec obejmuje około 60 gatunków, z których do tej pory wyhodowano ponad 400 odmian.
 Gatunki te i odmiany wykazują mocne tendencje do krzyżowania się i tworzą dużą liczbę trudnych do rozróżnienia mieszańców.
W Polsce w stanie naturalnym występuje Jałowiec Pospolity (J. Communis) oraz bardzo rzadki, rosnący tylko w Pieninach reliktowy Jałowiec Sabiński (J. Sabina).
Ten ostatni gatunek to pokładający się krzew o ściśle przylegających do pędu łuskowatych igłach i nieprzyjemnym zapachu wydzielanym z powodu obecności w jego tkankach substancji o nazwie sabinol.

Z innych gatunków na uwagę zasługuje m.in. Jałowiec Fenicki (J. Phoenicea) - krzew ze ściśle przylegającymi łuskami oraz brązowymi, skórzastymi szyszkojagodami.
Nietypowy pod względem formy wzrostu i osiąganych rozmiarów jest jeden z największych Jałowców - Jałowiec Wirginijski (J. Vrginiana).
Ma on postać dużego, osiągającego nawet 30m wysokości drzewa iglastego o kolumnowym pokroju.
Gatunek ten tworzy (nawet w obrębie tego samego osobnika) dwa typy igieł: szpilkowate i łuskowate.
Jeszcze większy od Wirginijskiego jest Jałowiec Pestkowaty (J. Drupacea).
Drzewo to może dorastać nawet do 40m wysokości i 1m średnicy pnia, a jego regularna korona jest typowa dla większości dużych drzew iglastych.
Dodatkową ciekawą cechą Jałowca Pestkowatego są jego osiągające 2cm średnicy szyszkojagody (największe w ramach rodzaju).
Z kolei żyjący w Kaliforni Jałowiec Zachodni (J. Occidentalis) może się pochwalić niezwykłą długowiecznością - niektóre jego osobniki liczą grubo ponad 2000 lat!
źródło
źródło
https://botany.cz/cs/juniperus-tibetica/
https://en.wikipedia.org/wiki/Juniper

[Krystyna]

       
Owoce jałowca, podobne do borówek czernicy leśnej, są ciemnogranatowe i pokryte woskowym nalotem.
Owoc ten stosowany jest nie tylko w medycynie ludowej, ale powszechnie jako lek w różnych schorzeniach.
Używany w różnych postaciach, najczęściej jako składnik różnych mieszanek ziołowych lub też jako przyprawa kuchenna.

Szyszkojagody jałowca dojrzewają dwa lata.
W pierwszym roku są jeszcze zielone, trochę mniejsze od dojrzałych, w końcu jasnoniebieskie lub nieco fiołkowe, zaś w drugim roku dojrzewając zabarwiają się na granatowo.
Dojrzałe owoce zbiera się późną jesienią, najlepiej po pierwszych przymrozkach.
Suszymy je w temperaturze nie wyższej niż 40° C, aby nie utraciły aromatu,  jednak bardzo starannie i dość długo, bo owoce niedosuszone łatwo pleśnieją.
Susz szyszkojagód jałowca przechowujemy w naczyniach z lekko nachyloną pokrywką, aby zwolna dosuszyły się.

Surowiec ma leśny zapach i słodki, gorzkawopalący smak.
Owoce zawierają spore ilości olejku lotnego, 30% cukru inwertowanego, garbniki, związki żywiczne, gorycze, cenne glikozydy flawonowe oraz inne aktywne substancje i związki organiczne.
Jagody tego krzewu działają przede wszystkim przeciwzapalnie, bakteriobójczo i moczopędnie, dlatego surowiec ten stosuje się leczniczo jako środek moczopędny przy zapaleniach dróg moczowych. Działając silnie moczopędnie . przyspiesza wydalanie z organizmu szkodliwych substancji przemiany materii, czyści krew odtruwając równocześnie cały organizm.

Owoce jałowca działają również żółciopędnie i pobudzająco na żołądek i wątrobę, dlatego stosuje się go przy różnych zaburzeniach trawiennych, przy niedomodze woreczka żółciowego i wątroby oraz do pobudzenia ruchu robaczkowego jelit.
Zielone gałązki jałowca stosuje się też czasem w postaci wywarów i dodatków do kąpieli przy różnych dolegliwościach reumatycznych.
Szyszkojagód używa się często w kuchni jako dodatku do różnych potraw, a zwłaszcza do kiszonej kapusty, do różnych mięs, a zwłaszcza do dziczyzny, do bigosów, cynaderek.
Wrzucamy tylko po kilka ziarenek do przygotowanych pokarmów poprawiając w ten sposób znakomicie ich zapach i smak.
Dla poprawy smaku, a zwłaszcza zmniejszenia niepożądanych zapachów ryb, pasztetów dodaje się do nich zmiażdżone ziarna jałowca.
Jagody jałowca sawina są silnie trujące. Unikaj ich
Czytaj więcej na http://www.styl.pl/zdrowie/news-magia-ow...aign=other

[Krystyna]

dddddddddddd