1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot
Ostatnie wątki

Statystyki
  • Postów na forum:217.915
  • Wątków na forum:13.267
  • Użytkownicy:1.942
  • Najnowszy użytkownik:ancich

  Pochrzyn

Napisane przez: Krystyna
03-04-2022, 00:11
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (6)

Pochrzyn-Dioscorea
Rodzaj wieloletnich pnączy z bulwiastymi kłączami.
Należy do niego ponad 600 gatunków pochodzących głównie z obszarów tropikalnych.
Najwięcej Pochrzynów rośnie w naturze i uprawia się w Afryce Zachodniej, szczególnie w Ghanie, Nigerii oraz w Azji południowo-wschodniej, w Ameryce Południowej i na Karaibach.

Pnącza, które w zależności od gatunku wiją się zgodnie z ruchem wskazówek zegara lub odwrotnie.
Bulwy o masie dochodzącej czasem nawet do 50 kg mają kształt kulisty lub maczugowaty, są wielokrotnie podzielone przewężeniami, skórka brązowa, spękana o strukturze korkowej.
W zależności od gatunku rośliny wytwarzają wiele bulw lub tylko jedną.
U większości gatunków bulwy są trujące, tylko u niektórych po odpowiednim przygotowaniu jadalne
Liście sezonowe, sercowate.
Kwiaty drobne, owocem jest okrągła torebka z uskrzydlonymi nasionami

Gatunki (wybór)
Dioscorea Alata
Dioscorea Bulbifera
Dioscorea Cayenensis
Dioscorea Elephantipes
Dioscorea Esculenta
Dioscorea Opposita
Dioscorea Pentaphylla
Dioscorea Rotundata
Dioscorea Sansibarensis
Dioscorea Trifida
Dioscorea Villosa

Zastosowanie
Rośliny jadalne
Wiele gatunków z tego rodzaju jest uprawianych ze względu na jadalne bulwy i owoce.
Pochrzyny dobrze się przechowują, dlatego były one głównym składnikiem diety na statkach przewożących niewolników z Afryki Zachodniej.
Chroniły one przed szkorbutem, choć posiadają stosunkowo niewiele witaminy C.
Bulwy dziko rosnących pochrzynów były spożywane w czasach głodu.
Bulwy pochrzynu gotuje się, smaży lub piecze.
W Afryce Zachodniej bulwy wchodzą w skład potrawy „fufu” (można ją także sporządzić z manioku, plantatów lub żółtosoczy).
Przed spożyciem bulw Pochrzynu konieczne jest ich wcześniejsze gotowanie lub moczenie w wodzie w celu pozbycia się toksycznych alkaloidów (dioskoryny)
Często mylone są z bulwami batata

Skład bulw przypomina swoją zawartością ziemniaka.
Występuje w nich około 28% skrobi, także witamina A i C (około 5 mg/100 g), wapń, żelazo i potas. 100 g bulw dostarcza 452 kJ (105 kcal).
Po ugotowaniu taka sama ilość zawiera 133 kcal

Rośliny kosmetyczne
Niektóre gatunki wykorzystywane są również do produkcji kosmetyków.
źródło
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Wiązówka Błotna

Napisane przez: Krystyna
02-04-2022, 19:42
Forum: Zioła, kwiaty i inne rośliny zielne
- Odpowiedzi (1)

   
Wiązówka Błotna (Filipendula ulmaria)
gatunek byliny należący do rodziny różowatych (Rosaceae). 
Jest gatunkiem eurosyberyjskim, występuje w Azji od Syberii przez Mongolię po Chiny i w północnej i środkowej Europie. W Polsce jest rośliną pospolitą, miejscami występuje bardzo licznie. 
Status gatunku we florze Polski: gatunek rodzimy

Rośnie na brzegach wód, na mokrych łąkach, w świetlistych zaroślach nadrzecznych, nad rowami.
Jest lubiącym półcień hygrofitem.
Bardzo często występuje w zaroślach Wierzby Szarej.
W górach rośnie aż po piętro kosówki.
Hemikryptofit.
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla zespołu związków (All.) Filipendulion.
Kwiaty wydzielają lekki zapach, przywabiając nim owady, które je zapylają, mimo że roślina nie wytwarza nektaru. Owady zbierają za to obficie wytwarzany pyłek.
Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Zastosowanie
Roślina ozdobna
Nadająca się do uprawy szczególnie nad sztucznymi zbiornikami wodnymi (oczkami wodnymi). 
Stosowane są zwłaszcza dwie odmiany ozdobne – 'Aurea' (liście żółte) i 'Variegata' (liścia z białymi plamami)

Roślina lecznicza
Historia
Własności lecznicze wiązówki błotnej poznano już w średniowieczu. 
Dawniej w medycynie ludowej była ważną rośliną zielarską – używano jej do zwalczania pasożytów przewodu pokarmowego, jako ziele przeciwkrwotoczne i przeciwbiegunkowe
Surowiec zielarski
Ziele Wiązówki (Filipendulae ulmariae herba) – całe lub rozdrobnione, wysuszone kwitnące szczyty pędów o zawartości olejku eterycznego nie mniejszej niż 1 ml/kg.
Kwiaty zawierają olejki eteryczne, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, sole mineralne i glikozydy fenolowe (spireina, salicyna)
Działanie
Ma właściwości przeciwgorączkowe (dzięki zawartości salicyny), napotne, moczopędne i przeciwreumatyczne. 
Napar używany jest do leczenia przeziębień, chorób górnych dróg oddechowych, pomocniczo przy grypie i chorobach reumatycznych, zwykle w mieszance z innymi ziołami; czarnym bzem, korą wierzby, liśćmi brzozy
Zbiór i suszenie
Zbiera się całe kwiatostany i suszy w cieniu, w temperaturze nieprzekraczającej 30 stopni Celsjusza.

Inne zastosowania
Z liści otrzymywano dawniej żółtozielony barwnik do tkanin.
Używana jest do aromatyzowania niektórych gatunków piwa i wódki.
Zastosowanie Roślina ozdobna Nadająca się do uprawy szczególnie nad sztucznymi zbiornikami wodnymi (oczkami wodnymi). Stosowane są zwłaszcza dwie odmiany ozdobne – 'Aurea' (liście żółte) i 'Variegata' (liścia z białymi plamami)[8].  Roślina lecznicza Historia Własności lecznicze wiązówki błotnej poznano już w średniowieczu. Dawniej w medycynie ludowej była ważną rośliną zielarską – używano jej do zwalczania pasożytów przewodu pokarmowego, jako ziele przeciwkrwotoczne i przeciwbiegunkowe[9]. Surowiec zielarski Ziele wiązówki (Filipendulae ulmariae herba) – całe lub rozdrobnione, wysuszone kwitnące szczyty pędów o zawartości olejku eterycznego nie mniejszej niż 1 ml/kg.[5] Kwiaty zawierają olejki eteryczne, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, sole mineralne i glikozydy fenolowe (spireina, salicyna)[10]. Działanie Ma właściwości przeciwgorączkowe (dzięki zawartości salicyny), napotne, moczopędne i przeciwreumatyczne. Napar używany jest do leczenia przeziębień, chorób górnych dróg oddechowych, pomocniczo przy grypie i chorobach reumatycznych, zwykle w mieszance z innymi ziołami; czarnym bzem, korą wierzby, liśćmi brzozy[10][9]. Zbiór i suszenie Zbiera się całe kwiatostany i suszy w cieniu, w temperaturze nieprzekraczającej 30 stopni Celsjusza. Inne zastosowania Z liści otrzymywano dawniej żółtozielony barwnik do tkanin. Używana jest do aromatyzowania niektórych gatunków piwa i wódki.

Kultura
Słodka Wiązówka o białych kwiatach została znaleziona wraz ze skremowanymi szczątkami trzech osób i co najmniej jednego zwierzęcia w kopcu z epoki brązu w Fan Foel w Carmarthenshire .
Podobne znaleziska znaleziono również w zlewce z Ashgrove , Fife , oraz naczyniu z North Mains , Strathallan .
Mogą one wskazywać na miód pitny na bazie miodu lub piwo smakowe, lub mogą sugerować roślinę umieszczoną na grobie jako pachnący kwiat.
W mitologii walijskiej Gwydion i Math stworzyli kobietę z kwiatu dębu , miotły i wiązówki i nazwali ją Blodeuwedd ("kwiatowa twarz").
W XVI wieku, kiedy zwyczajowo posypywano podłogi sitowiem i ziołami (zarówno w celu rozgrzania pod stopami, jak i zwalczania zapachów i infekcji), był ulubieńcem Elżbiety I z Anglii .
Pragnęła tego ponad wszystkie inne zioła w swoich komnatach.
źródło
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Winorośl

Napisane przez: Krystyna
01-04-2022, 11:47
Forum: Drzewa, krzewy, pnącza
- Odpowiedzi (1)

Winorośl (Vitis L.)
Rodzaj pnączy z wąsami czepnymi z rodziny winoroślowatych, obejmujący 76 gatunków
Występują one w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, nieliczne rosną także w strefie subtropikalnej. Największe zróżnicowanie gatunkowe jest na obszarze Chin (30 endemitów) oraz we wschodniej części Ameryki Północnej
Rośliny te rosną na terenach skalistych w formacjach zaroślowych i leśnych, nierzadko wspinając się w nich wysoko na drzewa

Wielkie znaczenie użytkowe ma winorośl właściwa V. vinifera uprawiana od ponad 5 tys. lat dla soczystych jagód.
Niektóre odmiany tego gatunku i inne gatunki z rodzaju (np. winorośl japońska V. coignetiae uprawiane są także jako rośliny ozdobne
wykaz gatunków

Wydrukuj tę wiadomość

  Kamienne kręgi Gotów na Kaszubach

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 23:17
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
https://rowery.trojmiasto.pl/Kamienne-Kr...14649.html
https://www.tajemnice-swiata.pl/kamienne-kregi-gotow/

Wydrukuj tę wiadomość

  Megalityczne straże doliny Bada

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 22:27
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
   
   
   
   
Megalityczne straże doliny Bada to posągi zlokalizowane na indonezyjskiej wyspie. 
Miejsce to znane jest również jako dolina Napu, znajduje się w obrębie Parku Narodowego Lore Lindu w Środkowym Celebesie Indonezyjskim. 
W miejscu tym zgromadzonych jest ponad sto niezwykłych posągów, których tajemnicy nie udało się rozwiązać do dzisiaj.
Ich badania i oględziny pozwoliły stwierdzić, że większość została wyrzeźbiona i przedstawiają sylwetki ludzkich postaci.
Mimo to niewiele na ich temat wiemy.
Nie znamy czasu ich pochodzenia ani cywilizacji, która odpowiadała za ich stworzenie tysiące lat temu.

Co wiemy o strażach z Bada?
Tajemnicze figury ułożone w otoczeniu równikowych lasów stanowią wielką zagadkę dla badaczy przeszłości.
Zostały wyryte z jednolitych kamiennych bloków.
Niektóre z nich tworzą grupy, w których zdaje się, że były ustawione, inne zaś pozostają „osamotnione”.
Ich lokalizacja jest zbliżona do miejsc dawnych pochówków.
Mają urozmaiconą wysokość, najmniejsze sięgają zaledwie kilkunastu centymetrów, a największe nawet czterech i pół metra.
Posągi zlokalizowane w indonezyjskiej dolinie Bada wyróżnia falliczna forma oraz rodzaj stylizacji na rysunki z niewyraźnie naniesionymi rękami.
Każda z figur ma wyłupiaste oczy, nos oraz brwi – elementy te wyrzeźbione zostały w jednym kawałku, co sprawia, że są w pewien sposób do siebie podobne.
Mimo tego faktu cechuje je ogromna doza indywidualizmu, każda jest inna, podobnie jak pośród ludzi.
Mają swoje własne nazwy.
Posągi mają określone cechy płci, które jesteśmy w stanie bez problemu rozpoznać, jednak tylko ¼ stanowią kobiety.

Nie tylko ludzie
Jeśli same postaci mogłyby nasuwać jakiekolwiek rozwiązanie zagadki, to trzeba podążyć dalej, gdyż nie wszystkie rzeźby przypominają ludzi.
W obrębie pola ryżowego znajduje się leżąca figura, która raczej przypomina bawołu, jest jednak do połowy zakopana w ziemi.
Wyróżniającą informacją jest również fakt, że przeważająca ilość kamiennych twarzy ma wzrok skierowany w stronę zachodzącego słońca i królestwa najwyższego bóstwa Puang Matua.

Jedna z hipotez
Zdaniem niektórych naukowców do powstania zadziwiających figur z doliny Bada doszło pomiędzy 3000 rokiem p.n.e. a 1600 rokiem n.e.
Przypuszczalnie były one wznoszone ku czci przodków i wyznaczały określoną lokalizację, gdzie ich dusze zstępowały na Ziemię, osoby żyjące miały możliwość komunikowania się z duchami, chwalenia, odprawiania modlitwy o ochronę lub urodzaj.
Mimo wszystko jednak odpowiedź na pytanie:
Jaka cywilizacja była twórcą tych niezwykłych posągów z Bada, pozostaje nieznana.
Na tym obszarze odnaleziono łącznie niemal 400, tego rodzaju granitowych megalitów.
W około 30 z nich można dopatrywać się odwzorowania ludzkich twarzy najstarszego pochodzenia.
Ich wysokość jest bardzo różna.
Niektóre mają zaledwie kilka centymetrów, inne sięgają 4,5 metra.
Mimo wszystko nie znamy jednak pierwotnego celu, jaki przyświecał twórcom tych form megalitycznych.

Inne przypuszczenia
W tym miejscu można odnaleźć również inne megality, chociażby mające formę dużych, okrągłych zbiorników – Kalamba czy płyt kamiennych – Tutu’na.
Można się spotkać z przekonaniem pewnej grupy naukowców, że stawianie megalitów miało miejsce w lokalizacji, gdzie znajdowały się masowe ludzkie ofiary.
Inni uważają natomiast, że wykonane z kamienia statuy chronią przed złymi duchami. Istnieje również opowieść, która określa posągi jako skamieniałych złoczyńców.
Co więcej, istnieją osoby, które uważają, że te megalityczne rzeźby mają zdolność do samodzielnego przemieszczania się.
Zagadkowy mimo wszystko pozostaje jeszcze co najmniej jeden fakt powiązany z megalitami z Bada.
Wykonane one zostały z kamiennego materiału, który nie jest wydobywany nigdzie w okolicy.
Tak więc dużych rozmiarów skały musiały zostać przetransportowane w to miejsce.
Nie wiemy też, czy dokonano tego przed ich obróbką, czy już po niej.

Odkrycie tajemniczych posągów
Figury w Dolinie Bada odkryto w 1908 roku, czyli tylko niewiele ponad 100 lat temu.
Mimo upływu czasu informacje na ich temat to raczej opisy i spekulacje naukowców.
Spory dotyczą m.in. daty ich powstania, a tu rozbieżność jest bardzo duża
Niektórzy bowiem twierdzą, że z pewnością zostały wykonane około 5 tys. lat temu, a inni, że około 1000 roku.
Pojawiają się również informacje, że wyglądem przypominają figury znane z Kambodży, Laosu oraz innych lokalizacji, które powstały około 2 tysiące lat temu.

Miejscowe wierzenia
Wśród historii miejscowej ludności można doszukiwać się wielu odpowiedzi.
Z całą pewnością również w ustnych, regionalnych podaniach występują ziarnka prawdy.
Jeden z posągów jest przykładowo mianowany Tokala’ea i ponoć dawniej był gwałcicielem, za co spotkała go surowa kara przemieniania w kamień. Znajdujące się na nim głębokie cięcia mogą sugerować ramienia nożem.

Inny miejscowy posąg znany jest pod nazwą Tadulako.
Miał on stanowić ochronę dla miejscowej ludności przed kradzieżą.
Niestety pewnego dnia jeden z nich sam dokonał kradzieży miski ryżu, co doprowadziło do poniesienia kary w postaci zamiany w kamień.

Zdaniem niektórych osób posągi mogły być powiązane ze składaniem ofiar.
Miało to polegać na tym, że jeśli dokonywało się złożenia posągom ofiary, to odpędzały one złe duchy.
Istnieją również informacje o rzekomej nadprzyrodzonej mocy posągów, które miały mieć umiejętność znikania oraz pojawiania się w innym miejscu.

Indonezyjska tajemnica
Czy kiedykolwiek uda się rozwikłać zagadkę niezwykłych megalitów zlokalizowanych w Dolinie Bada?
Być może, choć nie jest to kwestia w pełni przesądzona.
Na razie, pomimo iż upłynęło już przeszło 100 lat od ich odkrycia, rzeźby pozostają jedną wielką zagadką.
Wiele teorii na ich temat się wyklucza, a żadna nie została potwierdzona.
To właśnie idealny przykład tego, jak wiele tajemnic kryje nadal przed nami świat, jak jest fascynujący i niezgłębiony, pomimo poziomu wiedzy, jakim dysponujemy, może zaskoczyć nas przeszłość.
https://www.youtube.com/watch?v=llV-zGK6Iic
https://www.youtube.com/watch?v=dbOeeHF_TuY
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Tajemnicze megality z Minorki

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 21:09
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
   
   
   
Tajemnicze megality z Minorki to kolejny przykład nietypowych budowli pochodzących z dawnych czasów. Architektoniczne zagadki sprzed tysięcy lat znajdują się w wielu lokalizacjach, również w Europie. 
Znalezione na Minorce megality mają kształt litery „T”.

Gdzie znajdują się nietypowe megality?
Minorka to niewielkich rozmiarów wyspa, leżąca w granicach państwa hiszpańskiego, wchodzi ona w skład archipelagu Balearów.
Znajdujemy tu całe mnóstwo wyjątkowych krajobrazów, które wręcz zapierają dech, można również korzystać z przepięknych plaż, z których słynie okolica.
Wyspa ma powierzchnię mniejszą niż 700 km2, czyli stosunkowo niewiele, jednak na tym silnie ograniczonym obszarze ustawionych zostało niemal 2 tysiące megalitycznych budowli.
Jest ich wiele, jednak mimo wszystko nasza wiedza na temat ich pochodzenia i przeznaczenia jest nadal silnie ograniczona.
Naukowcy uważają, że pierwsze osadnictwo na Minorce miało miejsce około 2000 r. p.n.e.
Powstać tu miała wówczas tzw. kultura talajocką.
Przedstawiciele tej kultury są najpowszechniej łączeni z budową tych nietypowych i niewyjaśnionych obiektów, choć ich twórcy nie pozostawili żadnych pisemnych śladów, które mogłyby naprowadzić nas na rozwiązanie zagadki.

Rodzaje budowli na Minorce
Znajdujące się na Minorce megalityczne twory można podzielić na trzy rodzaje: navety, talayoty oraz najbardziej nietypowe i zagadkowe taule, mające kształt litery „T”.
Dominującym rodzajem budowli jest tu talayot, który stanowi okrągłą konstrukcję wybudowaną z wielkich kamiennych bloków.
Możemy jednak spotkać się również z dziełami ówczesnej architektury, które powstały na planie kwadratu.
Przeciętne talayoty mają obwód rzędu 10-13 metrów.
Można je określić jako wielkie kamienne kopce, które dość powszechnie powstawały w ścisłym centrum osady i były otaczane murem.
Do dzisiaj nie udało się rozszyfrować przeznaczenia tych konstrukcji.
Naukowcy wysuwają przypuszczenia, jakoby mogły one stanowić miejsca zamieszkania, strażnice obronne lub magazyny.
Kolejnym rodzajem budowli, jaki spotykamy na Minorce, jest naveta.
Jest to rodzaj grobowca, który ma kształt odwróconej do góry dnem kamiennej łodzi.
W kształcie tej konstrukcji widzimy dwie ściany, które są w wyraźny sposób dłuższe oraz dwie znacznie krótsze.
Wykonane zostały one techniką muru cyklopowego.
Znajdują się w nich również niewielkich rozmiarów drzwi. Zdecydowanie największą budowlą z tego rodzaju jest Naveta d’EsTudons.
Ma ona niemal 5 metrów wysokości, 14 metrów długości oraz 6 szerokości.
Ten pokaźnych rozmiarów grobowiec stanowi obecnie jedną z najważniejszych turystycznych atrakcji na wyspie.
Miejsce to było wielokrotnie, dokładnie badane.
Archeolodzy hiszpańscy, już w latach 50. XX wieku odkryli we wnętrzu dwie komnaty, w których z kolei znajdowały się szczątki około setki osób.
W sąsiedztwie, w okolicy nawet, spostrzegawczy turysta odnajdzie kamienie, na których widoczne są otwory wydrążone sztucznie.
Z pewnością talayoty oraz navety stanowią ciekawe przykłady starożytnych budowli, jednak największą tajemnicą są znajdujące się na wyspie megality w kształcie litery „T”, których zagadka pozostaje nierozwikłana.

Zastanawiające monumenty
Na Minorce znajduje się 35 obiektów noszących nazwę taule.
Te wysoce wyróżniające się megality utworzone zostały z dwóch bloków skalnych, z których jeden ustawiony jest pionowo, a drugi poziomo w kształt litery „T”.
Takich nietypowych budowli nie spotykamy w żadnym innym miejscu w rejonie Morza Śródziemnego.
Kamień, który był ustawiony pionowo, umieszczano w zagłębieniu, które uprzednio wykopywano w ziemi.
Drugi, poziomy, był natomiast z największą starannością układany na wierzchu pierwszego.
Niektóre ze znalezionych na wyspie struktur mają nawet 5 metrów wysokości.
Największy Torralba d’en Salord wyróżnia się imponującą wagą przeszło 25 ton.
Dookoła tauli umieszczone są okrągłe mury, które w niektórych miejscach mają kształt litery „U”.
Badania archeologiczne wykazały, że struktury te były dość głęboko wkopywane w ziemię, zdaniem uczonych było to zamierzone działanie budowniczych.
Lud odpowiedzialny za stworzenie tych nietypowych konstrukcji, z całą pewnością włożył bardzo wiele pracy w ich budowę, jednak do dziś nie wiemy, jaki był ich cel.
Dzisiejsi naukowcy stworzyli mnóstwo hipotez, dotyczących funkcji tych tworów.

Hipotezy i wyjaśnienia
Zgodnie z pierwszym wysnuwanym założeniem mały one pełnić funkcję religijną.
Dowodem na to ma być m.in. odnaleziona przez archeologów, nieopodal Torralba d’en Salord niezwykle interesująca figurka prezentująca brązowego byka.
W obrębie wielu starożytnych kultur występował kult byka.
Tak więc znalezisko skłoniło uczonych do przedstawienia przypuszczenia, że być może taule były tworzone jako miejsce kultu związane właśnie z tym stworzeniem.
Pochodzący z Hiszpanii archeolog Mascaro Pasariusa uważa, że już sam kształt konstrukcji miał stanowić przedstawienie właśnie byka.
Według niego pionowa płyta stanowiła symboliczną prezentację głowy, natomiast pozioma rogów.
Dla wielu osób takie wyjaśnienie dotyczące istnienia tauli na Minorce było bardzo mało przekonujące, tak więc zrodziły się kolejne hipotezy.

Kolejne przypuszczenia
Inna hipoteza prezentuje pogląd, jakoby taule zostały zorientowane wobec niektórych gwiazd należących do gwiazdozbioru Centaura i Krzyża Południa.
W czasie, gdy tajemnicze konstrukcje powstawały, konstelacje te były dobrze widoczne na nocnym niebie.
Z biegiem czasu w wyniku precesji osi Ziemi przestaliśmy je dostrzegać.
Takie naturalne zmiany, z pewnością doprowadziłyby do tego, że osoby, które wzniosły monumenty uznałyby je za całkowicie bezwartościowe i spoczęłyby zasypane pod ziemią.
Pochodzący z Niemiec archeolog Waldemar Fenn w 1930 roku dokonał opracowania kolejnego wyjaśnienia istnienia tajemniczych monumentów na Minorce.
W czasie, gdy prowadził on badania w jednej z tamtejszych jaskiń, odnalazł naścienne malowidła, które prezentowały różne gwiazdozbiory.
Odkrycie to skłoniło go do stwierdzenia, że dawni mieszkańcy Minorki dobrze znali się na astronomii.
Ten sam uczony określił również, że wszystkie monumenty na wyspie zorientowane są w kierunku południowym.
Fenn dokonał szczegółowych obliczeń, na podstawie których uprawdopodobnił, że taule mogły pełnić funkcję kalendarza, poprzez obliczanie ruchu księżyca na niebie oraz wyliczanie jego zaćmień.

Zagadka nierozwiązana
Pomimo licznych prób naukowców, po dziś dzień zagadka niezwykłych budowli ze starożytnej Minorki pozostaje nierozwiązana.
Mimo wszystko o jednej sprawie musimy pamiętać.
Jak zostało wspomniane na samym początku, taule mają kształt wyjątkowy w rejonie Morza Śródziemnego, jednak budowle o bardzo zbliżonym wyglądzie odnajdujemy również w miejscu, które uznawane jest za kolebkę ludzkiej cywilizacji.
Dokładnie chodzi o stanowisko archeologiczne, noszące nazwę Gobekli Tepe zlokalizowanym na terenie Turcji.
Jest to najstarsze sanktuarium, jakie stworzył człowiek, które datuje się na około 10000 lat.
Miejsce to jest wręcz niezwykłe, a znajdują się w nim liczne budowle, w kształcie właśnie litery „T”.
Wyróżniające jest jednak, że zostały one celowo zasypane przez budowniczych.
Sytuacja ta miała miejsce w czasach bliskich ostatniemu zlodowaceniu.
Podobieństwo tych tworów do budowli z Minorki silnie zaskoczyło środowisko naukowe.
Jednak obowiązująca teoria określa je jako przypadkowe.
https://www.youtube.com/watch?v=MDd05W5xEck&t=2s
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Borobudur-Największa Świątynia Buddyjska

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 20:48
Forum: Niezwykłe Miejsca na Ziemi
- Odpowiedzi (1)

       
       
   
Borobudur jest nie tylko największym buddyjskim zabytkiem w kształcie piramidy na świecie, ale także jedną z najbardziej skomplikowanych konstrukcji na naszej planecie. 
Nikt dokładnie nie wie, kto zbudował tę świątynię, ani jaki był pierwotny cel tej budowy. 
Niemniej jednak Borobudur zachwyca swą okazałością…

Buddyjska stupa na Jawie
Borobudur to buddyjska stupa (najprostszy typ buddyjskiej budowli sakralnej) o kształcie przypominającym piramidę, nawiązująca do tradycji Mahajana.
Nazwa może pochodzić od sanskryckiego Vihara Buddha Ur, co tłumaczy się jako buddyjska świątynia na górze.
Ta masywna budowla jest największym buddyjskim zabytkiem na świecie, położonym w środkowej Jawie – jednej z większych wysp Indonezji, 40 kilometrów na północny zachód od Yogyakarty.
Uważa się, że została zbudowana pomiędzy 750 a 850 r. n.e. przez władców jawajskiej dynastii Sailendra.
Jak dotąd uczeni nie znaleźli ani jednego pisemnego dowodu na to, kto zbudował Borobudur, ani jaki był pierwotny cel budowy.
Przybliżoną datę okresu budowy udało się ustalić, porównując rzeźbione płaskorzeźby u podstawy świątyni i napisy powszechnie używane między VIII a IX wiekiem.
Prawdopodobnie świątynia Borobudur znajdowała się na szlaku kilku innych świątyń postawionych przez dynastię Sailendra i jako największa kończyła pielgrzymki do miejsc świętych.
Dotarcie na sam szczyt Borobudur wieńczyło modlitewną podróż.

Porzucona, zapomniana, odzyskana Borobudur…
Około XI wieku z niewiadomych do dziś powodów starożytni porzucili Borobudur.
Porzucona i zapomniana świątynia z roku na rok coraz bardziej poddawała się upływowi czasu.
Wybuchy wulkanów i trzęsienia ziemi, które nawiedziły Jawę ok. 1200 roku, dokonały poważnych zniszczeń budowli.
Dodatkowo utrzymaniu stanu jej świetności nie sprzyjała otaczająca ją dżungla, z której korzenie potężnych roślin niszczyły skalne konstrukcje.
Świątynię ponownie odkrył dla zachodniego świata oficer brytyjski sir Thomasa Stanford Raffles w 1814 r.
Wtedy też podjęto pierwsze prace mające na celu przywrócenie świetności Borobudur.
Jednak kompleksową konserwacją zabytku przeprowadzoną dopiero w latach 1907–1911 zajęli się Holendrzy.

Architektura nie z tego świata
Architektura i wzornictwo zabytku zachwyca każdego.
Podstawa świątyni jest kwadratem i mierzy około 118 metrów z każdej strony.
W sumie zabytek składa się z sześciu kwadratowych platform, na których znajdują się trzy mniejsze, okrągłe platformy.
Starożytni budowniczowie świątyni zużyli ponad 55 000 m³ kamieni do jej stworzenia.
Kamienie zostały pocięte, przetransportowane i ułożone bez zaprawy.
Eksperci uważają, że budowniczy używali szczelin w kamieniach i ich wypukłości, aby połączyć je ze sobą.
Platformy zdobione są w sumie przez 2 672 płaskorzeźby pokrywające m.in. ściany, schody i balustrady oraz 504 posągi Buddy.

Trójwymiarowa mandala
Starożytna świątynia została wzniesiona jako wielka stupa, a widziana z góry przybiera postać buddyjskiej trójwymiarowej mandali, która reprezentuje buddyjską kosmologię i naturę umysłu.
Budowla jest sanktuarium i jednym z najważniejszych miejsc buddyjskich pielgrzymek.
Podróż pielgrzymów rozpoczyna się u podstawy pomnika i biegnie w górę ścieżką, która go otacza.
Pielgrzymi pokonując system schodów i korytarzy wspinają się na szczyt Borobudur, po kolei przechodząc stadia oświecenia i zrozumienia drogi Buddy.
Pierwszy dolny, kwadratowy taras odzwierciedla Kamadhatu, czyli świat żądz i pragnień.
Trzy górne, okrągłe tarasy mieszczą 72 dagoby, czyli małe stupy otaczające większą.
Każda stupa ma kształt dzwonu i jest ozdobiona różnymi otworami.
W każdej stupie znajduje się posąg Buddy, którego dotknięcie gwarantuje szczęście w życiu.
Kolejne tarasy odzwierciedlają Rupadhatu, czyli świat form i Arupadhatu, czyli bezforemny świat.

Od 1991 roku świątynia Borobudur znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO i jest jedną z największych atrakcji turystycznych regionu.
https://www.youtube.com/watch?v=tDuhIrzBjbQ
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Góra Nemrut-Turcja

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 20:13
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
   
   
   
Góra Nemrut położona jest w południowo-wschodniej Turcji. 
Na wysokości ponad 2000 m n.p.m. tysiące lat temu, a dokładnie w 62 r. p.n.e. król Antioch I Epifanes wzniósł tajemniczy królewski grobowiec otoczony monumentalnymi rzeźbami. 
Od 1987 roku miejsce to znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, jako ważne stanowisko archeologiczne okresu hellenistycznego.

Góra Nemrut, czyli ósmy cud świata
Góra Nemrut (tur. Nemrut Dagi) jest niezwykłym miejscem w południowo-wschodniej Turcji, które od lat bywa określane mianem ósmego cudu świata.
Wznosi się na wysokości 2134 metrów n.p.m. w paśmie Antytaurus.
Naukowego odkrycia tegoż ważnego dla archeologii i okresu hellenistycznego miejsca dokonał  dopiero w 1881 roku niemiecki inżynier Karl Sester.
Na szczycie góry Nemrut znajduje się monumentalny kurhan w postaci charakterystycznego stożka.
Ten olbrzymi grobowiec o wysokości 50 m został usypany z odłamków skalnych na zlecenie króla Antiocha I Epifanesa – władcy Kommageny.
Całość kompleksu składa się nie tylko z kurhanu, ale także z trzech tarasów przylegających do niego od wschodu, zachodu i północy.
Każdy taras zdobią ogromne posągi, które budzą największy podziw wśród odwiedzających górę turystów.

Megalityczne kamienne głowy
Kiedy niemiecki inżynier odkrył tajemnicze miejsce na górze Nemrtu, megalityczne posągi były ponoć nienaruszone.
Dziś po licznych trzęsieniach ziemi i dewastacjach, na trzech tarasach rozsiane w różnych miejscach są kamienne głowy, które wyglądają jakby zostały specjalnie odcięte od tułowia.
Każdy taras ozdobiony jest grupą pięciu wysokich na 8-9 metrów rzeźb przedstawiających samego króla oraz różnych greckich i perskich bogów.
W dawnych czasach do każdego tarasu prowadziła osobna procesyjna droga, która była chroniona przez liczne posągi orłów i lwów, które broniły dostępu do kurhanu.
Każdy taras ozdobiony jest grupą pięciu wysokich na 8-9 metrów rzeźb przedstawiających samego króla oraz różnych greckich i perskich bogów.

W dawnych czasach do każdego tarasu prowadziła osobna procesyjna droga, która była chroniona przez liczne posągi orłów i lwów, które broniły dostępu do kurhanu.
Jednak trwające od pół wieku badania nie przybliżyły naukowców do odkrycia prawdy.
Nawet użycie dynamitu, przez który kurhan obniżył się o 5 m, nie ujawniło ani grobowca, ani skarbu.
Archeolodzy znaleźli jednak wbudowany w górę szyb, który według ekspertów wskazuje na wyjątkową wiedzę o zaawansowanej astronomii ludzi tamtego okresu.
Biegnie on w stronę zbocza pod kątem 35 stopni i ma około 150 metrów długości.
Analiza komputerowa wykazała, że dwa dni w roku promienie słoneczne oświetlają dno szybu – jeden raz, zgodnie z konstelacją Lwa i raz, zgodnie z Orionem.
Chociaż góra Nemrut wciąż skrywa w sobie tajemnice, to nie mniej jednak jest najlepiej zachowanym zespołem świątynno-sepulkralny tzw. hierotezjonem.
https://www.youtube.com/watch?v=ENDfrMj0Stg&t=16s
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Kalkajaka-Czarna Góra

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 19:32
Forum: Niezwykłe Miejsca na Ziemi
- Odpowiedzi (1)

       
   
Kalkajaka, czyli Czarna Góra to święty masyw dla miejscowych klanów Aborygenów, który znajduje się w parku narodowym o tej samej nazwie. 
Miejsce to uważane jest za wyjątkowe nie ze względu na unikalną faunę, która zamieszkuje tamte tereny, lecz przez wzgląd na historie o nadprzyrodzonych wydarzeniach, które są z nim związane.

Geologia
Według geologów struktura Czarnej Góry to efekt powolnych procesów geologicznych.
Około 260 milionów lat temu masa stopionej magmy powoli zestaliła się głęboko pod powierzchnią ziemi, tworząc twardą, granitową skałę.
W miarę jak miękkie powierzchnie lądu ulegały erozji, spękana część ziemi stopniowo odsłaniała ukryte skały.
Dziś cały masyw Kalkajaka składa się z dużych stosów czarnych granitowych skał i olbrzymich granitowych głazów, z których niektóre mają wielkość małych domów.
Charakterystyczny czarny wygląd góra zawdzięcza mikroskopijnym niebiesko-zielonym algom rosnącym na odsłoniętych powierzchniach skał.

Park Narodowy Czarna Góra
Czarna Góra wraz z parkiem narodowym o tej samej nazwie od 1988 roku znajduje się na liście WTWHA (The Wet Tropics World Heritage Area), która słynie z dzikiej przyrody, różnorodności biologicznej i naturalnego piękna.
Cały teren to prawie 900 tys. ha dzikiej roślinności, która rozciąga się na obszarze około 450 km między Cooktown i Townsville.
Tropikalne lasy deszczowe, lasy eukaliptusowe, tereny podmokłe i lasy namorzynowe oraz bogata fauna ssaków, płazów i gadów czynią to miejsce naprawdę wyjątkowym.

Kalkajaka – święte miejsce Aborygenów
Czarna Góra znana Aborygenom jako Kalkajaka jest dla nich świętym miejscem, po którym nawet nie można stąpać.
I to nie ze względu na ochronę tamtejszej przyrody, lecz przez nadprzyrodzone moce związane z tym miejscem.
Z Czarną Górą wiąże się wiele tajemniczych opowieści o zaginięciach ludzi i zwierząt.
Pierwsze udokumentowane zniknięcie, w którym uczestniczyli koloniści europejscy, miało miejsce w 1877 roku.
Od tego czasu wielokrotnie zdarzało się, że ludzie, konie, a nawet całe stada bydła znikały bezpowrotnie w szczelinach, jaskiniach i innych formacjach skalnych.
Lokalni ratownicy, którzy wyruszali im na pomoc, również nigdy nie wracali.
Ponadto z czasem pojawiły się doniesienia o dziwnych dźwiękach, duchach lub cienistych ludziach widziany okolicach Czarnej Góry.
Miejsce to starają się omijać nawet piloci samolotów, którzy nazwali Kalkajakę „górą śmierci”, ponieważ podczas lotów nad Czarną Górą musieli zmagać się m.in. ze specyficznymi turbulencjami.

Sekrety góry
Miejscowi twierdzą, że Kalkajaka nie jest efektem procesów geologicznych, lecz sztucznie zbudowanym dziełem wymarłej cywilizacji, która sięga początków świata.
Twierdzą, że z czeluści podziemnych labiryntów, komór i korytarzy usytuowanych pod górą, od czasu do czasu wydobywają się dziwne dźwięki, jęki i inne przerażające odgłosy.
Uważają też, że podziemne zakamarki Czarnej Góry skrywają cudowne tajemnice, łącznie z niezliczonymi skarbami.
Jednak rzadko, kiedy teraz znajduje się śmiałek, który odważyłby się je spenetrować.
Jak głosi stara legenda, drogę do serca góry strzegą duchy zmarłych, demony i jadowite węże.

Współcześnie mówi się, że do jej wnętrza prowadzi tylko jedna brama, kierująca wprost do podziemnego imperium, zamieszkiwanego przez pozaziemską rasę Reptilian.
Czarna Góra do dziś pozostaje miejscem wielkiej tajemnicy, czekającą na śmiałych i odważnych odkrywców.
https://www.youtube.com/watch?v=ot_bSv3NsE8
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Hagar Qim, czyli „stojące głazy” tomegalityczny kompleks świątynny na Malcie.

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 18:55
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
   
   
Hagar Qim, czyli „stojące głazy” to megalityczny kompleks świątynny na Malcie. 
Pozostałości odkryte po raz pierwszy w 1839 roku sugerują, że należy on do epoki neolitu, tj. 3600 – 3200 p.n.e.  
I chociaż nie jest to jedyny megalityczny kompleks na tej wyspie, to jednak ze względu na dobry stan jest on najchętniej odwiedzany przez turystów.

Neolityczny kompleks
Świątynia Hagar Qim stoi na szczycie wzgórza z widokiem na morze i wysepkę Fifla, nie więcej niż 2 km na południowy-zachód od maltańskiej wioski Qrendi.
Chociaż nigdy nie była całkowicie pochowana (najwyższe kamienie wystawały z ziemi), po raz pierwszy odkryto ją dopiero w 1839 roku.
Wtedy też znaleziono m.in. figurki Maltańskiej Wenus i Siedzącej Kobiety, które dziś można podziwiać  w Muzeum Archeologicznym w La Valletta.
Uważa się, że Hagar Qim należy do epoki neolitu, tj. 3600 – 3200 p.n.e. i jest jednym z najpiękniejszych neolitycznych kompleksów świątynnych na Malcie.
W 1992 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO.

Świątynia Hagar Qim
Kompleks świątynny Hagar Qim składa się z budynku centralnego i pozostałości co najmniej dwóch innych struktur.
Został zbudowany z twardego, kredowego wapienia koralowego oraz bardziej miękkiego wapienia globigerina.
Duży dziedziniec i monumentalna fasada centralnej struktury nawiązują do wzoru typowego dla maltańskich prehistorycznych świątyń.
Wzdłuż zewnętrznej ściany można znaleźć jedne z największych megalitów używanych w budowli takich konstrukcji, np. kamień o wysokości 5,2 m i wielki megalit o wadze około 20 ton.
Sama świątynia Hagar Qim składa się z szeregu pokoi na rzucie półkola zwanych apsydami.
Apsydy są rozmieszczone po obu stronach centralnej, brukowanej przestrzeni świątyni.
W dużej przestrzeni po lewej stronie znajdują się trzy wysokie ołtarze i drzwi do dodatkowej komory, do której prowadzą trzy kamienne stopnie.
Na terenie kompleksu odnaleziono także świątynię dla kobiet oraz pomieszczenia gospodarcze, a wśród nich bardzo ważne cysterny, w których do dziś zbiera się woda deszczowa.

Obserwatorium astronomiczne czy miejsce rytuałów?
Apsyda po prawej stronie w Hagar Qim wydaje się pełnić funkcję astronomiczną.
Charakteryzuje ją dziwne ustawienie niskich, kamiennych płyt, które tworzą coś w rodzaju wewnętrznej obudowy.
W tylnej części tej apsydy znajduje się niewielka dziura w kształcie elipsy.
Zaobserwowano, że podczas letniego przesilenia promienie wschodzącego słońca przechodzą przez tę dziurę i oświetlają jedną z kamiennych, niskich płyt w komorze.

Być może to miejsce w kompleksie świątynnym Hagar Qim było używane do celebrowania święta Słońca i odprawiania rytuałów związanych z płodnością.
Mogłyby to potwierdzać liczne terakotowe artefakty odnalezione w świątyni, a wśród nich postać kobiety o pełnych kształtach, symbolu płodności, czyli figurka Maltańskiej Wenus.
https://www.youtube.com/watch?v=mjICqd-vn8s
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Unakoti-Tajemnicze Płaskorzeźby

Napisane przez: Krystyna
30-03-2022, 14:37
Forum: Niezwykłe Miejsca na Ziemi
- Odpowiedzi (1)

       
       
Unakoti, położone na wzgórzach w północno-wschodnim stanie indyjskim, Tripura, jest miejscem pielgrzymek hinduistycznych od co najmniej VII wieku. 
W przeciwieństwie do większości hinduskich miejsc świętych z licznymi budowlami Unakoti słynie z kolekcji ogromnych płaskorzeźb na zboczu skalistego wzgórza. 
Archeologicznie niewiele wiadomo o tym miejscu. 
Więcej głoszą o nim mity, np. że powstało ono z zemsty boga Śiwy.

Zemsta Śiwy
Zgodnie z miejscowym mitem, Unakoti, co dosłownie oznacza „jeden mniej niż koti” (koti – sanskrycki liczebnik, określenie liczby 10 000 000), swój początek zawdzięcza krótkiej wizycie boga Śiwy.
Śiwa wraz z orszakiem swych bóstw (razem z nim było ich koti – dziesięć milionów) podróżował do Waranasi –  jednego z najświętszych miast w Indiach.
Kiedy nadeszła noc, Śiwa rozbił obóz na skalistym wzgórzu Raghunandan.
Przed zapadnięciem w sen, długo ucztował razem ze swymi bóstwami, ale kazał im obudzić się przed świtem, aby mogli kontynuować swoją długą podróż.
Gdy nastał świt, tylko Śiwa nie spał, reszta bóstw nadal spała.
W rezultacie oszołomiony i zdenerwowany zostawił ich i sam wyruszył w dalszą podróż.
Przed tym jednak przeklął swoich współtowarzyszy i zamienił je w skały.
Stąd wzięła się nazwa miejsca – Unakoti (koti minus jeden – minus Śiwa), w którym spoczywają bóstwa zamienione w kamienie przez rozwścieczonego Śiwę.

Dzieło rzeźbiarza (?)
Wśród mieszkańców regionu popularny jest również inny mit nawiązujący do powstania tego Unakoti.
Opowiada on o rzeźbiarzu o imieniu Kalu Kamar, który pragnął na wzgórzu stworzyć miejsce pielgrzymek, rzeźbiąc w skałach wizerunki dziesięciu milionów bóstw.
Jego marzenie nie zostało jednak skończone, ponieważ postanowił być jednym z koti i wyrzeźbić postać samego siebie.
Swej postaci jednak nie dokończył, co sprawiło, że powstała płaskorzeźba Unakoti (jeden mniej niż koti).
Chociaż płaskorzeźby mogą być dziełem Kalu Kamara, tak naprawdę nikt nie wie, kto jest ich autorem.
Nie ma pewności także co do czasu ich wyrzeźbienia (oficjalna strona internetowa okręgu Unakoti datuje ich powstanie na okres między XI a XII wiekiem).

Tajemnicze płaskorzeźby Unakoti
Płaskorzeźby Unakoti są największymi pod względem rozmiarów tego typu znaleziskami w Indiach.
Przedstawiają wiele hinduskich bóstw, a ich style rzeźbienia – klasyczne i plemienne – wskazują, że powstawały w różnych okresach historycznych.
Główne bóstwa przedstawione w Unakoti to Śiwa, Durga i Ganesh.
Na szczycie wzgórza powyżej płaskorzeźby znajdują się również wizerunki Wisznu, Hanumana i Rawany, a także pozostałości świątyni, która mogła istnieć przed wykonaniem rzeźb.
Największą uwagę przykuwa płaskorzeźba Śiwy, która mierzy około 9 metrów wysokości, łącznie z wyszukanym nakryciem głowy, które zajmuje jedną trzecią całego reliefu.
Postać jest otoczona przez dwie boginie.

Każdego roku Unakoti staje się miejscem bardzo licznych hinduskich pielgrzymek z okazji festiwalu Makar Sankranti w styczniu i festiwalu Ashokastami w kwietniu.
Poza tym znajdując się pod opieką indyjskiego towarzystwa archeologicznego, jest miejscem chętnie odwiedzanym przez turystów.
https://www.youtube.com/watch?v=OvJKb-YujwE
źródło

Wydrukuj tę wiadomość


  1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot