1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot
Ostatnie wątki

Statystyki
  • Postów na forum:214.213
  • Wątków na forum:12.704
  • Użytkownicy:1.941
  • Najnowszy użytkownik:BreannaHou

  Natalia

Napisane przez: Ewcia51
08-02-2012, 08:05
Forum: Imiona
- Odpowiedzi (1)

Imię :
NATALIA


Pochodzenie: Pochodzenie: łacińskie
Znaczenie imienia: od słów *dies natalis* ("dzień narodzenia")
Liczba dla imienia: 7
Znak zodiaku: Wodnik
Planeta: Uran i Merkury
Imieniny obchodzi:
27 Lipca, 1 Grudnia,

Istnieje podejrzenie, że męskie imię Natalis (a za nim żeńskie - Natalia) powstało przez pomyłkę. Otóż po łacinie *dies natalis* znaczy "dzień narodzenia" i słowa te pojawiały się w spisach świętych, jako że śmierć męczennika rozumiano jako "dzień narodzin" do lepszego życia w niebie. Mogło się zdarzyć, że ludzie niezbyt obyci z łaciną odczytywali ów *natalis* jako imię jeszcze jednego świętego. Stąd też się wzięło imię Natalia.

Widać więc, że imię to od samego początku łączy się i mistyką, i z omyłką. Każdy zaś miłośnik wiedzy tajemnej wie, że na świecie nie ma przypadków i to, co niewtajemniczony uważa z pomyłkę, przejęzyczenie czy inny wyjątek od normy, naprawdę oznacza, że w nasz świat wkraczają pewne duchowe siły, aby zaprowadzić swój wyższy porządek. Takim zrządzeniom losu i wyrokom niebios patronuje w numerologii liczba siedem. I właśnie siódemka jest liczbą imienia Natalia.

Imię Natalia zwykle noszą kobiety o wnikliwym umyśle i głębokich zainteresowaniach. Są one za młodu poważne i nad wiek rozwinięte, tak jakby od najmłodszych lat miały świadomość tego, dokąd idą i do czego są przeznaczone. Są grzecznymi, dobrze ułożonymi córeczkami i szczerze starają się iść drogą wskazaną przez rodziców, realizować ich ambicje. Ale szybko okazuje się, że ich horyzonty są szersze, a cele leżą dalej. Często się zdarza, że Natalie interesują się abstrakcyjnymi dziedzinami wiedzy, pociąga je matematyka albo filozofia i trafiają do instytutów naukowych. Ale mają również bogate życie wewnętrzne, często mało zrozumiałe dla ich prostszych psychicznie rówieśników. Częste wśród Natalii są głębokie uczucia religijne. Jest więc wiele przyczyn, dla których Natalie wybierają towarzystwo starszych przyjaciół, również wśród starszych mężczyzn czują się na swoim miejscu. Natalie nie pchają się do pierwszych rzędów. Raczej wolą być odkrywane niż dbać o własną popularność. Instynktownie liczą na szczęśliwy los, który rzeczywiście ich nie zawodzi. W rezultacie wiele w swoim życiu zawdzięczają wyjątkowym zbiegom okoliczności.

Na tle całości zodiaku imię Natalia najbardziej wydaje się odpowiednie dla dziewcząt ze znaku Wodnika. Zasługują na nie również subtelne Ryby, wnikliwy Skorpion i intelektualistka Panna. Jako kolejne znaki wymieńmy: Raka, Koziorożca, Bliźnięta i Wagę. Dla pozostałych znaków imię to będzie zbyt delikatne i nieuchwytne, a jego potencjał może nie zostać przez nie wystarczająco wykorzystany.

Wydrukuj tę wiadomość

  Anna

Napisane przez: Ewcia51
08-02-2012, 08:01
Forum: Imiona
- Odpowiedzi (6)

Imię :
ANNA


Pochodzenie: Pochodzenie: hebrajskie
Znaczenie imienia: łaska, wdzięk
Liczba dla imienia: 3
Znak zodiaku: Rak
Planeta: Księżyc
Imieniny obchodzi:
26 Lipca

Hannah to po hebrajsku "łaska" lub "wdzięk"; to imię bywa też tłumaczone jako "pełna wdzięku". W Biblii występuje kilka kobiecych postaci o tym imieniu. O najsłynniejszej Annie, która była matką Maryi, czyli babką Jezusa, Pismo jednak nie wspomina. Według starego ustnego przekazu rodzice Maryi mieli na imię Anna i Joachim. Od hebrajskiego imienia Hannah pochodzi także imię Hanna, które jest omówione osobno. W malarstwie religijnym istnieje tradycja przedstawiania św. Anny jako tak zwanej św. Anny Samotrzeć. Samotrzeć oznacza "w trójkę" - święta jest wyobrażana na obrazach lub w rzeźbach w towarzystwie swojej córki, Maryi, i wnuka, Jezusa. Na Śląsku, gdzie św. Anna jest szczególnie czczona, wygasły wulkan pod Opolem nosi nazwę Góry Świętej Anny. Zachowały się też ludowe rzeźby św. Anny Samotrzeć, na których trzyma ona na rękach obie święte osoby. Niektóre z tych figurek, prymitywnie wykonane, wyglądają jak jakiś pogański idol o trzech głowach. Dziwnym zbiegiem okoliczności właśnie Śląsk zamieszkiwali w starożytności Celtowie, którzy oddawali cześć potrójnym boginiom płodności i urodzaju. Może to dalekie wspomnienie tamtych archaicznych wierzeń?

Patrząc na przedstawienia świętej Anny Samotrzeć trudno nie wierzyć w numerologię, gdyż liczba tego imienia wynosi właśnie trzy. Trójka to liczba ludzi praktycznych i dążących do sukcesu, ale jednocześnie lubianych przez otoczenie i z większą niż inni łatwością sięgających po szczęście. Z pewnością magiczna siła zapisana w tym imieniu jest nadal podświadomie wyczuwana, dlatego to imię jest tak u nas lubiane i popularne, chyba najczęściej (wraz z Joanną) nadawane dziewczętom. Pewnie ma też swoje znaczenie fakt, że to dźwięcznie brzmiące imię: Anna, jednakowo czyta się wprost i od końca. Oznacza to, że Anny potrafią zachować spokój, optymizm i równowagę ducha nawet wtedy, gdy "cały świat staje na głowie". Pamiętajmy też, że imię to zaczęło swoją karierę jako imię babki Świętej Rodziny, a babcie, jak wiadomo, często są w naszych zwariowanych czasach ostoją spokoju i zdrowego rozsądku. Anny zwykle mają dobre rozeznanie w realiach tego świata. Są praktyczne i zapobiegliwe, i chociaż są wrażliwe, to raczej wolne są od pokus, aby "odlatywać". Zwykle mocno stoją na ziemi i służą radą, pomocą i opieką swoim bliskim. (Tu znowu przypomina się postać św. Anny Samotrzeć, która trzyma na ramionach swą Córkę i Wnuka.) Wiele ważnych dla Anny spraw dzieje się po prostu... w jej rodzinie. I zwykle w swoim rodzinnym kręgu Anna jest postacią centralną i wokół niej obraca się życie domu i jego przyjaciół. Małe Anie raczej nie buntują się i nie próbują życia sobie wymyślać na własną rękę. Nie sprawiają kłopotów wychowawczych; są nastawione na "twórczą kontynuację" tego, czego nauczyły się od swojej mamy i babci. Często należą w swej rodzinie do swoistej żeńskiej dynastii. Imię to brzmi ciepło i emanują z niego uczucia opiekuńcze. Imię to powtarzane codziennie jak mantra uczy dziewczynkę uśmiechu, dobroci, bycia miłą i rozumienia innych ludzi. Gdy dorośnie, będzie jak znalazł! Również wielu mężczyzn, gdy wyobraża sobie idealną partnerkę na całe długie życie, myśli o kobiecie takiej, jaką przywołuje na myśl takie łagodne imię - a nie któreś z imion szorstkich i niepokojących. Trzy, liczba sukcesu w ich imieniu sprawia również, że Anny dobrze radzą sobie w życiu zawodowym i bez kompleksów mogą kształcić się na wybitne specjalistki, zdobywać pieniądze i sławę.

Anna to imię szczególnie odpowiednie dla znaku Raka, który w podobny sposób łączy w sobie łagodność i uczucia opiekuńcze ze zmysłem praktycznym. Równie dobrze zgadzają się wibracje tego imienia z naturą statecznego Byka i zapobiegliwej Panny. Bez zastrzeżeń można też polecić to imię praktycznym Koziorożcom, ufnym Rybom i pełnym wdzięku Wagom. Imię Anna nadane pozostałym znakom będzie łagodzić skrajne cechy ich charakteru, tak, więc Bliźniakom doda powagi, u Lwów wykształci ciepły stosunek do ludzi, Strzelcom każe w większej mierze troszczyć się o innych, Wodnikom da lepsze rozeznanie w sprawach codziennych, codziennych Skorpionom doda wdzięku. Niemniej będą zadowolone z tego imienia rogate dusze, Barany.

Wydrukuj tę wiadomość

  Torty, placki i inne słodkości...

Napisane przez: Krystyna
08-02-2012, 00:30
Forum: Dobre jedzenie
- Odpowiedzi (23)

       
Najdroższy deser czekoladowy świata
Szef kuchni Marc Guibert w hotelu Lindeth Howe Country House w miejscowości Windemere w hrabstwie Kumbria w Wielkiej Brytanii ustanowił nowy rekord Guinessa na najdroższy deser czekoladowy przygotowując popularny w całej Anglii pudding, czyli coś na kształt stałego lub kremowego budyniu, z aż czterech rodzajów najlepszej na świecie czekolady belgijskiej.
Cena tego tak wykwintnego dania to 22 tysiące funtów czyli w przeliczeniu prawie 110 tysięcy polskich złotych.

Stylizowane podobnie do słynnego jajka Faberge, czekoladowy przysmak był w stanie pobić poprzedniego rekordzistę dzięki naprawdę bogatej liście składników, wśród których są złoto, kawior, szampan i 2-karatowy brylant.
Dzięki temu jest od niego droższy o prawie 50 tys. złotych!

Pudding zrobiony jest z 4 różnych rodzajów najlepszej na świecie belgijskiej czekolady o smaku brzoskwiniowym, pomarańczowym i whiskey, oraz przyozdobiony galaretką o smaku szampana i jadalnym płatkiem złota.

Prawdziwą wisienką na torcie tego jadalnego dzieła sztuki jest jednak 2-karatowy brylant, którego również podaje się przy okazji zamawiania jednego z najdroższych win deserowych na świecie, Chateau d’Yquem, którego jedna butelka kosztuje prawie 2 500 polskich złotych.
Źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Bluszczyk-Glechoma

Napisane przez: Krystyna
07-02-2012, 22:42
Forum: Zioła, kwiaty i inne rośliny zielne
- Odpowiedzi (13)

   
Glechoma-Bluszczyk 
Rodzaj roślin należących do rodziny jasnotowatych.
Liczy 12 gatunków występujących w umiarkowanych strefach Europy i Azji.
Gatunkiem typowym jest Glechoma Hederacea 

Gatunki flory Polski
Glechoma Hirsuta-Bluszczyk Kosmaty
Glechoma Hederacea-Bluszczyk Kurdybanek

Zastosowanie
Niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny ozdobne, głównie jako rośliny okrywowe, ich pędy bowiem łatwo ukorzeniają się, a rośliny mogą rosnąć w częściowym zacienieniu.    
Są jednak ekspansywne i mogą stać się w ogródku chwastami, z tego też względu nie nadają się na rabaty pomiędzy innymi roślinami ozdobnymi
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Babka

Napisane przez: Krystyna
07-02-2012, 17:34
Forum: Zioła, kwiaty i inne rośliny zielne
- Odpowiedzi (27)

   
Plantago-Babka
Rodzaj roślin z rodziny babkowatych.
Kosmopolityczny, liczy około 250 gatunków występujących na całym świecie.
Gatunkiem typowym jest Plantago Major 
Nazwa rodzajowa Plantago pochodzi z łacińskiego planta, czyli podeszwa, co wiąże się ze skórzastymi liśćmi roślin z tego rodzaju.
Rośliny zielne, półkrzewy i krzewy.
Liście przeważnie w przyziemnej różyczce.
Pojedyncze, często owłosione, o silnych ogonkach.
Kwiaty bardzo drobne, osadzone na długich, z reguły bezlistnych szypułkach, najczęściej w szczytowych kłosach.
Są wiatropylne
Owoce - torebka
Gatunki flory Polski
Plantago Atrata
Plantago Lanceolata
Plantago Maritima
Plantago Arenaria
Plantago Coronopus
Plantago Media
Plantago Intermedia
Plantago Winteri
Plantago Altissima
Plantago Serpentina 
Plantago Major 
Plantago Afra 
Plantago Lagopus 
Plantago Patagonica
W Polsce ochroną gatunkową objęte są:
Plantago Maritima
Plantago Coronopus
Znaczenie
Niektóre gatunki są roślinami leczniczymi.
Liście zawierają: glikozydy (aukubinę), garbniki (taninę) i pektyny.
Nasiona są bogate w substancje śluzowe.
Liście Babki przyłożone do ran otwartych łagodzą ból i przyśpieszają gojenie.
W Polsce jako roślin leczniczych używa się Plantago Lanceolata i Plantago Maior, ale pozostałe gatunki maja podobne własności lecznicze.
Kilka gatunków jest uprawianych jako rośliny ozdobne.
Niektóre gatunki są uciążliwymi chwastami.
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Bazylia

Napisane przez: Krystyna
06-02-2012, 20:16
Forum: Zioła, kwiaty i inne rośliny zielne
- Odpowiedzi (15)

   
Ocimum-Bazylia
Rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych.
Liczy ok. 35 gatunków, rosnących dziko głównie w strefie tropikalnej i subtropikalnej Afryki i Azji.
Gatunkiem typowym jest Ocimum Basilicum
Rośliny zielne i krzewy, silnie aromatyczne, bogate w olejek eteryczny – olejek bazyliowy.  
Ulistnienie naprzemianległe, liście przeważnie jajowate.
Kwiaty drobne, rurkowate zebrane w okółki

Gatunki flory Polski
Ocimum Basilicum-Bazylia Pospolita
Antropofit zadomowiony

Inne gatunki (wybór)
Ocimum Tenuiflorum
Ocimum Gratissimus)
Ocimum Menthaefolium
Ocimum vVride
Ocimum Americanum L.
Ocimum Campechianum P. Mill.
Ocimum Kilimandscharicum Guerke
Ocimum Selloi Benth.

Zastosowanie
Ze względu na aromatyczne liście niektóre gatunki są uprawiane w wielu krajach świata      głównie jako rośliny przyprawowe i lecznicze
źródło
źródło
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Adam

Napisane przez: Natka
06-02-2012, 19:43
Forum: Imiona
- Odpowiedzi (2)

Osoba o tym imieniu jest osoba niezależną , rozsądną, trochę zarozumiałą. Adam lubi przyrodę, ceni sobie spokój. Dużą uwagę przywiązuje do ubioru i wyglądu zewnętrznego. Jest to osoba mało inteligentna. Jest typowym zazdrośnikiem i wywołuje z tego powodu często awanturę. Adam nie przepada za przyjmowaniem gości i sam rzadko również odwiedza innych.

Imieniny Adama:
25 lutego
6 kwietnia
16 maja
31 lipca
8 września
24 grudnia

Patroni i święci:
święty Adam
Adam Biblijny

Zdrobnienia imienia Adam:
Ad, Adach, Adachna, Adacho, Adachul, Adadzio, Adahu, Adalek, Adalko, Adaloszek, Adamcio, Adamczeski, Adamek, Adameno, Adameo, Adamicho, Adamidło, Adamiec, Adamina, Adamini, Adamito, Adamix, Adamko, Adamo, Adamos, Adamosik, Adams, Adamski, Adamsko, Adamsky, Adamus, Adamuszek, Adamuszka, Adamuś, Adamś, Adaniek, Adanio, Adaniu, Adaniulek, Adasieczek, Adasiek, Adasieniek, Adasio, Adasiu, Adasiula, Adasiunio, Adasiątko, Adaszek, Adaszko, Adaś, Adaśko, Adańcio, Adcio, Adek, Adi, Adik, Adim, Adin, Adis, Adiś, Adku, Ado, Adolf, Adu, Adulek, Adum, Aduś, Adym, Adzik, Adzino, Adziok, Adziuś, Aś, Da, Dadaś, Daduś, Dasiek, Dasik, Dasio, Dasior, Dasiu, Dasiula, Dasiuń, Daś, Daśko, Dudek, Duduś, Duli, Edeś, Ejdam

Przysłowia:
„Na Adama i Ewy czas przyszyć cholewy”.
„Adam i Ewa pokazują, jaki styczeń i luty po nich następują.”
„Gdy w dzień Adama i Ewy mróz i pięknie, zima wcześnie pęknie.”
„Adam zwala na Ewę, na Adama Ewa – a oboje jedli z drzewa. Nowina – Adama z raju wypędzono.”
„Żebro Adamowe nie przynosi tak wiele pożytku jak szkody.”
„W Adamowym stroju”

Szczęśliwa liczba: 1
Szczęśliwy kamień: polny-czerwony
Szczęśliwy kolor: czerwony

Adam w innych językach:
alb. – Adami
ang., bask., czes., duń., fr., hol., isl., katal., łac., niem., norw., orm., rum., słow., słoweń. – Adam
arab. – آدم (Ādam)
bośn. – Adem
bułg., ros., serb.-chorw., ukr. – Адам (Adam)
esperanto, wł. – Adamo
est., fiń. – Aadam
gr. – Αδάμ (Adám)
hebr. – אָדָם (ʼĀḏām)
hiszp. – Adán
lit. – Adomas
portug. – Adão
tur. – Âdem
węg – Ádám

Historia imienia Adam
Znaczenie imienia nieznane. Od czasów Józefa Flawiusza sądzono, że Adam oznacza —czerwony (Adam miał być ulepiony z czerwonej gliny). Obecnie przyjmuje się, że imię to pochodzi z sumeryjskiego ada-mu —mój ojciec albo z akkadyjskiego ad-mu —zbudowany, zrodzony, albo jeszcze z arabskiego adama — łączyć się.
Adam oznaczałoby istotę społeczną dążącą do łączenia się z innymi ludźmi. Imię wyprowadza się też z hebrajskiego adhamah —ziemia, wtedy znaczyłoby rolnik albo że człowiek z ziemi do ziemi powróci.
W Biblii Adam zasadniczo oznacza człowieka w ogóle, i to zarówno jednostkę, jak i zbiorowość, cały rodzaj ludzki. Tylko pięciokrotnie użyty jest jako imię własne.
W Polsce jest to popularne imię męskie, poświadczone już w roku 1194. W dokumentach pojawia się w formach: Adam, Adem, Jadam, Jedam. Postać zdrobniała Adaś. Od imienia tego pochodzą nazwiska: Adamowicz, Adamczewski, Adamków, Adamkowicz, Adamowski, Adamus, Adamek.
Święci i błogosławieni, którzy nosili to imię, sięgają liczby ośmiu. Brak wśród nich postaci, która by posiadała większe znaczenie historyczne. Toteż pozwalamy sobie pominąć je tu całkowicie, nieco natomiast miejsca poświęćmy temu, który niejako usuwa ich w cień i który znalazł się w chrześcijańskich kalendarzach.

ADAM, PRAOJCIEC RODZAJU LUDZKIEGO
Znamy go z opowieści biblijnej, z lektury pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju. Znacznie mniej dowiadujemy się stąd o jego życiu po opuszczeniu Edenu (Raju), tego ogrodu rozkoszy. Musiał w pocie czoła zdobywać swój chleb powszedni. Był pierwszym rolnikiem, a niewątpliwie musiał także trudnić się z konieczności innymi zajęciami. Ze wzmianek zawartych w Biblii wolno nam natomiast wnosić, iż po opuszczeniu Raju nie był ani buntownikiem, ani desperatem. Zresztą Księga Mądrości mówi nam wprost i wyraźnie o wyprowadzeniu Adama z upadku. Był wierzącym i skruszonym. Czy wolno jednak wnioskować stąd, że osiągnął wieczne zbawienie? Pismo św. nie mówi o tym wprost. Wnikając jednak w sens wypowiedzi, które znajdujemy na ten temat w księgach objawionych, nie możemy wątpić, że Adam został rzeczywiście zbawiony. Co więcej, wielu sądzi, że Chrystus zstępując do otchłani przede wszystkim pocieszył Adama wieścią o swoim zwycięstwie nad grzechem i śmiercią.
A jakie jest oficjalne stanowisko Kościoła? W tej dziedzinie zaistniała między Wschodem a Zachodem pewna różnica. Kościoły wschodnie oddawały Adamowi i Ewie kult publiczny. Grecy czynili to w niedzielę przed Bożym Narodzeniem, a ponadto wspominali ich 25 marca. Natomiast w Kościele łacińskim pierwszym rodzicom publicznej czci nie oddawano. Pojawiające się w popularnych kalendarzykach imiona pierwszych rodziców w Wigilię Bożego Narodzenia zawdzięczają, jak się zdaje, ten termin wpływom wschodnim. Odpowiada to poniekąd starożytnej opinii, szeroko rozpowszechnionej u Żydów, jakoby był pochowany w dolinie Hebronu; albo też późniejszemu przeświadczeniu, które głosiło, że było to na samej Kalwarii.

Źródło: <!-- m --><a class="postlink" href="http://imiona.sennik.biz/a/adam.html">http://imiona.sennik.biz/a/adam.html</a><!-- m -->

Wydrukuj tę wiadomość

  Grażyna

Napisane przez: Natka
06-02-2012, 19:17
Forum: Imiona
- Odpowiedzi (3)

Kobieta obdarzona imieniem Grażyna jest otwarta, dobra, ambitna i pewna siebie. Bardzo wrażliwa na otoczenie, poukładana i cierpliwa. Jest osobą dociekliwą i pracowitą, dlatego staje się intelektualistką. Uwielbia muzykę, kocha dom. Trudno podejmuje ważne życiowe decyzje, jednak jeśli już jakąś podejmie jest jej wierna do końca. Lubi czuć się potrzebna i ważna.

Imieniny Grażyny:
1 kwietnia
26 lipca
9 września

Zdrobnienia imienia Grażyna:
Duduś, Duś, Gadzinka, Gaga, Gagunia, Gagusia, Gaja, Gańka, Gisia, Graba, Gracha, Gracjana, Gradka, Graga, Gragol, Grajdoł, Grajdołek, Grajduś, Grania, Grazia, Graziczek, Grazik, Graziula, Graśka, Graż, Graża, Grażeczka, Grażek, Grażis, Grażka, Grażkol, Grażniew, Grażunia, Grażusia, Grażusiek, Grażuś, Grażylda, Grażyn, Grażynia, Grażynka, Grażynusia, Grażynuś, Grażyś, Grażyńcia, Grynia, Gryniek, Gusia, Hraszynka, Nanina, Żyna, Żyncia

Przysłowia:
„Często spowiada się Grażyna, lecz mile każdy grzech wspomina.”

Szczęśliwa liczba: 2
Szczęśliwy kamień: bursztyn
Szczęśliwy kolor: koniakowy

Historia imienia Grażyna
Jest to imię pochodzenia litewskiego. Wywodzi się od słowa graźi, które znaczy: „piękna”. Zostało stworzone przez Adama Mickiewicza i wykorzystane w poemacie o takim samym tytule.

Źródło: <!-- m --><a class="postlink" href="http://imiona.sennik.biz/g/grazyna.html">http://imiona.sennik.biz/g/grazyna.html</a><!-- m -->

Wydrukuj tę wiadomość

  Olga

Napisane przez: Natka
06-02-2012, 18:56
Forum: Imiona
- Odpowiedzi (4)

Olga posiada niesamowitą intuicję i znakomicie zna naturę ludzką. Bardzo lubi zdobywać wiedzę, ceni biologię oraz przyrodę. Lubi być przywódcą w swoim środowisku, nie znosi, gdy to jej się rozkazuje. Jest zaradna w domu, w rodzinie przykładna. Jako żona może być wzorem dla innych kobiet, jako matka z kolei może radzić innym w wychowywaniu dzieci. Lubi dobrą i obfitą kuchnię. Oszczędnie gospodaruje pieniędzmi.

Imieniny Olgi
26 marca
13 czerwca
28 czerwca
11 lipca
24 lipca

Patroni i święci
św. Olga, prawosławna

Zdrobnienia imienia Olga
Eldżi, Giga, Goga, Guga, Gunia, Gusia, Helga, Lena, Lenka, Leńka, Lodzia, Lunia, Lusia, Lusiek, Ocia, Odzia, Oga, Ogal, Ogarek, Ogi, Ogier, Ogiś, Oguś, Ol, Ola, Olaff, Olaśka, Olcia, Olciak, Olcik, Olcyk, Olczi, Olczynsky, Olczyński, Old, Oldza, Oldzi, Oldzia, Oldziasz, Oldzik, Oldzis, Oldziunia, Oldziś, Oldż, Oldża, Oldżaj, Oldżan, Oldżekson, Oldżerson, Oldżetta, Oldżi, Oldżka, Oldżunia, Oldżuza, Oleandra, Oleczka, Olehandra, Olek, Olekson, Olena, Olencja, Olenczion, Olens, Olesia, Oleśka, Oleńka, Olg, Olgagunia, Olgasek, Olgatka, Olgcia, Olgeczka, Olgencja, Olgens, Olgers, Olgest, Olgi, Olgia, Olgienka, Olgiens, Olgierd, Olgierda, Olgiert, Olgiewna, Olgieńka, Olgiha, Olgimiera, Olgina, Olginia, Olgion, Olgish, Olgisia, Olgiszon, Olgiszonek, Olglutek, Olgos, Olgosh, Olgosława, Olgs, Olgson, Olgu, Olgua, Olguch, Olguczka, Olgulka, Olgumiła, Olgun, Olgunia, Olgush, Olgushka, Olgushon, Olgusia, Olgusiak, Olgusitta, Olgusz, Olguszek, Olgutek, Olgutka, Olgutta, Olguś, Olguśka, Olguń, Oli, Oliczka, Olidżi, Olik, Olineczka, Olinek, Olinka, Olja, Olka, Oll, Olla, Olo, Olson, Olszta, Olucha, Oluk, Oluneczka, Olunia, Olusia, Oluś, Oluśka, Olx, Orgulcia, Ośka

Szczęśliwa liczba: 8
Szczęśliwy kamień: bursztyn
Szczęśliwy kolor: pomarańczowy

Imię Olga w innym języku
Olga, Elga, Helga (ang.)
Helga, Helge (niem.)

Historia imienia Olga
Jest to przejęte ze Skandynawii do języków wschodniosłowiańskich imię Helga (dosł. zdrowa, szczęśliwa). Pochodzi od starogermańskiego hails (por. niem. heil, heilig) —zdrowy, szczęśliwy. Imię Olga pojawia się w dokumentach średniowiecznych w formach: Olga, Holga, Alga. Dziś imię to jest w Polsce rzadko używane.

ŚWIĘTA OLGA
która jako jedyna wprowadziła to imię do wykazów hagiograficznych, była żoną Igora, księcia ruskiego. Później nazywano ją Olgą Mądrą, co było może nawiązaniem do skandynawskiego brzmienia jej imienia Helga. Z braku źródeł wiemy o niej niewiele. Cały zresztą okres historii, na który przypada jej życie i działalność, jest okresem licznych przemian i krzyżujących się wpływów.Skąd pochodziła? Jedni sądzą, że ze Skandynawii, inni, że z Bułgarii, ale swą hipotezę opierają na piętnastowiecznej wzmiance o Pleskowie (Pskowie?), który gotowi utożsamić z Pliską. Niepewna jest też data jej ślubu z Igorem (903). Przyjmuje się natomiast ogólnie, że w r. 945 owodowiała i wówczas objęła za syna, Światosława, rządy regencyjne. Jako regentka okazała wiele energii i przemyślności, a nawet bezwzględności. Kronikarze przypisują jej surowe pacyfikacje. Miała także talent administracyjny (utworzenie pagastów), albo raczej zmysł państwowo-handlowy. Chrzest przyjęła prawdopodobnie w 955 roku. W dwa lata później złożyła wizytę w Konstantynopolu, przy czym towarzyszył jej już pop, Grzegorz. Potem nawiązała kontakty z Ottonem I (959), którego prosiła o przysłanie biskupa i księży. Niestety, misja Adalberta, mnicha z Trewiru, konsekrowanego na biskupa misyjnego, spełzła niemal na niczym. W każdym razie w jej otoczeniu chrześcijaństwo krzewiło się i dojrzewało dość intensywnie, toteż metropolita Hilarion, wygłaszając pochwałę pierwszego chrześcijańskiego władcy, Włodzimierza, miał rację, chwaląc zarazem jego babkę, która dla aktu Włodzimierza stworzyła odpowiednią atmosferę i podstawę. Regencja Olgi zakończyła się między r. 960 a 964. Zmarła zaś w roku 969.
Wspomina się ją w dniu 11 lipca.

Źródło: <!-- m --><a class="postlink" href="http://imiona.sennik.biz/o/olga.html">http://imiona.sennik.biz/o/olga.html</a><!-- m -->

Wydrukuj tę wiadomość

  Słoneczny kamień w Korczewie na Podlasiu

Napisane przez: Krystyna
06-02-2012, 16:46
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
Słoneczny Kamień Marzeń
Ten strzelisty obelisk głęboko wkopany w ziemię stoi na terenie dawnego parku przy pałacu Ostrowskich w Korczewie na Podlasiu, jak się tu mówi, "od zawsze".
Nazywa się Menhir.
Podobno spełnia życzenia tych, którzy wierzą w jego moc.
Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się gdzieś około 1260 roku przy okazji sensacji wywołanej "głazem, który spadł z nieba".
Ów głaz jest zresztą w parku przy rezydencji Ostrowskich po dziś dzień.
Na pierwszy rzut oka wygląda jak zwykły głaz narzutowy, ale kiedy przyjrzeć się mu dokładniej, widać ciągnące się wzdłuż kamienia szwy stopionej materii skalnej, które mogą powstać tylko w bardzo wysokich temperaturach.
I choć sam w sobie jest ogromną tajemnicą, jego sława blednie wobec mocy ukrytej w Menhirze.

Według tradycji kamień ów pochodzi z czasów przedchrześcijańskich.
Stanowił wtedy centrum rozległej świątyni boga słońca.
Podobno świątynia była większa od słynnej budowli megalitycznej Stonehenge w Anglii.
Ile jest w tym prawdy, nie wiadomo.
Faktem jest jednak, że takich głazów w okolicy jest kilkanaście, a Menhir tkwi w centrum zakreślanej przez nie przestrzeni.
Menhir naładowany jest zadziwiającą energią i promieniuje swoistym blaskiem.
Wszelkie radiestezyjne przyrządy zbliżone do jego powierzchni tańczą jak szalone.
Jakby ze wszystkich stron atakowały je magiczne moce.
Moce te musiały być wiele wieków temu jeszcze potężniejsze, skoro by je powstrzymać, ktoś u podstawy obelisku umieścił mniejszy kamień z wyrytym na nim wizerunkiem kielicha i hostii.
Zupełnie jakby chciano w ten sposób obronić przed słonecznymi bogami pobliski kościół.
Promieniujące z Menhira ciepło sprawia, że kiedy przyłoży się do niego dłoń, kilkanaście sekund później czuje się rozchodzące się po całym ciele dreszcze.
Podobno właśnie energia tego kamienia ściągnęła na Ziemię ów leżący w tym samym parku meteoryt.
Ci, którzy kamienia się boją, twierdzą, że upadek meteorytu przyciągniętego przez Menhira był swego rodzaju zemstą  za znieważenie przez chrześcijan boga słońca.

Zemsta dobrych bogów
O tym, że Menhir potrafi być złośliwy, wiedzą wszyscy w okolicy, a to za sprawą pewnego pechowego domu.
Otóż dawno temu jeden z mieszkańców Korczewa zabrał z podupadłego parku odłupany kawał leżącego u stóp Menhira kamienia, by zrobić z niego kamień węgielny pod fundamenty swojego nowego domu.
Budowa trwa już kilkanaście lat i jej końca nie widać.
A to pożar, a to nagłe zawalenie się kawałka już wykończonej ściany...
Hrabina Renata Ostrowska, która po pięćdziesięciu latach pobytu na obczyźnie wróciła
do rodzinnego gniazda, twierdzi, że jeśli Menhir promieniuje, to wyłącznie energią pełną słonecznego ciepła i dobroci.
Wystarczy przyłożyć do kamienia dłoń i wypowiedzieć w myślach jakieś życzenie, a na pewno się ono spełni.
Trzeba jedynie wyzbyć się złości i nie utracić wiary w moc Menhira.
Zanim się wypowie życzenie, trzeba się dobrze zastanowić.
Moc zaklęta w kamieniu spełnia bowiem tylko jedno życzenie na całe życie.
Jerzy Gracz
fot. I. Dajwłowska
Źródło
źródło

Wydrukuj tę wiadomość

  Grabarka, Święta Góra

Napisane przez: Krystyna
06-02-2012, 16:32
Forum: Miejsca Mocy
- Brak odpowiedzi

   
GRABARKA ŚWIĘTA GÓRA
Około 15 km na wschód od Siemiatycz znajduje się wzniesienie przyciągające nie tylko prawosławnych pielgrzymów, ale też ludzi innych wyznań szukających uzdrowienia i inspiracji duchowych.

Było lato 1710 roku.
W okolicy panowała zaraza, prawdopodobnie cholera, która dziesiątkowała miejscową ludność.
Ludzie w popłochu opuszczali wioski i miasta.
Pewnemu człowiekowi przyśniło się, że jedynym ratunkiem jest przybycie na górę Grabarkę, znajdującą się na uroczysku Sumieńszczyzna.
Sen uznano za boskie objawienie.
W kronice parafii w pobliskich Siemiatyczach znalazł się zapis, że na górę przybyło aż dziesięć tysięcy osób.
Ustawiono tam krzyż i modlono się w intencji ocalenia.
Ludzie pili wodę z wypływającego u podnóża góry źródełka.
I stał się cud.
Zgromadzeni tam chorzy zaczęli zdrowieć, a zaraza ustąpiła.
Ocaleni zaraz po tym zdarzeniu zbudowali na wzniesieniu drewnianą kaplicę, a górę nazywano odtąd świętą.

Gdzie jest ikona?
Grabarka stała się znanym centrum kultu.
Jak podaje jedna z legend, niezwykłe właściwości góry miały zostać odkryte już w XIII w
Otóż w owym czasie w obawie przed zagrożeniem tatarskim miano tu przewieźć i ukryć cudowną ikonę Spasa Izbawnika z Mielnika.
Dalsze losy ikony nie są znane.
W każdym razie górę od dawien dawna łączono ze świętem Spasa (Zbawiciela) obchodzonym uroczyście 18 sierpnia (inna nazwa to święto Przemienienia Pańskiego).
Przybywający tu pielgrzymi przynosili drewniane krzyże, które ustawiano wokół kapliczki.
Potem zbudowano tu drewnianą cerkiew Przemienienia Pańskiego, która przetrwała aż do roku 1990, kiedy to doszczętnie spłonęła.
Stopiły się nawet dzwony.
W jej miejsce zbudowano cerkiew murowaną, ale oszalowaną drewnem.
W ten sposób ma nawiązywać swoim wyglądem do poprzedniczki.

Góra pełna krzyży
W 1947 r. powstał na górze Grabarce żeński monaster pod wezwaniem św. Marty i Marii.
Zamieszkały w nim siostry wypędzone z sowieckich klasztorów.
Dziś na świętą górę Grabarkę wierni przynoszą setki nowych krzyży – zarówno pokutnych, jak i dziękczynnych.
Tradycja pieszych pielgrzymek w to miejsce została reaktywowana w 1986 r.
Pielgrzymi obmywają chore miejsca zmoczonymi w strumyku chusteczkami, które pozostawiają na gałęziach drzew.
To rodzaj aktu oczyszczenia.
Następnie piją wodę źródlaną ze studni i udają się na górę, trzykrotnie obchodząc na kolanach cerkiew.
Pozostawiają przyniesione krzyże i modlą się.
Główne uroczystości, na które przybywa tysiące wiernych, rozpoczynają się nabożeństwem wieczornym 18 sierpnia i trwają całą noc i ranek.

Radiestezja w służbie cudu
Również badania radiestezyjne potwierdzają, że święta góra Grabarka jest niezwykle silnym miejscem mocy.
Przyczynia się do tego naturalny układ energii ziemskich i kosmicznych, sprzyjający człowiekowi zarówno na poziomie fizycznym i emocjonalnym, jak i duchowym.
Łatwiej tu o skupienie wewnętrzne i o otwarcie na wyższe przeżycia.
Promieniowanie mierzone metodami radiestezyjnymi przekracza 50000 jednostek Bovisa.
Na szczycie góry krzyżują się aż cztery strefy geomantyczne, które łączą Grabarkę z innymi obiektami sakralnymi.
Występuje tu również pozytywne promieniowanie cieków wznoszących.
Na górze dominuje promieniowanie odpowiadające kolorowi białemu, mającemu właściwości uzdrawiające.
Strumyk płynący u podnóża Grabarki rzeczywiście posiada podwyższoną biowitalność.
Jeszcze lepsze właściwości ma woda w pobliskiej studni.
MERLIN
Źródło

Wydrukuj tę wiadomość


  1. Forum Ezoteryczne Dobry Tarot